บทที่ 542 เข้าแถวขอขมา

ฟางเหยียนทำให้ร่างของเจ้าสามหยางแนบอยู่กับพื้น เพื่อเป็นการดูดซับไอดิน ปกป้องภาวะร่างกายเปิดโล่ง ผืนดินเป็นแร่ธาตุของสรรพสิ่ง เพิ่มพูนพลังวิญญาณ ใช้ไอธรรมชาติจากผืนดินบำรุงร่างกายเขา ย่อมจะดีกว่าสิ่งใด

ส่วนยันต์สองแผ่นนั้น ก็แค่ไม่ให้สามจิตเจ็ดวิญญาณของเขาหนีไปไหนวุ่นวาย

ส่วนเกลือน่ะหรือ อันที่จริงไม่ใช่เพื่อฆ่าเชื้อโรค แต่ใช้เพื่อกระตุ้นเจ้าสามหยางอย่างเมื่อสักครู่ เขากลัวว่าเจ้าสามหยางจะไม่ได้รับสัญญาณ ทำให้วิญญาณออกจากร่างไปก่อน ดังนั้นจึงใช้เกลือมากระตุ้นร่างกายเขาไว้ ทำให้วิญญาณเขายังคงอยู่

เวลานี้เอง ได้มีลำแสงสีทองแผ่ออกมาจากสองด้านของร่างกายเจ้าสามหยาง นั่นคือลำแสงที่ส่องออกมาจากยันต์ที่ฟางเหยียนวาด

ลำแสงสีทองสายนี้ไม่ใช่มีเพียงแค่ฟางเหยียนที่มองเห็น ทุกคนภายในห้องล้วนมองเห็นกันหมด นี่คือภาพปรากฏการณ์อันมหัศจรรย์ภาพหนึ่ง ทุกคนที่อยู่ภายในห้องต่างไม่เคยพบเห็นเรื่องประหลาดเช่นนี้มาก่อน ทุกคนต่างรู้จักซีจีในภาพยนตร์ แต่นี่ไม่ใช่ซีจี ที่เกิดอยู่ตรงหน้าทุกคนคือความจริง

สำหรับหลินอีอีที่ไม่เคยพบเห็นปรากฏการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน จึงสั่นสะเทือนจิตใจเป็นที่สุด เธอทนไม่ไหวปิดปากอุทานออกมาอย่างแปลกใจ

แม้ว่าเมื่อก่อนเธอจะเคยเห็นภาพเช่นเดียวกันนี้อยู่ในหนัง แต่พอมาเจอเรื่องจริง เธอยังคงเบิกตากว้างอย่างอดรนทนไม่ไหว ในดวงตาของเธอล้วนเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่มีต่อฟางเหยียน คนผู้นี้ที่แท้แล้วทำได้อย่างไรกัน ทำไมเขาถึงทำเรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้ได้! นี่มันขัดกับหลักการทั่วไป ไม่สอดคล้องกับหลักทางวิทยาศาสตร์โดยสิ้นเชิง

ทว่า นี่คือฟางเหยียนไงล่ะ คนที่ออกมาจากอารามเต๋า จะมีหลักการหรือไม่หลักการที่ไหนกัน

ซึ่งในเวลานี้เอง ฟางเหยียนก็พ่นคำสองคำออกมาด้วยท่าทางปลอดโปร่งว่า “เสร็จแล้ว!”

ได้ยินสองคำนี้ หมอหลินก็ก้าวเท้าเดินไปทางเจ้าสามหยางเป็นคนแรก เพิ่งเดินเข้าไปใกล้ จู่ๆ เจ้าสามหยางก็ส่งเสียงไอหนักๆ ออกมา การไอครั้งนี้ได้สั่นสะเทือนจิตใจผู้คนนับไม่ถ้วนอีกครั้ง

หมอหลินโอบอุ้มท่าทางสงสัยเดินมายังข้างกายเจ้าสามหยาง ยกมือขึ้นมาจับชีพจรของเจ้าสามหยางอยู่ชั่วครู่ ชีพจรถึงกับกลับมาเต้นอีกครั้งแล้ว! นี่ทำให้หมอหลินอดเบิกตากว้างไม่ได้ หากเรื่องนี้ไม่ใช่เขาประสบด้วยตัวเอง เขาคงไม่มีทางเชื่อ เพราะนี่มันขัดกับหลักวิทยาศาสตร์ เวลานี้ มือของเจ้าสามหยางขยับเล็กน้อยบ้างแล้ว ปากก็ส่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก

ฟางเหยียนกวาดตามองคนตระกูลหยางรอบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ยังไม่พยุงเขาขึ้นมาอีก?”

“ครับๆๆ!” คนตระกูลหยางรีบเดินขึ้นหน้าไปพยุงเจ้าสามหยางขึ้นมาทันที พยุงจากพื้นมายังเตียง และตรงที่เจ้าสามหยางเคยนอนเมื่อกี้ ที่บนพื้นได้ทิ้งน้ำเลือดสีดำไว้กองหนึ่ง นั่นคือพิษที่ขับออกมาจากร่างกายเขา

หลังเจ้าสามหยางขึ้นไปนอนบนเตียง หมอหลินก็จับชีพจรให้เขาอีกครั้ง ไม่จับก็ไม่กังวล แต่พอจับทำเอาเขาตกใจจนสะดุ้งวาบ พิษ ถึงกับหายไปหมดแล้ว! พิษที่ดูราวกับจะไม่มียาแก้พิษเมื่อกี้ ถึงกับถูกขจัดไปหมดแล้ว

“เป็นยังไงบ้าง? หมอหลิน!” เจ้าสามหยางเห็นสีหน้าตกใจนั้นของหมอหลิน จึงถามด้วยความกังวล

หมอหลินกลืนน้ำลายอย่างแรง โคลงศีรษะไปมาพลางกล่าวว่า “เหลือเชื่อ ช่างเหลือเชื่อโดยแท้! แก้ได้แล้ว พิษนี้ถึงกับแก้ได้แล้ว”

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนสงบใจลงได้อย่างไม่ต้องสงสัย คนทั้งตระกูลหยางถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หยางจิ่งเซียนเดินมาหยุดตรงหน้าฟางเหยียน ประสานมือคำนับแล้วกล่าวว่า “ขอบพระคุณคุณฟางที่ยื่นมือช่วยเหลือ! บุญคุณอันยิ่งใหญ่ของคุณฟาง กระผมผู้แซ่หยางทั้งชาติก็ยากจะลืม ต่อไป หากคุณฟางขาดเหลือสิ่งใด ก็สั่งมาได้เลย”

“คุณฟาง ผมรู้สึกเสียใจกับการกระทำอันขาดเขลาของตัวเองเมื่อกี้เหลือเกิน! ผมแค่เป็นห่วงความปลอดภัยของน้องสามมากเกินไป ขอโทษด้วย คุณฟาง” เจ้าใหญ่หยางก็เดินมาหยุดตรงหน้าฟางเหยียนเช่นกัน พร้อมกับกุมหมัดค้อมเอวต่อหน้าเขา

ไม่ใช่แค่เจ้าใหญ่หยาง เหล่าพี่น้องพวกนั้นของตระกูลหยางต่างก็เดินเรียงแถวมาขอขมาตรงหน้าฟางเหยียนกันหมด