บทที่ 585 ติงห้าวที่โอหัง

ฉู่หยางส่งเสียงเหอะออกมา แล้วกล่าวอย่างกระฉับกระเฉงว่า “ประเทศหวาของเรามีกู่เจิง ขลุ่ย และซูน่าเครื่องดนตรีที่สืบทอดกันมาหลายพันปี อะไรราชาแห่งเครื่องดนตรี ซูน่าจึงจะมีสิทธิ์ที่ถูกเรียกว่าราชาแห่งเครื่องดนตรีมากที่สุด สืบทอดมายาวนาน เมื่อได้ยินเสียงของซูน่าทำให้คนไปอยู่อีกโลก ไม่พูดเรื่องเสียงดนตรีที่สุดซึ้งของซูน่าก่อน ในดินแดนอันกว้างใหญ่ของประเทศหวาแห่งนี้ เสียงดนตรีของเปียโนล้วนไม่งดงามกินใจคนเหมือนขลุ่ย”

ฉู่หยางเป็นคนรักชาติที่แท้จริง ไม่ชอบให้คนอื่นชื่นชมของต่างชาติต่อหน้าของเขา

ติงห้าวไม่พูดไม่จา ขณะนี้มีคนพูดเสียงดังออกมาว่า “ท่านฉู่ คุณกำลังกล่าวเกินจริงเกินไปแล้ว! ซูน่านั่นเป่าให้กับคนตาย เสียงสุดซึ้งไม่ผิด แต่ไม่ได้ยิ่งใหญ่อย่างที่คุณพูด! แล้วก็ขลุ่ยที่คุณว่า ขลุ่ยก็ปรากฏอยู่ในเพลงจำนวนไม่น้อย แต่เสียงของขลุ่ยจะงดงามเหมือนเปียโนได้อย่างไรกัน?”

“เด็กที่ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม อย่าพูดไปเรื่อยเปื่อย แกจะไปเข้าใจอะไร? เสียงซูน่าที่แกได้ยินก็แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ซูน่าของงานศพนั่นเรียกว่าซูน่าพื้นเมือง เมื่อเสียงซูน่าที่แท้จริงดังขึ้น ทำให้คนตายกลับมาเกิดใหม่ สามารถช่วยปวงชนและวิกฤตได้” ฉู่หยางตะคอกใส่คนที่พูดประโยคนั้น

คนนั้นรู้ว่าเอาจริงแล้ว แต่ตนแค่พูดไปงั้นๆ ช่วยไม่ได้ ใครให้เขาเป็นคนแก่กันเล่า เขาทำได้เพียงหุบปากเงียบๆไปเท่านั้น

“ถ้าท่านอยากจะรักษาเครื่องดนตรีของประเทศหวาจริงๆ ทำไมไม่ขึ้นไปบรรเลงเองเลยล่ะ? ให้พวกเราเปิดโลกทัศน์ด้วยเลย” มีคนกล่าวอย่างไม่พอใจ ความจริงคือกำลังท้าทายฉู่หยางอยู่

ติงห้าวบนเวทีก็ไม่คิดว่านี่เป็นความคิดที่ไม่ดีอะไร ด้วยเหตุนี้เองจึงได้พูดกับฉู่หยางว่า “ใช่ คุณท่านฉู่ เพื่อนคนนี้พูดถูก ในเมื่อคุณพูดว่าซูน่าเจ๋งมาก ทำให้คนที่ตายไปแล้วเกิดใหม่ได้ ทำไมถึงไม่โชว์ให้ทุกคนดูหน่อยล่ะ”

ฉู่หยางส่งเสียงเหอะออกมา แล้วกล่าว “ฉันเล่นซูน่าเครื่องดนตรีเทพแบบนี้ไม่เป็น และไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะฟังได้ แต่ฉันเป่าขลุ่ยเป็น”

“ขลุ่ยก็ได้ เปิดโลกทัศน์ให้พวกเราได้พอดีเลย!” ติงห้าวยิ้มอยู่ตลอดเวลา ดูท่าทางแล้วเขาเข้ากับคนได้ง่ายกว่าฉู่หยางผู้เฒ่าคนนี้มาก

ฉู่หยางถอนหายใจเบาๆ พยักหน้ากล่าว “ได้ งั้นวันนี้ฉันจะให้พวกแกได้รู้ว่าอะไรคือเครื่องดนตรีที่แท้จริงของประเทศหวา!”

