บทที่ 552 เมืองใหญ่ที่คุ้นเคยและแปลกตา

เจียงชื่อปฏิเสธเธออย่างเด็ดขาดแล้วยังบอกอีกว่า "ผมมีวิธีจัดการกับองค์กรฟ้าน้ำ แล้วยังมีความสามารถรับมือกับบริษัทเทียนติ่งด้วย ครั้งนี้ที่รับคุณกลับมา ไม่ใช่แค่เพื่อปราบซุนจ้ายเย้นเท่านั้น"

เขามองดูดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน "เราต้องกำจัดบริษัทเทียนติ่งด้วย!"

ถึงเวลาคิดบัญชีกับตัวการสำคัญที่ฆ่าเจียงโม่น้องชายของเขาคนนี้แล้ว เกมแมวจับหนูมันเล่นมานานพอแล้ว บริษัทเทียนติ่งก็ตกอยู่ในสภาพทรุดโทรมทุกด้าน

อาคารกำลังจะพังทลาย

เจียงชื่อเหนื่อยหน่ายกับมัน พร้อมที่จะส่งบริษัทเทียนติ่งไปสู่การเดินทางครั้งสุดท้ายแล้ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

รถจอดลงที่อาคารสำนักงานของผู้บริหารระดับสูง พอลงจากรถ เสี่ยวเตี๋ยก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

ต่อให้เธอจะโง่เขลาแค่ไหน แต่ก็รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน

"เจียงชื่อ คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม?"

"นี่คือพื้นที่ใจกลางของเขตเจียงหนาน เป็นสถานที่ราชการ คุณพาฉันมาที่นี่ ไม่กลัวถูกลงโทษจากเจ้าหน้าที่เหรอ?"

เจียงชื่อยิ้ม

ก่อนที่เจียงชื่อจะตอบ ประตูของอาคารก็เปิดออก คนกลุ่มหนึ่งวิ่งกรูกันออกมา

ชายในชุดสูทผูกเนกไทเดินเข้ามา โค้งคำนับให้เจียงชื่ออย่างสุดซึ้ง "ผู้บริหารระดับสูง ต้องลำบากท่านอีกแล้ว"

ผู้…ผู้บริหารระดับสูง?

ในดวงตาของเสี่ยวเตี๋ยเต็มไปด้วยความประหลาดใจและหวาดกลัว เสียงเรียกนี้ทำให้เธอกระจ่างถึงฐานะของเจียงชื่อแล้ว

กลุ่มข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในที่นี้เรียกเขาว่า 'ผู้บริหารระดับสูง' บวกกับการที่เจียงชื่อสามารถระดมกำลังพลที่มีศักยภาพแข็งแกร่งเช่นนั้นได้ ยังต้องคาดเดาฐานะของเขาอีกหรือ?

มันชัดเจนอยู่ตรงหน้าแล้วไม่ใช่หรือ?!

มิน่าล่ะ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจียงชื่อกล้าโอ้อวดว่าเขาสามารถปราบซุนจ้ายเย้นและจัดการกับบริษัทเทียนติ่งได้

ในฐานะผู้บริหารระดับสูงของเขตเจียงหนาน อยากจะทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ มันจะไม่ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือหรอกหรือ?