บทที่66 ให้เวลา10วินาที ออกไป

บทที่66 ให้เวลา10วินาที ออกไป

มีโต๊ะขนาดใหญ่สองตัววางอยู่ในที่เกิดเหตุ โต๊ะหนึ่งเต็มไปด้วยอาหารของโรเบิร์ต และอีกโต๊ะเต็มไปด้วยโถของเน่ร์เจิง

อันดับแรกคือทางโรเบิร์ต หลังจากที่เปิดฝาออกทั้งหมด เผยให้เห็นอาหารที่สวยงามภายใน

สีสันสดใสดี

กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทุกที่ ทำเอาคนกลืนน้ำลายน้ำลายไหล

ไม่เพียงแค่มีสีสันสวยงาม กลิ่นยังน่าดึงดูด การแกะสลักที่งดงามยังน่าทึ่ง ไม่ว่าดูจากด้านไหน โต๊ะนี้คืออาหารที่สมบูรณ์แบบที่สุด

ในทางกลับกันโถของเน่ร์เจิงนั้น ทั้งน่าเกลียดทั้งเชย มันเทียบกันไม่ได้เลย

นี่ก็เหมือนกับเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์และสาวเฉิ่มที่ยากจน ระหว่างสองคนนี้ แทบจะไม่มีการเปรียบเทียบได้เลย

ซูจองหยวนพูดเยาะเย้ย"นายทำตั้งนาน สุดท้ายก็ทำขยะแบบนี้ออกมา? แล้วดูอาหารของคุณโรเบิร์ต แต่ละอย่างมันสามารถอธิบายได้ว่าเป็นงานศิลปะ เป็นไงล่ะ รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าความแตกต่างแล้วสินะ?"

เนร์เจิงพูดอย่างถ่อมตัว"ก็จริง ไม่ว่าจะรูป รส กลิ่นหรือสี อาหารของโรเบิร์ต ดีกว่าผมทุกอย่าง"

"ถือว่านายยังรู้ตัวเองดี"

"แต่ว่า……"ดวงตาเน่ร์เจิงเป็นประกาย"สิ่งที่สำคัญที่สุดของอาหาร คือการทำให้คนที่รับประทานอาหารนั้นพึงพอใจ และให้คนที่รับประทานอาหารนั้นยกนิ้วโป้งให้ หากมัว แต่สนใจภายนอกและไม่สนใจคุณค่าที่แท้จริงของอาหาร มันจะไม่คุ้ม"

ซูจองหยวนยิ้มเยาะ"ได้ ผมจะทำให้นายตายตาหลับ ตอนนี้เราจะเอาอาหารทั้งสองโต๊ะให้แม่ผมกิน ก็จะได้รู้ว่า ของใครอร่อย"

เขายกจานขนมหวานเดินไปหาคุณแม่

"แม่ แม่อ้าปากหน่อย นี่คือเค้กวันเกิดที่คุณโรเบิร์ตทำขึ้นมาโดยเฉพาะ"

ซูจองหยวนป้อนขนมหวานถึงปากคุณแม่ ผลสุดท้าย……

คุณแม่หันหน้าไปทันที พูดอย่างรังเกียจว่า"ไม่ ไม่กิน"

ซูจองหยวนหน้าบึ้งทันที"แม่ อันนี้อร่อยมากนะ แม่กินสักคำสิ"

"ไม่กิน เหม็น"

"เหม็น?"

ซูจองหยวนดมดู ไม่เหม็นนี่

ซูฉินแอบขำข้างๆ"รสชาติที่ถูกปากของแม่เราไม่เหมือนกับคนธรรมดา พวกเราได้กลิ่นหอม เธออาจจะได้กลิ่นเหม็น มันไม่แปลก"

ซูจองหยวนไม่เข้าใจเหตุผลในนั้น ยังคิดจะฝืนป้อน สุดท้ายคุณแม่ปัดทิ้งลงพื้นทันที

"ไม่กิน ฉันไม่กิน!"

ซูจองหยวนช่วยไม่ได้ เลยลุกไปวางขนมหวานลง เปลี่ยนเป็นแกง สุดท้ายยังไม่ทันยื่นไป ก็ถูกคุณแม่คว่ำแล้ว

หลายครั้งติดต่อกัน คุณแม่ไม่คว่ำจาน ก็หันหน้าไปไม่กิน

ในท้ายที่สุด คุณแม่ก็ไม่ได้กินของอร่อยบนโต๊ะสักคำ ซูจองหยวนก็เหงื่อท่วมตัวด้วยความวิตกกังวล

เขาชิมด้วยตัวเอง อาหารที่โรเบิร์ตก็ไม่เลว อร่อยมาก ทำไมถึง……

เจียงชื่อยิ้ม พูดเบาๆ"ดูเหมือนว่าเชฟระดับโลกคนนี้จะไม่สามารถทำให้คุณแม่พอใจได้นะ"

ซูจองหยวนโกรธมาก"ความอยากอาหารแม่ผมไม่ค่อยดี ใครทำเธอก็ไม่ชอบกิน นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณโรเบิร์ต"

"ใช่เหรอ?"

เน่ร์เจิงลุกขึ้น เปิดฝาโถออก กลิ่นหอมแตะจมูกทันที

เขาพูดว่า"อาหารนะ ไม่ใช่ยิ่งสวยหรู ยิ่งแพงก็จะยิ่งอร่อย สิ่งที่สำคัญคือปัญหาเรื่องความเหมาะสม เช่นมีบางคนไม่ชอบกินปลา ถึงแม้ว่าคุณจะทำอร่อยหรือสมบูรณ์แบบมากแค่ไหน เขาก็ไม่ชอบกิน"

"เชฟที่ดี ไม่ใช่แค่ต้องทำอาหารเป็น ที่สำคัญต้องเข้าใจหัวใจของลูกค้า"