บทที่ 165 ความโกรธของจางเจียวเจียว

ขณะที่เสียงลดลง ก็มีเสียงเคาะประตู“ปังปังปัง”ดังมาจากข้างนอกบ้าน

ไม่ นี่ไม่ใช่เสียงเคาะประตู นี่เป็นเสียงทุบประตู แทบจะทุบประตูของตระกูลเย่ให้พัง

จางเจียวเจียวกับเย่ชิงหยู่ต่างก็มองออกไปที่นอกประตูด้วยความมึนงง เสียงที่บันดาลโทสะนั้นก็ดังต่อไป: “เย่ชิงหยู่ แกไสหัวออกมา ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้”

จางเจียวเจียวกับเย่ชิงหยู่ก็ละสายตากลับมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย สบตากันแวบหนึ่ง เป็นเสียงของจางซื่อตง ก็คือเป็นพ่อของจางไห่เฟิง

“เป็นลุงใหญ่ของลูก รีบไปเปิดประตู” จางเจียวเจียวลุกขึ้นมา และเดินออกไปที่ประตู

เมื่อได้ยินเสียงที่บันดาลโทสะของจางซื่อตง ก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

รอหลังจากที่จางเจียวเจียวเปิดประตูแล้ว ก็เห็นจางซื่อตงกับภรรยาของเขายืนอยู่ที่หน้าประตู จางซื่อตงโกรธมาก และภรรยาของเขามีน้ำตาอยู่บนใบหน้า ท่าทางดูโศกเศร้า

เมื่อจางซื่อตงเห็นจางเจียวเจียว ถามอย่างโกรธเคืองว่า: “เย่ชิงหยู่ล่ะ?”

“เกิดอะไรขึ้น? พี่ใหญ่!” จางเจียวเจียวถามอย่างไม่เข้าใจ

จางซื่อตงพูดอย่างหน้าเขียวว่า: “เกิดอะไรขึ้นเหรอ? แกยังมีหน้ามาถามฉันว่าเกิดอะไรขึ้นเหรอ? แกไปถามลูกสาวสุดที่รักของแกดูก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ?”

ภรรยาของจางซื่อตงพูดอย่างเห็นด้วย: “จางเจียวเจียว ฉันคิดไม่ถึงจริงๆว่าพวกแกสองแม่ลูกจะเป็นคนแบบนี้ กับคนในครอบครัวตัวเองก็ทำลงคอได้ ใจดำอำมหิตจริงๆ ใจดำอำมหิต”

จางเจียวเจียวถามอย่างมึนงง:“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พวกพี่กำลังพูดถึงอะไรกันแน่?”

จางซื่อตงส่งเสียงเย็นชา ผลักจางเจียวเจียวออกไปทันที ต่อจากนั้นก็ก้าวเดินเข้าไปในบ้าน สายตาของเขาก็มองหาเย่ชิงหยู่เจออย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ตะโกนด้วยใบหน้าที่เผยให้เห็นความอาฆาตดุดัน: “เย่ชิงหยู่!”

เขากัดฟัน ราวกับว่ากำลังกัดขยี้คำเหล่านั้นอย่างกะทันหัน

ขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้น เขายังต้องการก้าวหน้าไปตบเย่ชิงหยู่ การกระทำนี้ทำให้เย่ชิงหยู่ตกใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร โชคดีที่จางเจียวเจียวเดินไปโอบกอดจางซื่อตงไว้ทันที แล้วถามว่า: “พี่ใหญ่ ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ภรรยาของจางซื่อตงเขม็งตาทั้งสองข้างมองไปที่จางเจียวเจียว แสยะยิ้มแล้วพูดว่า: “เธอเสแสร้งเหรอ? เสแสร้งต่อไป?”

จางเจียวเจียวถามอย่างไม่เข้าใจ: “ฉันเสแสร้งยังไง? พวกพี่ทำอะไรฉันก็ไม่รู้เลยด้วยซ้ำ”

เธอพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า ชี้ไปที่เย่ชิงหยู่แล้วพูดว่า: “ถามลูกสาวของแกดู ลูกสาวของแกรู้เรื่องนี้ดีที่สุด ทำไมแกยังมีหน้ามาถามพวกเราว่าเรื่องอะไร? พวกแกสองคนแม่ลูกทำเกินไปแล้ว”

จางเจียวเจียวมองไปที่เย่ชิงหยู่ แล้วถามว่า: “เกิดอะไรขึ้น? ชิงหยู่!”

เย่ชิงหยู่สับสนอย่างสิ้นเชิง เธอส่ายหัวและพูดว่า:“หนูไม่รู้ค่ะ แม่”

จางซื่อตงพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าแล้วพูดว่า: “ไม่รู้ แกไม่รู้เหรอ? เสแสร้ง! พวกแกสองคนแม่ลูกโหดเหี้ยมจริงๆ ถึงขนาดนี้แล้วยังเสแสร้งอีก วันนี้ถ้าฉันไม่ได้การยอมรับจากตัวของแกเอง ฉันก็ไม่ใช่จางซื่อตง”

จางซื่อตงเดินไปที่เย่ชิงหยู่อย่างดุดัน จางเจียวเจียวรีบขวางเขาไว้ เรียกว่า: “พี่ใหญ่ พี่จะทำอะไร? พี่กำลังพูดอะไรพวกเราไม่เข้าใจ พี่ก็พูดมาไม่ได้เหรอ?”