บทที่ 560 ผู้ที่สวมรอยเป็นโผ้จวินแห่งประเทศหวา ตาย

เมื่อได้ยินดังนั้น โจวปินคางที่เดิมเลือกที่จะนิ่งเงียบ เฝ้ามองสถานการณ์เตรียมรับมือนั้นก็ได้สติขึ้นมา อันที่จริงเมื่อฟางเหยียนเอ่ยขึ้นมาว่าตนเองเป็นโผ้จวินแห่งประเทศหวาตัวจริง ก็เริ่มสั่นคลอนแล้ว เนื่องจากเขามักจะรู้สึกว่าฟางเหยียนผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา ดังนั้นเมื่อโจวชื่อเจี๋ยต้องการที่จะลงมือโจมตีฝ่ายนั้น เขาจึงไม่อนุญาต ประจวบกับเมื่อสักครู่นี้ที่ฟางเหยียนเอาชนะสองคนนั้นได้ ก็ยิ่งทำให้โจวปินคางประหลาดใจยิ่งขึ้น

แน่นอนว่า ไม่เว้นจากฟางเหยียนเป็นเพียงยอดฝีมือ จอมพลแห่งประเทศหวาตัวจริงเป็นชายหนุ่มวัยรุ่น

เขาลุกจากเก้าอี้ยืนขึ้น เอ่ยว่า “รีบไปเชิญเข้ามา!”

ใบหน้าของชายหนุ่มปรากฏรอยยิ้มอันมั่นใจขึ้นมา เขามองสำรวจฟางเหยียน พร้อมเอ่ยด้วยท่าทางที่สูงส่งเหนือกว่า “คำโกหกของแกใกล้จะถูกเปิดโปงแล้ว จุดจบที่ต้องเผชิญในลำดับต่อมา เกรงว่าไม่ต้องให้ฉันพูดแกก็คงจะรู้ใช่ไหม? ตอนนี้แกยังมีโอกาสที่จะยอมรับผิด ขอแค่แกขอโทษท่านโจวต่อหน้าทุกคน ฉันก็จะปล่อยแกไป”

“นายน้อย!” หวังชิงชิงสาวเท้าเดินเข้ามาหาฟางเหยียน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ ฟางเหยียนมองแก้มของเธอ เอ่ยว่า “ไม่เป็นไร เชื่อผม!”

เป็นคำพูดห้าพยางค์ที่สงบนิ่งเช่นนี้อีกครา ขณะที่นายน้อยเอ่ยคำว่าเชื่อผมสองคำนี้ออกมานั้น ก็จะสามารถทำให้คนรู้สึกถึงความอบอุ่นใจ ก็เหมือนกับครั้งที่แล้วที่ตระกูลเซียว นายน้อยก็พูดเช่นนี้ออกมา อีกทั้งภายในคำพูดของนายน้อยไม่ได้มีเพียงคำปลอบโยน

ฟางเหยียนยังเป็นการรับปาก และความมั่นใจอีกด้วย

นี่คือความรู้สึกที่ชัดเจนที่สุดที่นายน้อยมอบในตน!

โจวเจิ้งจ้องหวังชิงชิงด้วยความโกรธเคือง หากภายในแววตาของเขาสามารถปล่อยลำแสงออกมาได้ ลำแสงนี้อาจจะแผดเผาทั้งสองคนเป็นที่เรียบร้อย ที่น่าเสียดายก็คือ ลำแสงนี้เปล่งออกมาไม่ได้เสียที ดังนั้นเขาทำได้เพียงขึงตาใส่

ขณะนี้เอง ก็มีชายสวมชุดทหารสีเขียว ท่าทางเคร่งขรึม แก้มสองข้างมีหนวดเคราชัดเจน หนวดนี้ทำให้เขามองดูคล้ายกับหมาป่าตัวหนึ่ง

รูปร่างของเขาท้วมใหญ่ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ให้ความรู้สึกที่ว่ามาจากนักรบกองทัพ เขาเพิ่งจะเดินมายังหน้าประตู ก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งกำมืออยู่หน้าอก จากนั้นก็เปล่งเสียงดังฟังชัดรายงานว่า “รายงาน โผ้จวิน รายงานด่วนและขอความช่วยเหลือจากด่านชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือ กองทัพขนาดใหญ่ศัตรูภายนอกจำนวนสามแสนรายใกล้เข้ามาประชิด กระผมเทียนหลังมาตามหาโผ้จวินโดยเฉพาะ เพื่อเรียนเชิญโผ้จวินออกสนามรบกำจัดคนชั่ว!”

