บทที่ 612 รายการยา

เจียงชื่อตอบว่า "ไม่เป็นไรหรอก ผมสนิทกับซินยุ่น เจ้าของคลินิกเหรินจื้อ พวกคุณไปพักได้ ไม่มีปัญหาหรอก อีกอย่างบ้านเขากว้างมาก คนก็น้อยด้วย ถ้ามีคนอยู่เยอะขึ้น มันจะทำให้ดูครึกครื้นมากกว่า"

ด้วยเหตุนี้ เจียงชื่อยังไม่ทันได้ปรึกษาซินยุ่นก็ขับรถพาพวกเขาไปที่คลินิกเหรินจื้อแล้ว

เมื่อรถหยุดลง

ก่อนที่จะลงจากรถ พวกเขาได้เห็นผู้คนมากมายที่ยืนล้อมทางเข้าของคลินิกเหรินจื้อและยังส่งเสียงดังวุ่นวาย แต่ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพูดถึงอะไรอยู่

ติงเมิ่งเหยนพูดขึ้นก่อน "สมเป็นร้านเจ้าเก่านับศตวรรษจริงๆ คนมาหาหมอถึงได้เยอะขนาดนี้?"

มาหาหมอ?

ไม่เหมือนนะ

"พวกคุณรอบนรถก่อนนะ ผมลงไปดูสถานการณ์ก่อน"

เจียงชื่อเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินไปที่หอการแพทย์ ในระหว่างทาง เขายังได้ยินการสนทนามากมายจากผู้คนรอบข้าง

เมื่อเดินไปถึงด้านในหอการแพทย์ เขาก็เห็นชายสองคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ชายหนึ่งในนั้นเหงื่อไหลเต็มตัว ซึ่งดูเหมือนเขาเพิ่งออกมาจากห้องซาวน่า

ส่วนชายอีกคนชี้ไปที่ซินยุ่นและตะโกนพูดว่า "ร้านเจ้าเก่าบ้าบออะไรกัน? พี่ชายผมมารักษาที่นี่ กินยาร้านนี้ ยังบอกว่าพี่ชายผมจะหายภายในหนึ่งสัปดาห์"

"แต่สุดท้ายล่ะ?"

"พี่ชายผมไม่เพียงแต่ไม่หาย แต่อาการยังหนักขึ้นอีก! ซินยุ่น คุณยังเป็น 'หมอเทพหญิง' บ้าบออะไรของคุณอีก? วันนี้คุณไม่ให้คำตอบที่ชัดเจนกับพวกเรา อย่าหวังว่าผมจะจบง่ายๆ นะ!"

เพียงคำพูดไม่กี่คำ เจียงชื่อก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ประโยคเดียวสั้นๆ คือ 'การสร้างปัญหาให้กับทางการแพทย์'

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่เลย การที่มีหมอรักษาคนไข้ มันย่อมมีโรคที่รักษาไม่หายอยู่แล้ว ส่วนคนที่รักษาไม่หายนั้นก็ต้องหาเรื่องกับแพทย์อย่างแน่นอน

เพียงแต่เจียงชื่อไม่เข้าใจว่า ด้วยทักษะทางการแพทย์ของซินยุ่นนั้น มันไม่ควรเกิดปัญหาแบบนี้เลย

ต่อให้รักษาไม่หาย ซินยุ่นก็ควรมีวิธีการจัดการที่เหมาะสมที่สุด

คงไม่ถึงขั้นที่อาการของผู้ป่วยแย่ลงเรื่อย ๆ

ตามสัญชาตญาณ เจียงชื่อรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องมีปัญหา