บทที่ 166 เย่ชิงหยู่ คุกเข่าลง

ฟางเหยียนจับข้อมือของจางซื่อตงไว้ ดวงตาทั้งสองข้างก็เพ่งมองไปที่ดวงตาของเขา แววตาเยือกเย็น และมองไม่เห็นอารมณ์สักนิด

“ลุงใหญ่ ลุงคิดว่าบ้านนี้ไม่มีผู้ชายเหรอ?” ฟางเหยียนถามอย่างเยือกเย็น

จางซื่อตงต้องการจะเก็บมือกลับไป แต่พบว่าตอนนี้ไม่มีแรงเคลื่อนไหวในมือนี้ได้แม้แต่น้อย เขาถึงเพิ่งนึกได้ว่า ฟางเหยียนเป็นทหารกลับมา ก็ย่อมมีกำลังอยู่บ้างเป็นธรรมดา

ดังนั้นเขาก็ด่าว่าอย่างรุนแรง: “แกเป็นห่าอะไร? พวกเรากำลังจัดการปัญหาในครอบครัวอยู่ ไม่เกี่ยวข้องกับแก”

ตั้งแต่ต้นจนจบ จางซื่อตงยังไม่ได้มองไปที่ฟางเหยียน ในสายตาของเขา ฟางเหยียนก็เป็นเศษสวะที่ไร้ประโยชน์อยู่เสมอ

ฟางเหยียนแสยะยิ้มพูดว่า: “ถ้าลุงลงมือตบภรรยาของฉัน ลุงยังว่าไม่เกี่ยวข้องกับฉันอีกเหรอ! ถ้าอย่างนั้นฉันก็ตบภรรยาของลุง ฉันก็บอกว่าไม่เกี่ยวข้องกับลุง ได้มั้ย?”

“แก!” จางซื่อตงเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฟางเหยียนทันที แต่ว่าดวงตาคู่นั้นก็จ้องมองเขาอย่างเคร่งขรึมเยือกเย็น เขามองดูดวงตาของฟางเหยียน มองจนรู้สึกร้อนตัว เหมือนราวกับว่านี่ไม่ใช่คน

“มาสิ! มีความสามารถแกลองลงมือตบฉันดู กูกลับจะดูว่าแกกล้าตบฉันมั้ย” ภรรยาของจางซื่อตงถกแขนเสื้อขึ้นไปด้วย ก้าวไปข้างหน้าอย่างดุดันไร้เหตุผล

สายตาของฟางเหยียนก็เปลี่ยนมองไปที่ใบหน้าของเธอ ตะคอกใส่เธออย่างรุนแรงว่า: “หุบปากของคุณซะ! ตอนนี้ฉันไม่อยากได้ยินคุณพูด ถ้าคุณกล้าพูดแม้แต่คำเดียว ฉันจะให้คุณตาย!”

คำพูดเดียว พูดได้อย่างเยือกเย็นมาก เดิมทีอุณหภูมิของห้องนี้กำลังพอดี แต่หลังจากที่พูดคำนี้ออกมา ดูเหมือนอุณหภูมิจะลดลงหลายองศาในทันที

แม้ว่าภรรยาของจางซื่อตงจะไร้เหตุผล แต่ว่าภายใต้เสียงการข่มขู่นี้ ก็ขี้ขลาดลงมาทันที หุบปากอย่างว่าง่าย และยังไม่กล้าสบตากับดวงตาที่น่าสะพรึงกลัวคู่นั้นของฟางเหยียน

ทั้งสองคน ก็ตกใจกลัวฟางเหยียนไปแบบนี้ในทันที จางซื่อตงร้องขึ้นมาด้วยความโกรธและความกลัวว่า: “แก แกแกแก!”

เขาพูดจาสะเปะสะปะ และไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

จางเจียวเจียวก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า: “พี่ใหญ่ มีเรื่องอะไร พี่ก็พูดมาตรงๆเถอะ? จะให้ชิงหยู่เป็นแพะรับบาปอะไรกันแน่?”

คำพูดนี้พูดได้ขวานผ่าซาก เรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงครึ่งปีมานี้จางเจียวเจียวก็เห็นอยู่ในสายตา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ เย่ชิงหยู่ก็เป็นแพะรับบาปมาไม่น้อย รับบาปแทนจางซื่อตง แทนจางไห่เฟิง ยังมีจางซื่อข่ายและครอบครัวนี้ก็มีความเคยชินที่ให้เย่ชิงหยู่เป็นแพะรับบาป ตอนนี้ เธอไม่มีทางปล่อยให้ลูกสาวของตัวเองต้องทนทุกข์กับความคับอกคับใจอีกต่อไป

ใบหน้าของจางซื่อตงถูกว่าจนละลายใจอย่างฉับพลัน เขาชี้ไปที่จางเจียวเจียวอย่างโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้วพูดว่า: “พวกแก พวกแกมากเกินไปแล้ว”

“ให้ลุงพูดปัญหา!” ฟางเหยียนเพิ่มแรงในมือของเขาโดยไม่ตั้งใจ บีบจนจางซื่อตงเจ็บปวดอย่างฉับพลัน

เขาพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า: “ได้ ในเมื่อพวกแกไม่ยอมรับด้วยตัวเอง ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะพูดเอง”

“ลูกสาวของแก เมื่อคืนนี้ได้ส่งคนขับรถมาชนลูกชายของฉัน! ชนจนขาทั้งสองข้างของเขาหัก ตอนนี้ยังนอนอยู่ในโรงพยาบาล หมอบอกว่า นับจากนี้ไปลูกชายฉันก็จะเป็นแค่คนไร้ค่า” จางซื่อตงโกรธจนกัดฟัน จนควันออกหู

ทันทีที่ภรรยาของเขาได้ยินคำพูดนี้ ก็ร้องไห้ออกมาทันที และพูดอย่างฮือฮือฮือ: “ชีวิตลูกชายของฉันรันทดมากเกินไปจริงๆ อายุยังน้อยๆก็กลายเป็นคนไร้ค่า เย่ชิงหยู่ ฉันจะให้เย่ชิงหยู่ชดใช้ลูกชายของฉัน”

ดวงตาของฟางเหยียนเปลี่ยนมองไปที่บนใบหน้าของเธอ เมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นของฟางเหยียน ภรรยาของเขากลัวจนถอยหลังออกไปหลายก้าวทันที

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เย่ชิงหยู่ก็นิ่งอึ้งทันที เธอขมวดคิ้วพูดว่า: “จะเป็นไปได้อย่างไร? หนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดเรื่องนี้ขึ้น หนูจะเป็นคนทำได้อย่างไร?”