บทที่ 561 ยอมรับแล้ว

หยางซงไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของฟางเหยียน แต่ยังไงเขาก็ไม่คาดคิดว่าฟางเหยียนจะเป็นจอมพลโผ้จวินของประเทศหวา ที่สูงส่งไร้เทียมทาน เมื่อกี๊ตนยังชื่นชมบุคคลที่เดินเข้ามาคนนั้นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ไม่คาดคิดว่านั่นกำลังปลอมตัวเป็นฟางเหยียนอยู่

ที่น่าขำยิ่งกว่าคือ ตนยังเตือนฟางเหยียน ว่าให้เขาอย่าเข้าใกล้ฉินเข่อนางสาวของตัวเอง คำพูดที่พูดออกมายิ่งทำให้เขาไม่กล้าหวนกลับไปคิด ว่าเขาจะคิดว่าเพราะฟางเหยียนอยากประจบประแจงตระกูลหยาง อยากพึ่งความสัมพันธ์ของตระกูลหยาวจึงได้เข้าใกล้ฉินเข่อ ตอนนี้ดูๆแล้ว เป็นฉินเข่อที่ไม่รู้ว่ารู้จักระดับสูงสุดท่านนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ต่างหาก

คืนนั้น ไม่แปลกใจเลยที่คืนนั้นฉินเข่อลากฟางเหยียนออกไป ที่แท้เพราะฉินเข่อรู้ตัวตนแท้จริงของฟางเหยียนนี่เอง!

ยิ่งคิด ในใจของหยางซงยิ่งซับซ้อน หยางจิ่งเซียนกลับกล่าวอย่างไม่เห็นด้วยว่า “แกรู้แล้วไม่ใช่เหรอ!”

“เขาคือจอมพลที่ขนานนามว่าผู้ไม่เคยปราชัยนั่นจริงๆเหรอ?” หยางซงถามอย่างตาลุกโตตกใจอย่างที่สุด

หยางจิ่งเซียนหัวเราะเหอะๆกล่าว “แกคิดว่าไงล่ะ?”

ตอนพูด สีหน้าของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ เขารู้สึกภูมิใจที่ตัวเองมองตัวตนของฟางเหยียนออก ใช่ เขามองออกจริงๆว่าฟางเหยียนไม่ใช่คนธรรมดา แม้จะเคยสงสัย แต่สุดท้ายแล้วเขายังเชื่ออย่างยึดมั่นอีกฝ่าย

ดีที่เมื่อกี๊ตนไม่ได้คิดผิด ถ้าคิดผิดไปก้าวเดียว ตนก็จบเห่แล้วล่ะ

หยางซงเข้าใจถ่องแท้ได้ทันที ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อกี๊ฟางเหยียนแสดงท่าทางอันเย่อหยิ่งออกมา ราวกับทุกคน รวมทั้งผู้ว่าราชการมณฑลในสายตาของเขาล้วนไม่สำคัญทั้งนั้น！ทุกคนล้วนให้เกียรติวัยรุ่นคนนี้ มีเพียงเขาที่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนเลว

ที่แท้ เขาต่างหากที่เป็นผู้สูงล้ำเลิศตัวจริง！

หัวใจของโจวปินคางเต้นตุบๆ ที่จริงแล้ว คนที่อยู่ด้านหลังของหยางกงนั้นถึงจะเป็นเทพแห่งสงครามของประเทศหวาตัวจริง แต่ไอ้นี่สุนัขจิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือ ก็แค่อยากโกงเพื่อให้ได้สิ่งของจากครอบครัวตัวเองไปเท่านั้น

แต่ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนมาจากน้ำมือโจวชื่อเจี๋ยที่ไม่รู้อะไรเลย！โจวชื่อเจี๋ยนี่มัน ความสามารถในการทำเรื่องให้สำเร็จไม่พอแต่ความสามารถในการทำลายงานนั้นมีอยู่เหลือเฟือจริง！ทำเอาเขาเกือบผิดใจกับจอมพลประเทศหวาที่สูงส่งเข้า ทำเอาเขาเกือบกลายเป็นคนบาปที่คนจดจำไปแล้ว

แววตาทั้งสองของเขาจ้องไปที่โจวชื่อเจี๋ยอย่างเกรี้ยวกราด โจวชื่อเจี๋ยในขณะนี้อ้าปากค้างไปแล้ว ปากของเขาดูท่าทางแล้วสามารถวางไข่ฟองหนึ่งเข้าไปได้เลยล่ะ เขาตกใจกลัวจนพูดไม่ออกไปนานแล้ว

จะว่าไปก็แปลก ในตอนที่โจวปินคางมองเขาอยู่นั้น นึกไม่ถึงว่าเขาจะหันหน้ามาอย่างแปลกๆ แว็บนี้ได้สบตาเข้าไปโจวปินคางเข้าพอดี เมื่อเห็นแววตาที่โหดเหี้ยมของโจวปินคาง โจวชื่อเจี๋ยก็ตกใจ

เขายกมือขึ้นมาปาดเหงื่อที่แก้ม ในใจเต้นรัวๆอย่างว้าวุ่นไม่หยุด！

ขณะนี้ หมัดของเทียนหลังกำลังกำเข้าหากัน ไม่นานหลังจากนั้นได้คลายออก จากนั้น ปลายนิ้วของเขาเป็นประกายขึ้นมา เหมือนปลายนิ้วที่เหมือนกับเขี้ยวหมาป่า เขามาที่วัยรุ่นทีล่ะก้าวทีล่ะก้าว

วัยรุ่นเริ่มวุ่นวายขึ้น เขาพูดกับเสเพลทั้งสองที่อยู่ด้านหลังว่า “เร็ว เข้าไป ไปฆ่ามัน ฆ่ามัน！”

สองคนนั้นก็เป็นสุนัขที่เชื่อฟัง เดินเข้าไปที่เทียนหลังที่ล่ะก้าวทีล่ะก้าวอย่างไม่แสดงความด้อยกว่าออกมาเช่นกัน ในสถานการณ์ทั่วไป ถ้าพวกเขาทั้งสองคนร่วมมือกันแล้ว ไม่แน่เทียนหลังอาจจะเอาไม่อยู่ แต่ตอนนี้ เขาทั้งสองสู้เทียนหลังไม่ได้！

เมื่อกี๊พวกเขาถูกฟางเหยียนจัดการไปแล้วครั้งหนึ่ง มากสุดในร่างกายก็มีพลังเหลืออีกแค่ครึ่งเดียว ต่อให้พวกเขาก็เจ๋งขนาดไหน ก็ไม่มีทางชนะเทียนหลังที่มีกรงเล็บทั้งสองได้ ทั้งสองใช้หมัด เทียนหลังมีร่างกายพรสวรรค์ที่พิเศษ แล้วยังมีกรงเล็บคู่ที่ราวกับเขี้ยวหมาป่า ชนะหมัดของทั้งสองคนได้พอดี ดังนั้นเขาไม่กังวลว่าเทียนหลังจะไม่ชนะพวกเขาแต่อย่างใด

สำหรับฝีมือของเจ็ดเทียนในสำนักเจ็ดพิฆาตเขารู้ทะลุปรุโปร่ง ความสามารถพิเศษของทุกคนเขาล้วนรู้ดี ดังนั้นเขามีความมั่นใจต่อเทียนหลังที่แน่นอน ถ้าไม่มี เขาก็ไม่มีทางให้เทียนหลังเป็นรองผู้นำของสำนักเจ็ดพิฆาต