บทที่ 547 พวกเราไม่คู่ควร

ศาสตราจารย์โจวถอนหายใจออกมา พูดด้วยความเสียดายอย่างสุดซึ้ง “เอาเถอะ ทุกคนมีปณิธานของตนเอง! หากคุณคิดตกแล้ว อยากจะเข้าสู่อาชีพนี้ ก็ติดต่อผมมาได้ทุกเมื่อ ขอเพียงผมยังมีลมหายใจอยู่ ก็จัดการทุกอย่างให้คุณได้”

“อืม!” พูดถึงตรงนี้ ฟางเหยียนก็วางสาย

ในห้องโถงใหญ่ หยางจิ่งเซียนนั่งอยู่ใต้โถงใหญ่ของบ้านตน ถอนหายใจออกมายาวเหยียด เวลานี้ คนกลับไปกันหมดแล้ว ตระกูลหยางจึงกลับมาเงียบสงบดังเดิม

เวลาสั้นๆ เพียงวันเดียว ตระกูลหยางถึงกับประสบเรื่องราวเช่นนี้ ในอดีตเรื่องพวกนี้ดูไม่น่าจะเกิดขึ้นกับตระกูลหยางได้ คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าวันนี้จะประสบกับตระกูลหยาง หยางจิ่งเซียนไม่รู้ว่านี่เป็นโชคดีหรือโชคร้าย สรุปแล้วตระกูลใหญ่ที่มั่นคงเช่นนี้เมื่อมีความหละหลวมเล็กน้อย มักจะแฝงด้วยภัยอันตรายที่ใหญ่กว่าซ่อนอยู่เบื้องหลัง

หากองค์กรเหล่านั้นไม่มีการเตรียมพร้อมใดๆ คงไม่มีทางมาถึงตระกูลหยางได้ง่ายๆ

พายุของตระกูลหยางเริ่มจู่โจมแล้ว ไม่รู้ว่าตระกูลหยางจะต้านลมพายุลูกนี้ได้หรือไม่

ในเวลานี้เอง เจ้าใหญ่ตระกูลหยางก็มายังห้องโถงใหญ่ เขาถามหยางจิ่งเซียนว่า “พ่อ ทำไมพ่อถึงไม่รับปากเรื่องนั้นล่ะ?”

เจ้าใหญ่หยางคสามคิดละเอียดรอบคอบ ทำเรื่องใดสุขุมมาก แทบจะนั่งตำแหน่งผู้สืบทอดหัวหน้าตระกูลของตระกูลหยาง

หยางจิ่งเซียนได้สติคืนมา เขาสูดหายใจเข้าลึกยาว ส่งเสียงอ้อออกมา แล้วถามว่า “เรื่องไหนล่ะ?”

เจ้าใหญ่หยางรีบพูดว่า “ก็คือเรื่องแต่งงานของน้องฟางกับเข่อเข่อไงล่ะ! หากพ่อรับปาก สำหรับตระกูลหยางของเรานั้น จะต้องเป็นดั่งพยัคฆ์ติดปีก วันนี้พ่อก็เห็นแล้ว น้องฟางไม่เพียงมีฝีมือร้ายกาจ แม้แต่วิชาแพทย์ก็เก่งกาจขนาดนั้น หากตระกูลหยางได้มีลูกเขยแบบนี้สักคน วันหน้าคงไม่มีทางเกิดเรื่องอย่างในวันนี้ขึ้นอีก ต่อให้พบเจอ ก็ต้องแก้ไขปัญหาได้อย่างราบรื่นแน่ พ่อเองก็รู้ว่า พวกเขาหากมีแผนการแล้ว เมื่อมีครั้งแรก แสดงว่าก็ยังจะมีครั้งที่สองอีก”

หยางจิ่งเซียนถอนหายใจ ส่ายหน้าอย่างจนปัญญาแล้วพูดว่า “แกคิดว่าพ่อไม่คิดเหรอ? แต่เป็นพวกเราที่ไม่มีสิทธิ์เอง!”

