บทที่ 611 ย้ายที่อยู่กัน

บุญคุณของเจียงชื่อนั้นยิ่งใหญ่เกินไป มันยิ่งใหญ่จนในชีวิตนี้ของหลัวเฟิงกับหยางจุนหรูก็ไม่มีวันตอบแทนได้จริงๆ

ร้อยพันคำพูด สุดท้ายแทนที่ด้วยคำว่า 'ขอบคุณ' คำเดียว

เจียงชื่อโบกมือเพื่อจะบอกว่าไม่เป็นไร จากนั้นเขานั่งลงข้างเตียงแล้วพูดกับหลัวเฟิงว่า "ผมเป็นหมอ ให้ผมดูขาของคุณหน่อยนะ บางทีคุณอาจจะเดินได้อีกครั้ง"

ประโยคนี้ทำให้หลัวเฟิงตื่นเต้นอย่างมาก

ใครจะยอมเสียขาไปในอายุยังหนุ่มยังแน่นแบบนี้ แล้วนอนอยู่บนเตียงไปตลอดชีวิตล่ะ?

หยางจุนหรูช่วยเปิดผ้าห่มออกและเปิดขาที่ถูกคนอื่นทำร้ายจนหักออกมา

เจียงชื่อเริ่มตรวจสอบอย่างจริงจัง หลังจากดูอาการเสร็จ เขาก็ขมวดคิ้วและพูดว่า "อาการบาดเจ็บรุนแรงมาก คนที่ลงมือโหดเหี้ยมจริงๆ ผมช่วยคุณได้แค่ยืนขึ้นและเดินเท่านั้นนะ ส่วนเรื่องออกกำลังกายหนักๆ หรือการเตะบอลผมคงช่วยคุณไม่ได้หรอก"

ดวงตาของหลัวเฟิงเป็นประกาย

"ขอแค่ผมเดินได้ก็พอแล้วครับ ผมเป็นโค้ชไม่ใช่นักบอล ส่วนเรื่องเตะบอล ผมเตะไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับ"

"ขอแค่ผมสามารถเดินได้อีกครั้ง ผมจะสามารถเลี้ยงดูครอบครัวนี้ได้"

เจียงชื่อพยักหน้าตอบ "ขาของคุณควรได้รับการรักษาที่ดีที่สุดนะครับ อีกอย่างต้องใช้วัสดุยาที่ดีที่สุดด้วย แถวนี้ไม่มีแน่นอน"

หยางจุนหรูรู้สึกสลดใจมาก

"แล้วต้องทำยังไงล่ะ?"

"วัสดุยาที่ดีที่สุด มันต้องแพงมากเลยใช่ไหม?"

เจียงชื่อพูดต่อ "ไม่ต้องห่วงครับ เรื่องยารวมทั้งค่ารักษาฝากเป็นหน้าที่ผมก็แล้วกันครับ นอกจากนี้ พวกคุณคงอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว เพราะที่นี่ไม่สะดวก อาจจะส่งผลต่อการรักษาได้นะครับ ผมมีที่ที่เหมาะสมสามารถพาพวกคุณไปอยู่ได้"

หยางจุนหรูกับหลัวเฟิงต่างมองหน้ากันและรู้สึกเกรงใจมาก

หยางจุนหรูพูดอย่างเกรงใจว่า "คุณเจียงคะ คุณช่วยพวกเรามากมายขนาดนี้ เราไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไงดีแล้ว โดยเฉพาะเงิน 6 ล้านนี้ เรา......"

เธออยากจะบอกว่าในชีวิตนี้ของเธอไม่มีวันตอบแทนเขาได้แล้ว แต่เธอพูดไม่ออกจริงๆ