บทที่ 610 ปากคุณเหม็นมาก

"แกจะทำอะไร?"

"แกทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะไม่รู้เหรอ?"

"ปล่อยฉันนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องแกจนล้มละลายทั้งบ้านเลยนะ!"

เจียงชื่อมองเขาอย่างเย็นชา

"ปากคุณเหม็นจริงๆ ต้องล้างหน่อยแล้ว"

"ผมจะช่วยคุณล้างเอง"

เจียงชื่อก็ลากคอเหยียนไคเหวินเข้าไปในชักโครก จากนั้นกดปุ่มชักโครกเพื่อให้น้ำท่วมใบหน้าของเหยียนไคเหวิน

เหยียนไคเหวินดิ้นรนอย่างทรมาน เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่ถูกเจียงชื่อกดทับไว้แน่นๆ

ผ่านไปสักพัก เจียงชื่อดึงเขาขึ้นมาและทำเหมือนเดิมซ้ำๆ หลายรอบ

จนกระทั่งเจ็ดถึงแปดรอบผ่านไป เหยียนไคเหวินก็ดื่มน้ำเข้าไปไม่น้อยแล้ว เขาดิ้นรนจนหมดแรงขยับตัวและถูกเจียงชื่อลากกลับมาในบ้านอีกครั้ง

"ตอนนี้ดีขึ้นแล้วยัง?"

เหยียนไคเหวินยังคงไออย่างไม่หยุด จากนั้นเขาใช้เสื้อเช็ดน้ำชักโครกแล้วชี้ไปที่เจียงชื่อว่า "ฉันจะจำเรื่องนี้ไว้ ฉันจะฟ้องแกไปถึงศาล ฉันจะฟ้องให้แกหมดตัว ฉันจะ......"

"ปากยังเหม็นอยู่เหรอเนี่ย?"

เจียงชื่อหยิบแปรงขัดชักโครกขึ้นมาแล้วจิ้มที่ปากของเหยียนไคเหวิน ทำให้ปากของเขาแดงก่ำราวกับไส้กรอกขนาดใหญ่ที่ห้อยออกมาจากปากของเขา

"ดีขึ้นแล้วยัง?"

เหยียนไคเหวินไม่กล้าพูดพล่ามอะไรอีก เมื่อบัณฑิตต้องเจอทหาร มีเหตุผลก็ใช้ไม่ได้ เมื่อต้องเผชิญกับความสามารถที่แตกต่างกัน เขายิ่งพูดก็ยิ่งทำให้ตัวเองซวยมากขึ้น

หลังจากหยุดไปสักพัก เหยียนไคเหวินก็รวบรวมความกล้าและพูดขึ้นอีกครั้ง "คุณทำร้ายผมไม่เป็นไรหรอกนะ แต่เงิน 6 ล้านนี้พวกคุณต้องจ่าย! เพราะมันเป็นคำตัดสินจากศาล ไม่ใช่คำตัดสินจากผม ถ้าพวกคุณไม่ยอมจ่าย ศาลจะไม่ปล่อยพวกคุณไว้แน่!"

เหยียนไคเหวินแสดงรอยยิ้มที่ได้ใจอีกครั้ง

แม้จะถูกรังแกอย่างน่าสงสาร แต่เขายังรู้สึกว่าตัวเองได้เปรียบกว่า

เจียงชื่อเก่งแต่ใช้กำลัง แล้วยังไง?

มันมีเงินเหรอ?

ไม่มีเงินก็เท่านั้น ทำอะไรได้? สุดท้ายก็ต้องรับการลงโทษอยู่ดี