เจ้าใหญ่หยางได้ยินเช่นนี้ สีหน้าท่าทางก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับส่งเสียงหาออกมา

คำพูดนี้พอออกมาจากปากท่านใหญ่หยางจึงดูน่าเหลือเชื่ออยู่บ้าง แถมท่านหยางยังคงใช้น้ำเสียงอับจนหนทางเช่นนั้นพูดออกมา นี่จึงทำให้เขาตกใจมากกว่าเดิม

“พ่อ นี่...ตระกูลหยางของเราไม่มีสิทธิ์?” เจ้าใหญ่หยางยากจะเชื่อจริงๆ ตระกูลหยางเป็นตระกูลอะไร เป็นตระกูลใหญ่อันดับสองของดินแดนตะวันตก หากว่ากันถึงทรัพย์สินเงินทอง อย่างน้อยก็ถึงระดับแสนล้าน หากพูดถึงคุณธรรม ท่านหยางอยู่ในท้องถิ่นยังถูกเรียกว่าหยางกง ได้รับความรักจากชาวบ้าน สร้างโรงเรียน สร้างถนน สร้างประโยชน์ต่างๆ นาๆ ให้กับชาวบ้าน อยู่ในประเทศหวาก็นับว่ามีชื่อเสียงโดดเด่น อีกอย่างหากว่ากันถึงฉินเข่อ หน้าตาน่ารักหมดจด นับเป็นสาวงามก็ว่าได้ เช่นนี้เมื่อคำนวณดูแล้ว จะยังมีคนที่ตระกูลตนไม่คู่ควรได้อย่างไร?

หยางจิ่งเซียนเห็นเจ้าใหญ่หยางทำท่าทางราวกับไม่อยากจะเชื่อ ก็กล่าวต่อว่า “ใช่แล้ว แกคิดว่าเขาเป็นใครเป็นคนที่คิดจะประจบก็ประจบได้เหรอ? เขามาเยือนบ้านเราได้ ทั้งหมดนั่นคือบุญที่บรรพบุรุษตระกูลเราสั่งสมมา! นี่คือเกียรติของตระกูลหยางเรา อย่าขอให้เขาทำเรื่องที่มากเกินไปเด็ดขาด เข่อเข่อของเราไม่คู่ควรกับเขา!”

เจ้าใหญ่หยางรู้ว่าหยางจิ่งเซียนไม่ใช่คนด้อยค่าตระกูลตัวเอง ยิ่งกว่านั้นฉินเข่อยังเป็นไข่มุกกลางฝ่ามือของเขาอีกด้วย เขาถามอย่างเต็มไปด้วยคสามไม่เข้าใจว่า “พ่อ เขาเป็นเทพยดาจากที่ไหนกันแน่? ทำไมพ่อถึงพูดอย่างกับเขาเป็นเทพในตำนานอย่างนั้น!”

จู่ๆ สีหน้าหยางจิ่งเซียนก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา พร้อมกับถามว่า “แกเคยรู้จักสำนักเจ็ดพิฆาตตัวจริงไหม?”

“สำนักเจ็ดพิฆาต!” เจ้าใหญ่หยางพึมพำสามคำนี้ออกมา แน่นอนว่าเขาเคยได้ยินสำนักเจ็ดพิฆาตนี้มาก่อน! เมื่อกี้เสี่ยวหงก็แนะนำไม่ใช่หรือ ชายฉกรรจ์ที่ชื่อเทียนขุยคนนั้นก็คือสำนักเจ็ดพิฆาต นอกจากจะรู้จักสำนักเจ็ดพิฆาตจากปากของเสี่ยวหงแล้ว เขายังรู้จักจากข่าวลือเกี่ยวกับสำนักเจ็ดพิฆาตผ่านการได้ยินได้ฟังมาบ้าง อย่างไรก็เป็นลูกชายคนโตของตระกูลหยาง ย่อมจะมีสายตาอยู่แล้ว