บทที่ 892 คำพูดที่ทำให้หมดกำลังใจ

ในเวลานี้ ในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลประชาชนเมืองNo.3 เหวยซือได้ลุกจากเตียงคนไข้ สวมเสื้อผ้าเรียบร้อย

หลังจากพักฟื้นมาหลายวัน ร่างกายของเขาก็เกือบจะหายดีแล้ว

สำหรับปัญหาภายในใจของเขานั้น ไม่สามารถรักษาให้หายได้ในเวลาอันสั้น บางทีอาจจะต้องจัดการกับเจียงชื่อเท่านั้น ถึงจะสามารถทำให้หัวใจที่บาดเจ็บของเขาสงบลงได้

พรึ่บๆๆ ได้ยินเสียงฝีเท้าต่อเนื่องเป็นชุด ตันหลงชิง ลูกสมุนของเหวยซือเดินเข้ามา

"ผู้จัดการทั่วไป จัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้วครับ คุณสามารถออกไปได้เลย"

"อืม"

เหวยซือรับเอกสารการออกจากโรงพยาบาลมา เตรียมตัวจะกลับ

"แล้วตอนนี้เราจะไปไหนกันดี? จะไปเมืองหลวงรวมตัวกับท่านอู๋ไหม?" ตันหลงชิงถามอย่างตื่นเต้น

เหวยซือขมวดคิ้ว "นายเสียสติไปแล้วหรือ? เรื่องเจียงชื่อยังจัดการไม่เสร็จ จะไปเมืองหลวงทำไม? นายมีหน้าไปเหรอ?"

ตันหลงชิงก้มหน้าลงและพูดอย่างกลัดกลุ้ม "เจียงชื่อเป็นคนฉลาดและเก่ง เราเสียเปรียบจากเขามามากเกินไป แม้แต่ท่านอู๋ยังบอกเราว่า อย่าไปต่อสู้กับเขาอีก ถ้าอย่างนั้นผู้จัดการทั่วไป ผมคิดว่าเราปล่อยไปดีกว่า?"

"อีกอย่างหมอก็บอกว่า อาการป่วยของคุณยังรักษาไม่หายขาด แม้ว่าแผลจะหายดีแล้ว แต่ก็ควรระมัดระวังและสงบสติอารมณ์ ถ้ายังต่อสู้กับเจียงชื่อต่อไป คุณอาจจะตายทั้งเป็นเพราะความโกรธ ถึงตอนนั้นเมื่อบาดแผลทั้งเก่าและใหม่ปะทุพร้อมกัน ชีวิตของคุณจะตกอยู่ในอันตราย!"

"ดังนั้นคำแนะนำของผมก็คือ ถอยดีกว่า"

"ลูกผู้ชายต้องรู้ว่าอะไรควรสู้ ยอมรับเถอะ หลังจากที่เราไปเมืองหลวงแล้ว เราจะรวมตัวกับท่านอู๋เพื่อขยายกิจการของเรา พอถึงตอนนั้นเมื่อพระราชาเสด็จกลับมาที่เขตเจียงหนานอีกครั้ง เจียงชื่อตัวเล็กๆ ก็อาจถูกเหยียบตายได้ทุกเมื่อ"

เพียงชั่วพริบตา บรรยากาศภายในห้องก็เริ่มมืดครึ้มและเย็นลง

เหวยซือยกมือขึ้นและดึงมีดผลไม้ขึ้นมาบนโต๊ะ มีดถูกจ่อเข้าที่คอของตันหลงชิง บังคับให้เขาไปที่ริมผนัง