บทที่ 556 เก่งจริงก็ไปร้องเรียนได้เลย

"หืม?"

คนที่พูดคำพูดเช่นนี้ออกมาได้ ต้องรู้จักเครื่องประดับดาวฤกษ์บ้างเป็นอย่างดี

แต่แล้วจะทำอะไรได้?

ถ้าผู้จัดการเฉากล้าทำแบบนี้ ก็ต้องมีคนอยู่เบื้องบน ไม่กลัวว่าจะถูกรายงาน

เขาพูดอย่างเหยียดหยาม "ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไปร้องเรียนได้เลย ต้องการให้ผมบอกหมายเลขร้องเรียนของทางสาขาให้ไหม? คุณจะได้โทรหาได้เลยตอนนี้"

เจียงชื่อยังไม่ทันพูดอะไร คนข้างหลังก็ตะโกนว่า "เก่งจริงก็บอกมาสิ!"

ผู้จัดการเฉาพ่นลมหายใจแรง "ใครก็ได้ เอาเบอร์โทรให้พวกเขาหน่อย"

เลขาเข้ามาทันทีและบอกเบอร์โทรกับคนที่มาเอะอะโวยวาย หลังจากที่พวกเขาได้เบอร์โทรร้องเรียนแล้ว ก็โทรหาสาขาเขตเจียงหนานทันที

ทยอยร้องเรียนกันอย่างต่อเนื่อง

ปัญหาคือ ผู้จัดการเฉาจุดบุหรี่สูบ ไม่เกรงกลัวการโทรศัพท์ร้องเรียนของพวกเขาเลย

เจียงชื่อที่ผ่านประสบการณ์มามากย่อมมองออกว่าที่นี่มีปัญหา

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกดเบอร์โทรอย่างเงียบๆ แต่ที่แตกต่างจากคนอื่นๆ คือเขาไม่ได้โทรหาสาขาเขตเจียงหนาน แต่โทรสายตรงไปที่สำนักงานใหญ่ของมิลานในต่างประเทศ

"ฮัลโหล คุณเจียง ไม่ทราบว่าท่านมีอะไรให้รับใช้ครับ?"

"ช่วยต่อสายให้ผมหน่อย..."

ไม่นาน การโทรทั้งหมดก็เสร็จสิ้น

คนอื่นๆ จ้องมองผู้จัดการเฉาอย่างเกรี้ยวกราด "คนจากสาขากำลังจะมาถึง คุณรอพบจุดจบเถอะ!"

ผู้จัดการเฉาสะบัดขี้บุหรี่ออกอย่างไม่ใส่ใจ

ผ่านไปยี่สิบกว่านาที รถของสาขาก็มาถึง

ปี๊บๆ ปี๊บๆ