เมื่อคำพูดนี้เปล่งออกมา ทุกคนที่อยู่ในนั้นต่างก็ตื่นตระหนกตกใจ แต่ละคนจ้องหน้าชายหนุ่มด้วยสีหน้างงงวย พวกเขาไม่เคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน อยู่ๆ ก็บอกว่ามีกองทัพขนาดใหญ่จำนวนสามแสนรายประชิดเข้ามา นี่เป็นฉากที่จะมีเฉพาะตอนถ่ายหนังเท่านั้น

สมัยนี้ถือว่าเป็นยุคสันติแล้ว จะมีกองทัพใหญ่สามแสนรายเข้ามาประชิดได้อย่างไรกัน

ทว่าสายตาของทุกคนต่างก็จับจ้องมาอยู่บนตัวของชายหนุ่มผู้นั้น หัวคิ้วของชายหนุ่มขมวดขึ้นเล็กน้อย คิดภายในใจว่าช่างมาได้ประจวบเหมาะเสียจริง ใช้วิธีเช่นนี้เพื่อทำให้ตนถอนตัวออกได้ ช่างมืออาชีพเสียจริง

อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย เทียนหลังผู้นี้ช่างคล้ายหมาป่าเสียจริง ไม่แน่ว่าตนเองคงจะคล้ายกับเทพคนนั้นมากจริงๆ ก็เป็นได้ เมื่อนึกได้ถึงตรงนี้ ชายหนุ่มก็สูดหายใจเข้าลึกอยู่ในใจ จากนั้นก็มองไปยังเจ้าตระกูลโจวที่อยู่บนเวที เอ่ยว่า “ท่านโจว รายงานด่วนขอความช่วยเหลือจากตะวันตกเฉียงเหนือ ผมจะต้องกลับไปขับไล่ข้าศึกศัตรูเสียก่อน! วันหลังผมจะต้องมาเยี่ยมเยียนใหม่อีกครั้งเป็นแน่”

สิ้นเสียงเขาก็ไม่รอให้โจวปินคางตอบสนองใดๆ กลับหันหลังไปทันที เดิมทีคิดที่จะจัดการคนของตระกูลโจว ครั้นคิดไม่ถึงว่าจะเจอเจ้าหมอนี่ สายตาคู่นั้นของเขามองไปยังฟางเหยียนอีกครั้ง และเอ่ยว่า “รอก่อนเถอะ พวกเราจะต้องได้เจอกันในอีกไม่ช้าแน่นอน”

สิ้นเสียง เขาก็มองไปยังชายหนุ่มที่คุกเข่าหนึ่งข้างอยู่บนพื้นผู้นั้น เอ่ยว่า “เทียนหลัง ไป!”

โจวชื่อเจี๋ยรีบเอ่ยอย่างอ่อนน้อม “ขอคำนับส่งโผ้จวิน!”

เดิมโจวเจิ้งอยากจะบอกว่าท่านช่วยฆ่าเจ้าหมอนี้ให้ผมทีได้หรือไม่ หากท่านลงมือเองเขาจำต้องตายสถานเดียวแน่นอน ทว่าสุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้ปริปากเอ่ยขึ้น ทำได้เพียงเอ่ยคำนับส่งโผ้จวินตามคุณพ่อตนเท่านั้น

หลายคนในสถานที่มองหน้ากันไปมา ทุกคนต่างก็ลุกขึ้นตามๆ กัน โค้งคำนับด้วยความสุภาพ เอ่ยว่า “ขอคำนับส่งโผ้จวิน!”