บทที่ 996 กลัวนายจะเอาไปไม่ไหว

มาถึงเวลานี้แล้ว เขายังพูดจาล้อเล่นอยู่อีก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เห็นไก่อยู่ในสายตาเลย อันธพาลมากขนาดนี้ในที่เกิดเหตุสำหรับเจียงชื่อนั้น ก็เป็นแค่เครื่องประดับเท่านั้น

ไก่พินิจพิเคราะห์เจียงชื่ออย่างละเอียดอยู่ หัวเราะเยาะสักหน่อย ก่อนจะพูดว่า "ไอ้หนุ่ม นิสัยโหดน่าดูเลยนะ ฉันตรวจสอบมาแล้ว ก่อนหน้านี้แกเป็นผู้บัญชาการของกองกำลังทหารไม่เท่าไรในเมืองหลวง เหมือนว่าจะเป็นผู้นำเล็กๆ?"

"แต่ว่านั่นไม่มีประโยชน์"

"ตอนนี้แกปลดเกษียณแล้ว คือประชาชนคนธรรมดาเท่านั้น ฉันจะบอกแกให้นะ ต่อให้แกไม่ได้ปลดเกษียณฉันไก่ก็จะเฉือนแกตามเดิม!"

"อยู่เมืองหลวง ทุกพื้นที่เป็นขุนนางใหญ่"

"ตอนนั้นเคยเป็นผู้นำเล็กๆ มาไม่กี่วันก็เห็นตัวเองใหญ่โตแล้ว? กล้าจับคนในสังกัดของฉันไป? หึๆ ใครให้ความกล้ากับแกกัน? เทวดางั้นเหรอ?"

เจียงชื่อถามว่า "เรื่องนั้นมาถึงขั้นนี้แล้ว นายอยากทำยังไง?"

"ทำยังไง?" ไก่มองเจียงชื่อ "ว่าตามกฎโดยทั่วไปแล้ว แกจัดการพวกพ้องของฉันมากขนาดนั้น ฉันในฐานะพี่ใหญ่ จำเป็นต้องทวงความเป็นธรรมให้เหล่าพวกพ้องสิ!"

ขณะพูด เขารับมีดเล่มหนึ่งมาโยนลงบนพื้น

"เห็นแก่ที่แกเคยเป็นผู้นำเล็กๆ มาก่อน ฉันจะไว้หน้าแกหน่อย ไม่เอาชีวิตของแกแล้วกัน ขอเพียงมือข้างหนึ่งกับเท้าข้างหนึ่งของแก แกว่าจะให้แกจะลงมือเอง หรือว่าให้ฉันช่วยแกดี?"

ฟังคำพูดนี้แล้ว พนักงานของโรงแรมล้วนตกใจหลบอยู่ด้านหลังโต๊ะกันหมด ไม่มีใครเข้ามาห้ามปรามสักคนเดียว

แม้กระทั่งแจ้งตำรวจยังไม่มี

เรื่องแบบนี้ได้เพียงดูอย่างเดียว อย่าพัวพันเข้าไปเป็นอันขาด ใครกล้าแจ้งตำรวจ แก๊งสัตว์กลางคืนจะจัดการคนนั้น

เมษขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินเข้ามาบอกว่า "เฮ้ย แกค่อนข้างโอหังเกินไปมั้ง บนโลกใบนี้ ยังไม่มีใครสามารถเอามือข้างหนึ่งกับเท้าข้างหนึ่งของผู้บัญชาการพวกเราไปได้!"

ไก่หัวเราะแล้ว "เมื่อก่อนไม่มี นั่นเป็นเพราะไม่ได้มาเจอฉันไง ถ้าเจอฉันตั้งแต่แรก พวกแกคงพิการกันตั้งแต่แรกแล้ว!"

คำพูดพวกนี้ก้าวร้าวพอควร

เมษขมวดคิ้ว ทนดูต่อไปไม่ได้ เดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง เตรียมลงมือสั่งสอนพวกสารเลวที่ไม่รู้จักดีเลวพวกนี้แทนเจียงชื่อสักหน่อย

เจียงชื่อกลับไม่สนใจไยดี ยื่นมือห้ามเมษไว้แล้ว