บทที่67 รอความรักที่ไม่อาจครอบครองไม่ไหว

ซูจองหยวนเหล่มองเจียงชื่อ ยิ้มและพูดว่า"แกเป็นเหี้ยอะไร? กล้ามาว่าต่อหน้าผม?"

เจียงชื่อส่ายหัว บางคนนะ ไม่สั่งสอนมันสักหน่อย ก็จะไม่จำ

เขาเดินไปหาซูจองหยวน

ซูฉินใจร้อนอยากจะดึงเจียงชื่อไว้ กลับถูกซูสวนขวางไว้

ซูสวนเคยเห็นความน่ากลัวของเจียงชื่อ ตอนนั้นเจียงชื่อจัดการพวกหัวล้านหลงสิบยี่สิบกว่าคน ภายในสามสิบวิสั้นๆ

บอดี้การ์ด5-6คนตรงหน้านี้ไม่พอเลยจริงๆ

เห็นเจียงชื่อเดินเข้ามา ชายรูปร่างล่ำคนหนึ่งซึ่งสูงเกือบ 190 เข้าไป เอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของเจียงชื่อ

สุดท้ายเจียงชื่อใช้มือจับข้อมือของชายกล้ามโต ออกแรงจับ ก็มีเสียงกระดูกหักดังกรอบแกรบ!

"อ๊า!!!"

ชายกล้ามโตกรีดร้องและล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดบอดี้การ์ดคนอื่นเห็นเช่นนี้ วิ่งเข้ามากัน แต่ไม่เห็นเจียงชื่อมีการเคลื่อนไหวใด ๆ โจมตีพวกเขาจนลอยออกไปอย่างรวดเร็วปานลมและสายฟ้าแลบ จนล้มลงพื้นและพ่นปากขาวออกมา

ในเวลาเพียง4-5วินาทีก่อนและหลัง บอดี้การ์ดร่างกำยำหลายคนถูกกำจัดทั้งหมด

ซูจองหยวนก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ

นี่เป็นมนุษย์งั้นหรือ? นี่เป็นสัตว์ประหลาดแล้ว!

ในฝูงชน เน่ร์เจิงหัวเราะ ชื่อของเทพแห่งสงครามชูร่าเวสเตอร์แลนด์จะได้มาง่ายๆได้ไง? อย่าว่าแต่พวกที่เอาแต่กินนอนแล้วไม่มีฝีมืออะไรนี้เลย แม้ว่าจะมีคนมากกว่าสิบเท่า ก็ไม่สามารถทำอะไรเจียงชื่อได้

เจียงชื่อจับคอเสื้อของซูจองหยวน ลากเขาไปบนพื้น รัดจนซูจองหยวนหายใจแทบไม่ออก

เขาก็เหมือนกับว่าลากหมูตายหนึ่งตัว ลากซูจองหยวนไปถึงนอกประตูช้าๆ แล้วโยนออกไปชนเสาข้างทาง

ซูจองหยวนเจ็บจนร้องไปทั่ว

เจียงชื่อยืนตรงหน้าซูจองหยวน พูดนิ่งๆว่า"นายบูชาต่างชาติไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้เดี๋ยวนี้ไปซื้อตั๋วไปต่างประเทศซะ ห้ามกลับมาอีก ถ้าคราวหลังผมเห็นนายอยู่ในประเทศนี้ เห็นนายหนึ่งครั้งก็จะตีนายหนึ่งครั้ง"

ซูจองหยวนตกใจชนหน้าซีด พยักหน้ารัวๆ

"ไป ผมจะไปเดี๋ยวนี้"

เขาก็ไม่สนภาพลักษณ์แล้ว คลานหนีไปเหมือนสุนัข ขาทั้งสี่วิ่งอย่างรวดเร็ว

เจียงชื่อยืนอยู่ในสายลมยามค่ำคืน ยิ้มและส่ายหัว

ซูฉิน ซูหงเหวิน และคนอื่น ๆ เดินออกไป มองไปที่ซูจองหยวน ที่กำลังหลบหนีด้วยความตื่นตูม พวกเขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ

เจียงชื่อพูดขอโทษเล็กน้อย"คุณแม่ คุณลุง ขอโทษครับ ที่ผมสู้ในวันเกิดของคุณยาย"

ซูหงเหวินโบกมือ"นี่มันไม่มีอะไร ไอ้เวรซูจองหยวนนั้น ลุงเห็นมันทีไรก็โกรธ วันนี้นายช่วยสอนมันหนักๆ ลุงต้องขอบคุณนายด้วยซ้ำ แต่ว่าเจียงชื่อนะ ทักษะของนายมันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

เจียงชื่อยิ้ม"ไม่เท่าไหร่หรอก ผมแค่เคยเป็นทหารที่เวสเตอร์แลนด์มาสองสามปี เพราะฉะนั้นทักษะเลยดีกว่าคนอื่นเล็กน้อย"

ดีกว่าเล็กน้อย?

เน่ร์เจิงที่อยู่ข้างๆแอบยิ้มเจื่อนๆ เจียงชื่อถ่อมตัวเกินไปแล้ว

มองไปทั้งเวสเตอร์แลนด์ จะมีสักกี่คนที่มีทักษะขนาดเจียงชื่อ?ชื่อเทพแห่งสงครามชูร่านี้ไม่ได้โม้จริงๆ

ซูสวนโดดออกมา"หนูเคยบอกแล้วทักษะของพี่เขยสุดยอดมาก พ่อก็ไม่เชื่อหนู ทีนี้เห็นกับตาแล้วสินะ?"

ซูหงเหวินจ้องเธอ"ไม่รู้จักกาลเทศะเลย งานเลี้ยงวันเกิดวันนี้ก็เสร็จแล้ว เธอกลับบ้านไปเลย"

ซูสวนแลบลิ้น"หนูไม่กลับไปหรอก ดึกแบบนี้ หนูเป็นผู้หญิงกลับคนเดียวไม่ปลอดภัย"

"มันก็จริง" ซูหงเหวินมองไปที่เจียงชื่อ"เจียงชื่อ ถ้างั้นนายไปส่งลูกสาวผมหน่อย นายมีทักษะที่ดีขนาดนี้ นายไปส่งผมวางใจมาก"

"เอ่อ คือ……"

เจียงชื่อตอบก็ไม่ได้ ไม่ตอบก็ยิ่งไม่ดี

ความคิดเห็น