บทที่ 167 ความโกรธของจางเจียวเจียว

คำพูดเดียว ทำให้สีหน้าของเย่ชิงหยู่ก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

แน่นอนว่าจางฉี่เหาเป็นคนตะโกนคำพูดนี้ ใบหน้าของเขาหนักแน่น ใบหน้าชราที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยเลือดฝอย มองแวบเดียวก็รู้ว่าเมื่อคืนนี้เขาไม่ได้พักผ่อน เฝ้าจางไห่เฟิงอยู่ที่นี่ตลอด

จางฉี่เหาในฐานะผู้นำตระกูล หลังจากที่ได้ยินข่าวคราวนี้ ก็เคียดแค้นชิงชังเป็นอย่างยิ่ง

จางไห่เฟิงค่อนข้างไร้ประโยชน์ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเขาก็เป็นหลานชายของตัวเอง ตั้งแต่เล็กเขาก็เป็นคนที่เลี้ยงดูมาจนเติบโต ตอนนี้สูญเสียขาทั้งสองข้าง กลายเป็นคนไร้ค่า ทำให้อารมณ์ของเขาก็จมลงสู่ก้นบึ้งทันที

เขามองไปที่เย่ชิงหยู่ เย่ชิงหยู่ยืนหยัดไม่สะทกสะท้าน ดังนั้นใบหน้าของเขาก็ไม่พอใจ แก้มกระตุกอย่างรุนแรงหลายครั้ง ตะโกนว่า: “คุกเข่า!”

สองคำนี้ เสียงทรงพลังดังก้อง ในครั้งนี้ ทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องสั่นเทา!

คนที่เข้าใจจางซื่อตงก็รู้ว่า เขาโกรธมากจริงๆ

เย่ชิงหยู่สะอึก ขมวดคิ้วถามว่า: “ทำไมต้องให้หนูคุกเข่าด้วยค่ะ คุณตา! หนูทำอะไรผิดเหรอ?”

สีหน้าของจางฉี่เหาเปลี่ยนไปอย่างมากอีกครั้ง นี่กำลังต่อต้านเขาเหรอ? แม้แต่หลานสาวของตัวเองก็ต่อต้านตัวเองเหรอ? จางซื่อข่ายรีบพูดว่า: “แกยังมีหน้ามาพูดอีก ลูกผู้พี่ของแกก็ขาหักทั้งสองข้างแล้ว แกยังต้องการอะไรอีก? หรือว่าแกตั้งใจจะไม่ยอมรับเหรอ?”

นี่เป็นการใส่ร้าย นี่เป็นการโยนความผิดให้คนอื่น เย่ชิงหยู่ชี้แจงข้อเท็จจริง: “หนูไม่รู้ว่าลุงรองพูดแบบนี้หมายถึงอะไร และก็ฟังไม่เข้าใจ! ทำไมพวกคุณก็พูดอยู่คำเดียวว่าหนูเป็นคนชนขาทั้งสองของเขาหัก พวกคุณมีหลักฐานมั้ย?”

“เย่ชิงหยู่!” เสียงของจางฉี่เหากลายเป็นตะคอก และความอดทนของเขาก็หมดลง

เสียงตะคอกนี้ ทำให้ร่างกายของเย่ชิงหยู่สั่นเทา จางฉี่เหาเป็นทหารมาก่อน ร่างกายของเขาก็มีไอพิฆาตเป็นธรรมดา ก็เหมือนกับเสือที่ดุร้าย ที่กำลังอ้าปากทำร้ายเย่ชิงหยู่

เมื่อฟางเหยียนเห็นเหตุการณ์แบบนี้ ก็ก้าวไปข้างหน้า ขวางอยู่ด้านหน้าของเย่ชิงหยู่ เงยหน้าขึ้นมาเพ่งมองไปที่จางฉี่เหา แล้วพูดว่า: “อยู่ตรงหน้าของฉัน ไม่มีใครสามารถตะโกนใส่ภรรยาของฉันได้ แม้ว่าคุณจะเป็นคุณตาของเธอ ก็ไม่ได้!”

คำพูดเดียว ทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เงียบกริบ!

ฟางเหยียนคนนี้บ้าไปแล้วหรือเปล่า? กล้าพูดแบบนี้ออกมาต่อหน้าจางฉี่เหา เมื่อก่อนนี้เขาเคยมีความสามารถอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ควรพูดแบบนี้ต่อหน้าจางฉี่เหาผู้นำตระกูล! เทียบเท่ากับว่าไม่ได้ให้ความสำคัญกับความเกรงขามของจางฉี่เหาแล้ว

“พ่อ พ่อเห็นแล้วหรือยัง? ฟางเหยียนคนนี้ยิ่งอยู่ยิ่งเหิมเกริม เมื่อกี้นี้ตอนที่ผมอยู่ที่บ้านของพวกเขา เขาจะลงมือกับผมเพื่อจะปกป้องเย่ชิงหยู่ ยังข่มขู่แม่ของไห่เฟิง บอกว่าจะลงมือตบเธอ บอกว่าจะลงมือตบเธอ ผมว่าเห็นได้ชัดเจนว่าเขาต้องการจะเป็นศัตรูกับครอบครัวพวกเรา ต้องการเป็นผู้นำของตระกูลจางของพวกเรา!” จางซื่อตงชี้ไปที่ฟางเหยียนอย่างโกรธเคืองแล้วตะโกน

ภรรยาของเขาก็พูดตามเกินความจริงว่า: “ใช่ค่ะ พ่อ คนคนนี้ยิ่งอยู่ยิ่งเหิมเกริมมากขึ้น ตอนนี้ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับตระกูลจางของพวกเรา ในอนาคตอาจจะขับไล่คนของตระกูลจางพวกเราออกจากตงข่ายกรุ๊ป”

จางซื่อข่ายก็กลอกตาไปหนึ่งรอบ เขาเป็นคนมีเหตุผล เรื่องราวเหล่านี้ที่เกิดขึ้นกับตระกูลจาง ความจริงไม่ใช่ว่าเย่ชิงหยู่มีความสามารถแข็งแกร่งมากแค่ไหน ทั้งหมดเกิดจากฟางเหยียนคนนี้

ดังนั้นเขาจึงพูดตามว่า: “พ่อ ไล่เขาออกจากตระกูลจางของพวกเราเถอะ และไล่เขาออกจากบ้านหลังนั้นของชิงหยู่ด้วยเช่นกัน บ้านหลังนั้นเป็นของพวกเรา บ้านของพวกเรา พวกเราสามารถตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง”

หลายคนก็ฉันพูดหนึ่งคำเธอหนึ่งคำแบบนี้ ทำให้สีหน้าของจางฉี่เหาเปลี่ยนไปอย่างบ้างคลั่ง เขามองไปที่ฟางเหยียนอย่างโกรธจัด และพูดอย่างโกรธจัดว่า: “แกเป็นห่าอะไร? เรื่องในตระกูลจางของพวกเราถึงตาแกมายุ่งเมื่อไหร่?”