บทที่ 189 มีนักฆ่าต้องการฆ่าคุณฟาง

“ฟางเหยียน นายรู้จักกับท่านลู่เหรอ” จางฉี่เหาไม่ทันได้ถาม เย่ชิงหยู่อดไม่ไหวจึงถามออกมาก่อน ฐานะของลู่หงปอในเมืองจินโจวอยู่สูงเกินเอื้อม นอกจากงานสังคมสำคัญๆ โดยทั่วปกติคนทั่วไปไม่อาจพบเขาได้ เย่ชิงหยู่รู้ถึงข้อนี้เป็นอย่างดี

แน่นอนว่าจางฉี่เหาก็รู้ เมื่อได้ยินเย่ชิงหยู่ถามเช่นนั้น เขาก็หันไปมองฟางเหยียนอย่างแปลกใจ

ฟางเหยียนกวาดตามองทุกคน เขาพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ เคยรู้จักกันนิดหน่อย ก่อนหน้านี้เคยเจอกันมาครั้งหนึ่ง พวกเราได้พูดคุยกัน เขาคิดว่าผมใช้ได้เลยเป็นเพื่อนกับผม”

เป็นเพื่อน! เมื่อได้ยินฟางเหยียนพูดอย่างสบายใจ ถึงแม้ทุกคนอยากจะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มถามยังไง นั่นคือ ลู่หงปอเชียวนะ ไม่ใช่ใครจะเป็นเพื่อนด้วยก็ได้

ถึงทุกคนจะรู้สึกว่าไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็ไม่กล้าเดาอะไรมากมาย

เย่ชิงหยู่ยิ่งสงสัยในตัวของฟางเหยียน เป็นเพื่อนกับเจ้าของร้านหยกตี้เซิ่งหยวนยังไม่เท่าไร เพราะเขาเคยช่วยชีวิตเจ้าของร้านหยก ตอนนี้ยังมาเป็นเพื่อนกับลู่หงปอที่มีเส้นสายไปทั่วอีก

หรือว่า... จู่ๆ เย่ชิงหยู่นึกอะไรขึ้นมาได้ หรือว่าการที่เขารู้จักกับ ลู่หงปอถึงกล้าทำเรื่องแบบนี้ มิน่าล่ะเขาถึงไม่เห็นตระกูลเซียวอยู่ในสายตาอีกทั้งคนในเขตกองทัพยังมาหาเขาด้วย

ทั้งหมดนี่ต้องเกี่ยวกับลู่หงปอแน่ๆ

ในบรรดาคนพวกนั้น จางซื่อตงเป็นคนที่เครียดที่สุด ถึงแม้เขาจะโล่งอกที่ไม่ได้เปลี่ยนห้องอาหาร แต่ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกเสียใจที่ให้นักฆ่ามาจัดการฟางเหยียน ถ้าทำสำเร็จก็ดี อย่างน้อยก็ได้กำจัดฟางเหยียน

แต่ถ้าล้มเหลวขึ้นมา คนที่อยู่ห้องข้างๆ อย่าง ลู่หงปอคงไม่นั่งเฉยแน่ จากท่าทีที่พวกเขาแสดงออกต่อกัน ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะไม่เลว

เมื่อถึงตอนนั้นเขาจะไม่ได้อะไรเลย คนที่จะซวยก็คือตัวเขาเอง!

คิดไปคิดมา ประตูห้องอาหารก็ถูกผลักออก จางซื่อตงรีบเงยหน้าไปมอง

เมื่อเห็นว่าคนที่มาคือเจ้าของโรงแรมนานาชาติเทียนเยว่ เขาจึงโล่งอก

หลัวเทียนเยว่เข้ามาพร้อมกับเหล้านารีแดงสองขวด เมื่อเห็นเหล้าในมือของหลัวเทียนเยว่ จางฉี่เหาถึงกับตกใจ นี่มันเหล้าขวดละเป็นแสน ถึงแม้ตระกูลจางจะไม่ได้ขาดเหลือเรื่องเงิน แต่ก็ไม่มีปัญญาซื้อเหล้าแบบนี้หรอก

ดังนั้นเขาจึงรีบพูดขึ้นมาว่า “คุณหลัว เอาเหล้ามาทำไมกันครับ พวกเราไม่ได้สั่งนะครับ”

พอพูดจบเขาจึงหันไปหาฟางเหยียน อย่าบอกนะว่าฟางเหยียนเป็นคนสั่ง

หลัวเทียนเยว่หัวเราะคิกคัก จากนั้นจึงพูดว่า “คุณฟาง ท่านจางไม่ต้องกังวลครับ นี่เป็นของที่ท่านลู่ให้พวกคุณครับ เขาบอกว่าขอโทษที่รบกวนการทานข้าวของพวกคุณ เรื่องเมื่อครู่ ผมก็ผิด นี่เป็นการไถ่โทษจากผมครับ”

มืออีกข้างของเขาถือเหล้าเหมาไถ เป็นชนิดเดียวกับครั้งก่อน ราคาขวดละสองล้านห้าแสน เหล้านารีแดงขวดละไม่กี่แสนเป็นน้ำใจของลู่หงปอแต่เหล้าเหมาไถเขาซื้อมาด้วยเงินของตัวเอง

คนที่อยู่ในนี้ไม่รู้จักเหล้า แต่จางฉี่เหารู้เรื่องเหล้า แค่ดูขวดเหล้าก็รู้แล้วว่าราคาของมันไม่ธรรมดา

หลัวเทียนเยว่เป็นคนมีหน้ามีตาในเมืองจินโจว การที่ได้รับเหล้าจากเขาก็ถือว่าเป็นเกียรติมาก

“คุณหลัว นี่คือ...” จางฉี่เหาเอ่ยขึ้น

หลัวเทียนเยว่พูดขึ้นมาว่า “นี่ถือว่าเป็นการชดเชยให้คุณฟาง ขอคุณฟางอย่างโกรธเคือง”

ฟางเหยียนโบกมือไปมา “เกรงใจเกินไปแล้ว!”