บทที่ 609 นอนกับผมหนึ่งคืน

เมื่อเห็นภรรยาของตนร้องไห้ฟูมฟายแบบนี้ หลัวเฟิงเหมือนถูกมีดแทงกลางใจ เขาอยากปลอบโยนแต่ไม่รู้จะพูดอย่างไร

เหยียนไคเหวินในเวลานี้ถึงได้แสดงเขี้ยวอันแหลมคมของเขาออกมา

เขากระแอมเบาๆ แล้วพูดอย่างจงใจว่า "ความจริงแล้ว ผมมีวิธีที่จะช่วยพวกคุณจ่ายหนี้ก้อนนี้ได้นะ"

หยางจุนหรูเงยหน้าขึ้นแล้วเช็ดน้ำตาออกจากหางตา

"วิธีอะไรเหรอ?"

เหยียนไคเหวินหัวเราะอย่างมีเลศนัย "ผมจะไม่อ้อมค้อมนะ หยางจุนหรู คุณจูหยุนเฉียงประธานกรรมการบริษัทอสังหาริมทรัพย์หรงกวางของเราชื่นชมคุณมาตลอด ถ้าคุณยอมอยู่กับประธานจู ตามนิสัยของเขาแล้ว ผมเชื่อว่าเขาจะยกหนี้ 6 ล้านนี้ให้คุณได้นะ"

ไร้เหตุผล!

ไร้ยางอาย!

หลัวเฟิงโกรธจนทุบขอบเตียงแล้วตะโกนว่า "เหยียนไคเหวิน คุณมันไอ้สารเลว ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้นะ!"

เหยียนไคเหวินส่ายหัว "หลัวเฟิง นิสัยใจร้อนของคุณต้องปรับบ้างแล้วนะ นี่ผมอุตส่าห์ให้ข้อเสนอดีๆ เพื่อช่วยเหลือพวกคุณอยู่นะ คุณจะไม่สำนึกบุญคุณคนที่ช่วยเหลือบ้างเลยเหรอ?"

จากนั้นเขาหันไปที่หยางจุนหรู "ว่ายังไง? ลองคิดดูนะ ไปอยู่กับประธานจูของเราสองสามวัน คุณจะเป็นอะไรไปล่ะ ที่สำคัญเงิน 6 ล้านนี้ก็จะยกหนี้ให้คุณเลยนะ ในโลกนี้ยังมีอะไรที่ดีกว่านี้อีกเหรอ?"

หยางจุนหรูกัดริมฝีปากไว้แน่นๆ เธอทั้งวิตกกังวล ทั้งโกรธ ทั้งละอายใจและทำอะไรไม่ถูกจริงๆ

จะปฏิเสธหรือ?

ถ้าปฏิเสธเธอไม่มีปัญญาจ่ายหนี้ 6 ล้านนี้อย่างแน่นอน

แต่ถ้าไม่ปฏิเสธ ก็เท่ากับว่าเธอต้องใช้ร่างกายไปแลกกับ......

ณ จุดนี้ หยางจุนหรูก็ยิ่งร้องไห้อย่างเศร้าสร้อยมากขึ้น ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้ คนเป็นผู้หญิงก็ยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง และในสายตาของจูหยุนเฉียง เธอเป็นได้แค่สินค้าชิ้นหนึ่งเท่านั้น

"สารเลว!"

ติงเมิ่งเหยนทนไม่ไหวอีกแล้ว เดิมทีเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย เธอแค่เฝ้ามองอยู่ข้างๆ แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกโกรธ

เธอก้าวไปข้างหน้าแล้วดึงหยางจุนหรูให้ลุกขึ้นและบังเธอไว้ด้านหลัง

"คุณอย่ารังแกคนอื่นให้มากไปนะ!"

"ก็แค่เงิน 6 ล้านไม่ใช่เหรอ? พวกเราจะหาวิธีคืนให้เอง"