บทที่ 586 ฉันทำเอง

นี่เรียกว่าอะไร? โรยเกลือบนบาดแผลของผู้คนงั้นหรือ?

เห็นอยู่ชัดๆว่าฉู่หยางอายุปูนนี้แล้ว อวัยวะบนตัวของเขาเสื่อมสภาพไปตั้งนานแล้ว ไหนเลยจะมาสู้กับคนหนุ่มสาวได้ ติงห้าวไม่ได้ปลอบโยนหรือเห็นอกเห็นใจอะไรฉู่หยางก็แล้วไปแต่นี่ถึงกับยังกล้าเอ่ยพูดจาประชดประชันออกมา นี่เห็นได้ชัดว่าเนื้อแท้แล้วก็ไม่ได้ดีสักเท่าไหร่

ติงห้าวแต่เดิมก็ไม่ใช่คนเจียมเนื้อเจียมตัวอะไร ไม่ว่าจะอยู่ที่ต่างประเทศหรือในประเทศ เขาล้วนชอบอวดความสำเร็จของตนเองไปทั่ว หากไม่ใช่เพราะความขี้อวดนี้ เขาก็คงไม่ออกมาเล่นเปียโนในงานแต่งงานแบบนี้ ซ้ำแต่ละประโยคและแต่ละคำล้วนไม่พ้นจังหวะของเสียงดนตรี ทำราวกับตัวเองเป็นเหมือนผู้เชี่ยวชาญด้านดนตรี

เมื่อได้ยินฉู่หยางบอกว่าเปียโนไม่ได้เรื่อง แน่นอนว่าเขาย่อมไม่พอใจ เขารู้สึกว่าตนเองถูกดูหมิ่น ชายชราคนนี้กำลังดูถูกเขา ดังนั้นเขาจึงต้องการท้าทายชายชราและทำให้ชายชรารู้ว่าเป็นเขาต่างหากที่ไม่ได้เรื่อง

เย่ชิงหยู่ขมวดคิ้วและพูดว่า "ติงห้าวคนนี้ ช่างเอาตัวเองเป็นที่ตั้งเสียจริง! ในเวลาแบบนี้แล้ว ยังไม่ยอมก้มหัวอีกหรือไง? การยอมรับเครื่องดนตรีประเทศหวามันยากมากหรือไง? ชายชราผู้นี้แต่เดิมแค่ต้องการปลุกหัวใจของคนหนุ่มสาว ให้ทุกคนได้เห็นมรดกทางประวัติศาสตร์วัฒนธรรมของประเทศหวาที่มีมานานกว่า 5,000 ปี แล้วทำไมคนที่ดูท่าทางมีการศึกษาเหล่านี้กลับไม่เข้าใจกัน? ลองฟังที่คนพวกนี้พูดเข้าสิ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป จะทำร้ายจิตใจของชายชรามากขนาดไหนกัน!”

“ถ้าฉันเล่นขลุ่ยไม้ไผ่ได้ ฉันจะขึ้นไปสั่งสอนติงห้าวนั่นแน่! เขาเอาตัวเองเป็นที่ตั้งเกินไป! ไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโส ดูท่าที่เขาไปเรียนต่างประเทศคงเรียนจนไม่เหลืออะไรแล้ว แม้กระทั่งประเพณีประเทศหวาเคารพผู้อาวุโสและรักเมตตาเด็กก็ยังลืมไปแล้ว?”

ก่อนที่เย่ชิงหยู่จะพูดแบบนี้ ฟางเหยียนยังคิดว่าเธอไม่เข้าใจ! แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเย่ชิงหยู่จะเป็นผู้หญิงที่ดูสถานการณ์ออก เขาดีใจอย่างมากที่เย่ชิงหยู่สามารถพูดคำเหล่านี้ออกมา เนื่องจากถ้าเย่ชิงหยู่พูดแบบนี้แล้ว เขายังมีอะไรต้องลังเลอีก

ดังนั้นเขาจึงพูดกับเย่ชิงหยู่อย่างสบายๆว่า "ฉันไปลองๆดูสักหน่อยแล้วกัน! บังเอิญ ที่ฉันสามารถเล่นเพลงนี้ได้พอดี"

"หา!" เย่ชิงหยู่มองไปที่ฟางเหยียนและกะพริบตาด้วยความประหลาดใจ

“คุณเล่นได้จริงหรือ?” เธอไม่รู้จริงๆ ว่า ฟางเหยียนสามารถเล่นขลุ่ยไม้ไผ่ได้

ฟางเหยียนตอบรับและเอ่ยขึ้น “ใช่! เคยเรียนมาก่อนแล้ว"

ฉู่หยางที่อยู่บนเวทีได้ยินคำพูดของติงห้าว ก็หยิบขลุ่ยไม้ไผ่แล้วพูดว่า "ฉันยังเล่นไม่จบ เมื่อกี้แค่หายใจไม่ทัน!"

ติงห้าวหัวเราะหึหึและเอ่ยว่า “หายใจไม่ทัน? ต่อหน้างานใหญ่จริงๆ เช่นในงานคอนเสิร์ตระดับนานาชาตินั้นไม่อนุญาตให้มีการหยุดชั่วคราวได้ ถ้าหากเกิดขึ้นก็ถือว่าน่าอับอายอย่างมาก มีคนดังมากมายดูอยู่ข้างล่าง คงจะให้หยุดไปชั่วครู่คงทำไม่ได้หรอก! พวกเราทุกคนล้วนเป็นนักดนตรี ผมว่าคุณน่าจะเข้าใจความจริงนี้ แต่คุณแก่แล้ว พวกเราก็สามารถเข้าใจได้ พวกเราจะฟังคุณอีกสักครั้งแล้วกัน! ทุกคนปรบมือ ให้กำลังใจท่านฉู่สักหน่อย "

พฤติกรรมและการกระทำดังกล่าวทำให้เขายิ่งดูหมิ่นฉู่หยางมากขึ้น ฉู่หยางสูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นก็ระบายความคับข้องใจทั้งหมดออกมา บทเพลงนี้ ต่อให้เขาจะต้องเป่าจนหมดลมหายใจไป เขาก็จะต้องเป่ามันให้ได้”

แต่ก่อนที่เขาจะได้เป่ามัน ฟางเหยียนก็เดินไปตามฝูงชนทีละก้าวแล้วตะโกนว่า "ให้ผมทำเถอะ!"

เมื่อเสียงนี้ดังขึ้นก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที ทุกคนล้วนทยอยหันกลับมามองที่ฟางเหยียนกัน

"ผู้ชายคนนี้เป็นใคร?" ที่เวทีด้านล่างมีหลายคนถามขึ้น

ฟางเหยียนไม่สนใจใคร เขาเดินตรงไปที่เวทีด้านบน พิธีกรคนนั้นถามว่า "คุณเป็นใครกัน?"

ยังไม่ทันที่ฟางเหยียนจะเอ่ยตอบ ติงห้าวก็ยกมือขึ้นตัดบทเขาและเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร!"

พิธีกรพูดไม่ออกไปในทันที แต่เดิมนี่เป็นงานซ้อมงานแต่งงานที่ถูกวางแผนมาดีๆ แต่ตอนนี้ดันกลายมาเป็นแบบนี้ไปแล้ว ตนเองก็หมดหนทางที่จะดำเนินการตามแผนต่อไป

“นายอยากมาเป่าขลุ่ยไม้ไผ่แทนท่านผู้เฒ่า?” ติงห้าวถาม