บทที่ 863 ซื้อมาในราคาผักกาดขาว

สื่อเจิ้งกางเป็นคนฉลาดผู้หนึ่ง รู้ว่าการที่เจียงชื่อพูดมาแบบนี้จะต้องมีเงื่อนงำอะไรแฝงอยู่แน่นอน

สิ่งที่ต้องการยิ่งใหญ่อย่างนั้นหรือ?

จะใหญ่ได้ถึงเพียงใด?

สื่อเจิ้งกางเก็บกล่องของขวัญกลับคืนมา พร้อมบีบรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามว่า: "ผู้จัดการเจียง พูดมาตรงๆ เลยดีกว่าไหม คุณต้องการเท่าไร?"

เจียงชื่อโบกมือ "เจ้านายสื่อ คุณอย่าคิดว่าคนอย่างเจียงชื่อธรรมดาพื้นๆ ไปหน่อยเลย ผมไม่ต้องการเงิน"

"ไม่ต้องการเงิน? งั้นคุณต้องการอะไร?"

เจียงชื่อมองหน้าสื่อเจิ้งกางด้วยสายตาที่ลึกลับซับซ้อน "ผมต้องการสินค้าล็อตที่เหลืออยู่ของคุณ"

สื่อเจิ้งกางขมวดคิ้ว

สินค้าเหล่านั้นของเขา ส่วนหนึ่งเหวยซือซื้อไปแล้ว ยังเหลือสินค้าหนึ่งล็อต และสินค้าล็อตนี้ก็เป็นเพราะเจียงชื่อจึงไม่สามารถหลุดออกไปได้

คิดไม่ถึงว่าเป้าหมายของเจียงชื่อคือสินค้าเหล่านั้นของเขาที่เหลืออยู่

สื่อเจิ้งกางพยักหน้า "ผู้จัดการเจียง คุณไม่เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปจริงๆ ด้วย ต้องการสินค้า ได้สิครับ ขอแค่คุณให้ราคาที่เหมาะสมกับผม ผมขายให้คุณได้หมดเลย"

นี่คือการเสียสละที่ยิ่งใหญ่ของสื่อเจิ้งกางที่สุดแล้ว

'ราคาเหมาะสม' ที่ว่านั้น อันที่จริงก็คือให้เขารักษาต้นทุนไว้ได้ แล้วขายให้เจียงชื่อด้วยราคาต้นทุน

ถึงอย่างไรเขาก็ได้เงินจากเหวยซือมามากมายแล้ว ไม่จำเป็นต้องสูบเอาราคามาจากสินค้าที่เหลือเหล่านี้อีก ไม่สู้นำมาขายให้เจียงชื่อด้วยราคาถูกเพื่อความสันติ

เจียงชื่อพยักหน้า ยื่นนิ้วมือออกมาหนึ่งนิ้ว

"ร้อยล้าน?" สื่อเจิ้งกางกะพริบตาปริบๆ เมื่อเทียบกับเงินก้อนใหญ่ของเหวยซือก้อนนั้นแล้ว หนึ่งร้อยล้านมันน้อยไปจริงๆ

ทว่า รักษาต้นทุนก็พอแล้ว

"ตกลง" สื่อเจิ้งกางตอบด้วยความเด็ดเดี่ยว