บทที่ 997 ขนไปคนเดียว

ไก่ฟังแล้วอยากจะหัวเราะ เงินนี้ยังมีเอาไปไม่ไหวด้วยเหรอ?

เขาพูดจาถากถาง "ไอ้หนุ่ม แกเห็นฉันเป็นใครกัน? คิดว่าฉันจะกลัวเดือดร้อนงั้นเหรอ? จะบอกแกไว้นะ อย่าว่าแต่สิบล้านเลย ต่อให้เป็นหนึ่งร้อยล้าน หนึ่งพันล้าน ก็ไม่มีที่ฉันไม่กล้ารับไว้!"

เจียงชื่อพยักหน้า "นี่คือนายพูดเองนะ งั้นได้ ฉันจะถอนเงินให้นายตอนนี้"

เขากวักมือไปทางเมษ พูดที่ข้างหูของเมษสองสามประโยค เมษฟังจบเผยรอยยิ้มที่พบเห็นได้ไม่ง่ายนักออกมา ก่อนจะออกไปจากโรงแรมเพื่อถอนเงิน

ไก่พูดเตือนสติว่า "นี่ ฉันจะบอกพวกแกเอาไว้นะ อย่ามาหาเรื่องฉัน ฉันไม่ใช่พุทธศาสนิกชนอะไร ถ้าพวกแกกล้าเล่นตุกติกอะไรลับหลัง งั้นฉันจะฆ่าแกตรงนี้เลย!"

เจียงชื่อปัดๆ มือ "เล่นตุกติกอะไรไม่ได้หรอก ฉันแค่บอกรหัสกับเขา ให้เขาไปถอนเงินที่ธนาคาร ไม่นานคงกลับมา"

"หึๆ นี่ก็พอใช้ได้"

ไก่หย่อนก้นนั่งลงมา สูบบุหรี่พลางเล่นมือถือไปด้วย

คนในสังกัดมองเจียงชื่อไว้ตาไม่กะพริบ ไม่อนุญาตให้เขาขยับสักก้าว พวกเขาคนพวกนี้ปกติเอาแต่รังแกคนอื่นจนเคยชินแล้ว จึงเห็นเจียงชื่อเป็นเหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปแบบนั้น

รอพวกเขาเอาเงินไปได้ จะเหลือชีวิตเจียงชื่อไว้หรือไม่ ต้องดูอารมณ์ของไก่แล้ว

ยี่สิบนาทีต่อมา เงินมาถึงแล้ว

เงินมาถึงแล้วจริงๆ เพียงแต่วิธีการนำมาไม่เหมือนกับที่ทุกคนคิดไว้สักเท่าไร

ไก่คิดว่าเมษจะไปธนาคารสมัครบัญชีโอนเงินอะไรทำนองนี้ แต่ที่นึกไม่ถึงคือ เมษจ้างรถคันหนึ่ง นำเงินขนส่งเข้ามาแล้ว

เงินสดจำนวนสิบล้าน ธนบัตรใบละหนึ่งร้อยใหม่เอี่ยมแต่ละใบ ที่ใบหนึ่งทับใบหนึ่งอยู่แบบนั้น กองหนึ่งซ้อนอีกกองหนึ่งอยู่

ทั่วทุกด้าน ยึดครองส่วนตรงกลางทั้งโถงใหญ่ไว้หมดเลย

สิบล้าน เพียงแค่ได้ยินจำนวนตัวเลขอันนี้ก็ตื่นตกใจมากพอแล้ว ตอนนี้มองเห็นเงินของจริง ยิ่งทำให้คนตาลุกวาว

ไก่หัวเราะหึๆ เดินเข้ามาแล้ว