พูดจบ เห็นฉู่หยางหยิบขลุ่ยอันหนึ่งออกมาจากกระเป๋าที่อยู่ข้างโต๊ะ นั่นเป็นขลุ่ยที่ธรรมดามากอันหนึ่ง เขากลับใช้ของมากมายห่อไว้ ดูท่าทางแล้วขลุ่ยอันนี้ล้ำค่าอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ต่อฉู่หยาง

หลังจากที่เขาเปิดขลุ่ยนั้นออกทีล่ะชั้นทีล่ะชั้น เขาเดินขึ้นบนเวทีอย่างช้าๆ เขาพลางพูดพลางพูดว่า “บางที พลังของขลุ่ยฉันเทียบไม่ได้กับยอดฝีมือผู้เร้นกายเหล่านั้นของประเทศหวา แต่ตอนนี้ทำได้เพียงต้องโชว์ฝีมือแล้วล่ะ ถ้าที่นี่มียอดฝีมือ อย่าโทษฉัน อย่าโทษฉันที่ทำให้เครื่องดนตรีของประเทศหวาเสียหน้า” ถือว่าเขาพูดเองเออเอง แทบจะไม่มีใครตอบคำพูดของเขา

เขาก็ไม่สนใจสายตาของผู้คนแม้แต่น้อย เพียงแต่ทำเรื่องที่ตัวเองควรทำ เขาหยิบขลุ่ยขึ้นมา ยืนอยู่บนเวทีพูดกับคนที่อยู่ด้านล่างเวทีว่า “เพลงบรรเลงนี้ชื่อ ดึงดูดผีเสื้อ! ยังคงเป็นเพลงที่ยอดฝีมือฉวี่หยางแต่งขึ้น

พูดจบ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เหมือนกับเอาอารมณ์เคร่งเครียดทั้งหมดปล่อยออกมา หลังจากที่ทำกิริยานี้แล้ว เขาจึงเอาขลุ่ยมาไว้ในปากอย่างช้าๆ

ในสายตาของคนอื่น ฉู่หยางเป็นแค่เฒ่าหัวโบราณ ทำอะไรพลการอย่างอาศัยว่าตัวเองอายุมากแล้วดูถูกคนอื่นในงานแต่งของคนอื่น ดื้อดึงคิดว่าขลุ่ยเทียบกับเปียโนได้ แต่ในสายตาของฟางเหยียน เขากลับมองเห็นความดื้อดึงของในเครื่องดนตรีของประเทศหวาของผู้เฒ่า ที่เขาดื้อนั้นไม่ใช่ในตัวเครื่องดนตรี แต่เป็นพื้นฐานของประเทศชาติ! เขาเพียงแค่อยากใช้วิธีการแบบนี้อธิบาย ว่าสิ่งของใดๆของประเทศหวาของเราไม่กลัวของต่างชาติ วัยรุ่นในปัจจุบันก็อย่าคิดแต่ว่ามีเพียงต่างประเทศที่ท้องฟ้าเป็นสีฟ้า

นี่เป็นความรู้สึกในจิตใจที่มีต่อประเทศหวาอย่างยิ่งยวด และเป็นสิ่งที่ในตัวของวัยรุ่นปัจจุบันไม่มี ในฐานะที่เป็นนักรบกองทัพที่ต่อสู้เพื่อประเทศชาติคนหนึ่ง ฟางเหยียนรู้จิตใจรักชาตินี้ดีมาก