บทที่257 จบเห่ทันที

ที่ทรยศต่อบริษัทก็เพื่อเงิน นี่เป็นเรื่องที่น่าอับอายอย่างมาก แต่จ้าวติ่งกลับพูดด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยด้วยลมหายใจที่ไม่กระหืดกระหอบ

เขาพูดอธิบายอย่างราบเรียบว่า “เพราะว่าพ่อของผมเป็นมะเร็งตับเนื่องจากดื่มเหล้าเยอะตลอดทั้งปี ทำการผ่าตัดต้องใช้เงินจำนวนมาก แค่เงินเดือนอันน้อยนิดของผมแค่นี้จ่ายไปก็ยังไม่พอ เพราะงั้น ผมจึงเลือกที่จะทำงานร่วมกับโป๋สิ้นหง”

“ทำงานให้เขาเรื่องหนึ่ง เขาก็ให้ผมถึงสองแสน”

หลังจากที่พูดจบแล้ว จ้าวติ่งก็พูดอย่างราบเรียบว่า “ผมได้พูดเหตุผลไปหมดแล้ว ตอนนี้จะจัดการผมยังไง ก็จัดการได้ตามใจชอบเลย”

เป็นแบบนี้นี่เอง

หลังจากได้ฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว มุมปากของเจียงชื่อค่อยๆเผยอขึ้น

เขาพูดถาม “รักษา ต้องการเงินเท่าไหร่？”

จ้าวติ่งพูดตอบกลับว่า “ผ่าตัดครั้งหนึ่งสามแสน เพียงแค่การรักษาระยะแรกก็สองแสนกว่า บวกกับการรักษาระยะหลัง รักษาอย่างต่อเนื่อง จำนวนเงินนี้จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีวันสิ้นสุด”

แม้ว่าครอบครัวหนึ่งจะมีเงินมากแค่ไหน ขอเพียงแค่มีคนป่วย ก็เป็นไปได้ว่าจะเปลี่ยนเป็นคนจนทันทีเลย

ป่วย

ไม่มีตังไปหาหมอ

เจียงชื่อไม่ได้พูดจาอะไร หยิบสมุดเขียนเช็คออกมารูดๆหน่อย ฉีกหนึ่งแผ่นแล้วส่งให้จ้าวติ่ง

“รับไปซะ”

จ้าวติ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เดินเข้าไปรับเช็ค ตกตะลึงในทันที

จำนวนเงินที่เจียงชื่อเขียนให้คือ ห้าล้าน！

“ประธานเจียง นี่คือ……”

เจียงชื่อพูดว่า “ห้าล้าน เพียงพอที่นายจะรักษาพ่อในระยะแรก ระยะหลังได้ ในขณะเดียวกันฉันก็จะเพิ่มเงินเดือนให้แก่นายด้วย รับรองว่าหลังจากนี้ไม่มีอะไรให้นายต้องเป็นกังวล”

คนที่อยู่ในห้องต่างก็ตกตะลึงแล้ว

นี่จะทำอะไร？

สำหรับหนอนบ่อนไส้คนหนึ่ง ไม่เพียงแต่ไม่ลงโทษ กลับว่าให้เงินเขา ไม่มีเรื่องทำจนต้องหาเรื่องใส่ตัว？