บทที่ 543 แพทย์แผนจีน ประเทศหวา

หยางจิ่งเซียนส่งเสียงอ้อคำหนึ่ง แล้วถามว่า “เสนออะไรล่ะ?”

เจ้าใหญ่หยางกล่าวว่า “วันนี้น้องฟางช่วยเหลือตระกูลเรามาสองครั้งแล้ว ทำให้พวกเราตระกูลหยางรอดพ้นปากเสือมาได้ นี่นับเป็นวันที่พวกเราตระกูลหยางอกสั่นขวัญหายที่สุด เขากับเข่อเข่อของเรามีอิสระในการเลือกคู่ครอง ชายเก่งหญิงสวย ผมคิดว่าพวกเราสามารถเลือกฤกษ์งามยามดี ให้คนทั้งสองหมั้นหมายกัน ตอนนี้เข่อเข่อยังอยู่ในวัยเรียน ย่อมไม่อาจแต่งงานกันได้ แต่ผมไม่ถือหากทั้งสองจะหมั้นหมายกัน มีสถานะนี้ น้องฟางก็สามารถเป็นลูกเขยของตระกูลเราอย่างถูกหลักทำนองคลองธรรม ถึงเวลาพวกเราตระกูลหยางก็นับว่าเป็นดั่งพยัคฆ์ติดปีก นี่สำหรับพวกเราตระกูลหยางแล้ว ช่างเป็นเรื่องใหญ่ที่น่ายินดีและน่าฉลองโดยแท้”

“ใช่แล้ว ผมเห็นด้วยกับวิธีนี้ของพี่ใหญ่ ผมรู้สึกว่าด้วยความสามารถของน้องฟาง คู่ควรกับเข่อเข่อของพวกเราอย่างแน่นอน แถมทั้งคู่ยังมีอิสระในการเลือกคู่ครอง ผมรู้สึกว่าพ่อลองพิจารณาดูได้”

หยางซงชะงักเล็กน้อย เขามองฟางเหยียนแวบหนึ่งอย่างมีความหมาย หมอนั่นเป็นคนมีแฟนสินะ เขาเห็นกับตาว่าเขาล่วงเกินคุณชายตระกูลโจวเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง นี่เป็นสิ่งที่ตนเห็นกับตาตัวเอง

ทว่า หากเขาดีต่อเข่อเข่อจริง ด้วยฝีมือของเขา ย่อมมีประโยชน์ต่อตระกูลหยางอย่างแน่นอน

พอคิดมาถึงตรงนี้ หยางซงก็ยืนขึ้นมา พลางกล่าวว่า “นั่นสิ พ่อ เข่อเข่อของเรานับว่าหาได้ถูกคนแล้ว ผมกับเข่อเข่อโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก อันที่จริงก็หวังให้เธอเจอคนรักดีๆ สักคน เมื่อก่อนเธอเองก็เคยคบหาแฟนมาคนสองคน แต่คนเหล่านั้นไม่มีใครเข้าตาพวกเราสักคน ถูกผมไล่ตะเพิดไปแล้ว ยังมีคนจำนวนไม่น้อยเข้าใจผิดว่าผมชอบเข่อเข่อ อันที่จริงเธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของผม ในสายตาผมเธอก็คือน้องสาวแท้ๆ เมื่อเช้าตอนที่ผมเห็นน้องฟาง ก็ขู่ขวัญเขาไปทีหนึ่ง แต่น้องฟางก็ไม่ได้กลัวเลยสักนิด มีคนที่กล้าหาญเช่นนั้น จึงจะมีสิทธิ์เป็นเขยของตระกูลหยางเรา แม้เขาจะมีบางเรื่องที่ยังจัดการไม่เสร็จ แต่ขอเพียงเขาดีต่อเข่อเข่อ พวกเราก็วางใจ และคิดว่าน้องฟางคงไม่ทำเรื่องอะไรที่ผิดต่อเข่อเข่อ”

สุดท้ายประโยคนี้เขาพยายามพูดให้เหยียนฟางอย่างสุดความสามารถแล้ว เพราะเขารู้ว่า ฟางเหยียนรู้ความหมายในคำพูดของเขา

ทุกคนแกพูดฉันพูด ล้วนไม่มีใครคัดค้านฟางเหยียนกับฉินเข่อ สีหน้าของฉินเข่อเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ เจ้าตัวดูท่าทางเคร่งเครียด สายตาของเธอแอบมองฟางเหยียน แต่ฟางเหยียนก็ทำสีหน้านิ่งเฉย

ฟางเหยียนนั่งใกล้หยางจิ่งเซียนที่สุด เขาจึงมองหยางจิ่งเซียน หยางจิ่งเซียนย่อมรู้ว่าหมายความว่าอะไร เขารีบพูดว่า “เรื่องนี้ เดี๋ยวค่อยคุยกัน พวกเรามาดื่มกันก่อน”

กลุ่มพี่น้องตระกูลหยางต่างมองกันและกันอย่างงงงวย หากเป็นเมื่อก่อน หยางจิ่งเซียนคงจะเคาะไม้ตัดสินใจไปแล้ว วันนี้ทำไมเขาถึงดูแปลกจัง ถึงกับใช้วิธีดื่มเหล้าอย่างนี้มาบอกปัดเรื่องนี้อย่างลวกๆ หรือหยางจิ่งเซียนจะไม่ค่อยพอใจฟางเหยียนใช่ไหม? ไม่ถูกสิ หากไม่พอใจ เขาจะเรียกฟางเหยียนไปนั่งตรงนั้นได้อย่างไร!

จะต้องมีปัญหาอะไรอยู่ภายในนี้เป็นแน่ นี่ไม่ต้องพูด เหล่าพี่น้องตระกูลหยางก็คิดออก

หลังมื้อเย็นผ่านไป หมอหลินกับหลานสามของเขาก็คิดจะกลับไป แน่นอนว่าหยางจิ่งเซียนย่อมไม่ให้พวกเขาไปทั้งอย่างนี้ สั่งให้คนขับรถพาไปส่ง ตอนที่พวกเขากำลังเดินไปถึงหน้าประตูนั้น หมอหลินก็มองฟางเหยียนอย่างเก้อกระดากเล็กน้อย นี่คือครั้งแรกที่เขามองฟางเหยียนตรงๆ หลังจากแก้พิษให้เจ้าสามหยาง หลังใคร่ครวญอยู่ชั่วครู่ เขาก็กล่าวกับฟางเหยียนว่า “คุณฟาง สะดวกจะสนทนากันไหม?”

“เชิญ!” ฟางเหยียนชี้ไปที่มุมหนึ่งตรงลานจอดรถ หมอหลินกับหลานสาวเดินไปที่นั่นพร้อมกัน

หลังเดินมาหยุดข้างๆ หมอหลินก็กล่าวขึ้นใบหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ “ขอบคุณคุณฟางที่ไว้หน้าผม ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้ต่อหน้าครอบครัวของหยางกง!”

ฟางเหยียนย่อมรู้ว่าที่เขาพูดคือเรื่องไหน ที่เขาหมายถึงก็คือเรื่องที่ทั้งสองพนันกัน เขาหัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะส่ายหน้าพูดว่า “คุณไม่พูด ผมคงลืมไปแล้ว”