บทที่ 587 ตะลึงไปทั้งงาน

เฉินหย่ามองไปที่เย่ชิงหยู่อย่างมึนงงอยู่บ้างและถามว่า "เขาสามารถเป่าเครื่องดนตรีนั่นได้จริงหรือ?"

เย่ชิงหยู่ส่ายหัว จากนั้นก็พยักหน้าและกล่าวว่า “ใช่ เขาเป่าได้”

ฟางเหยียนได้นำปาฏิหาริย์มาให้เธอมากกว่าหนึ่งครั้ง และคราวนี้ก็จะต้องมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นอย่างแน่นอน

ดังนั้นแม้ว่าเธอจะไม่เคยได้ยินฟางเหยียนเล่นขลุ่ยไม้ไผ่ แต่เธอก็เชื่อว่าฟางเหยียนเล่นขลุ่ยไม้ไผ่ได้

เสียงขลุ่ยไม้ไผ่เริ่มดังขึ้น ทุกคนไม่ได้ให้เกียรติฟางเหยียนมากพอ บนเวทีด้านล่างยังคงมีเสียงดูหมิ่นดังขึ้นอยู่บ้าง และมีบางคนถึงกับตะโกนด่าว่าเด็กหนุ่มอย่างเขาอย่าได้มาทำลายภาพลักษณ์เครื่องดนตรีประเทศหวาในใจของคน

ฟางเหยียนเข้าใจดีว่าวิธีที่ดีที่สุดในการปิดปากอีกฝ่ายหนึ่งก็คือการทลายพวกเขาลงซะ และปล่อยให้ดนตรีแทรกซึมเข้าไปในหัวใจของพวกเขา

ฟางเหยียนรู้อย่างลึกซึ้งว่าเขาไม่ได้ยืนอยู่บนเวทีนี้เพื่อฆ่าคน แต่เพื่อใช้ดนตรีควบคุมคนกลุ่มนี้รวมถึงแม้กระทั่งติงห้าว เขาจะต้องให้ทุกคนได้รู้ว่า เครื่องดนตรีของประเทศหวาต่างหากที่สามารถเจาะเข้าไปในใจคนจริงๆได้

นี่คือสิ่งที่เปียโนไม่มี และยังเป็นสิ่งที่เครื่องดนตรีต่างประเทศทั้งหมดไม่เคยมีครอบครอง

ห้องโถงที่แต่เดิมมีเสียงดัง หลังจากเสียงขลุ่ยไม้ไผ่ดังขึ้น ทั้งห้องก็ค่อยๆเงียบลงอย่างช้าๆ ห้าวินาทีต่อมา สิบวินาทีต่อมา เสียงขลุ่ยไม้ไผ่ของฟางเหยียนยังคงธรรมดา ฟังไม่ออกถึงอารมณ์พิเศษบางอย่าง

ในที่สุด หลังจากหนึ่งนาท่านไป เพลงก็บรรเลงเข้าสู่หัวใจหลัก!

เพลงเริ่มต้นขึ้นแล้ว ทุกคนเองก็ถูกอารมณ์ในนาทีนั้นดึงดูดเข้าไปสู่บทเพลงทันที

บรรดาผู้คนที่กำลังพูดอยู่ต่างปิดปากลงทั้งหมด ทุกคนเริ่มถูกเสียงของขลุ่ยไม้ไผ่ดึงดูดขึ้นมาอย่างลึกซึ้ง นี่เป็นบทเพลงที่แปลกประหลาด ราวกับว่ามันสามารถไหลผ่านจิตวิญญาณของผู้คนได้

ขลุ่ยไม้ไผ่ เครื่องดนตรีที่ดูเหมือนธรรมดาอันนี้ เมื่อถูกเป่าบรรเลงออกมาเป็นจังหวะเช่นนี้ก็แทบจะทำให้คนต้องตกตะลึง!

ท่วงทำนองบนเวทียิ่งสวยงามและล้ำลึกมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงขลุ่ยที่นุ่มนวลกระทบลงบนจิตใจของผู้คน ราวกับเสียงของธรรมชาติ

บางคนในงานเริ่มตกอยู่ในภวังค์แห่งความคิด จุดอ่อนโยนที่สุดในใจของพวกเขาถูกอธิบายออกมาผ่านบทเพลงนี้ ดนตรีมักจะส่งผลต่อจิตใจของคนคนหนึ่งได้ แต่นั่นก็เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ที่สวมหูฟังเท่านั้น

บทเพลงที่บรรเลงอยู่ในขณะนี้นั้นสามารถส่งผลกระทบต่อจิตใจของผู้คนได้ นี่ต่างหากถึงเป็นเรื่องที่ทำให้คนตกตะลึง

บางคนในงานเหยียดหยาม บางคนไม่ฟัง บางคนไม่ชอบ บางคนดูถูก แต่ตอนนี้ ทุกคนล้วนถูกดึงดูดเข้าไปแล้ว

นี่คือขอบเขตที่สูงสุดของดนตรี!

ดนตรีแบ่งออกเป็นสองวิธีในการดึงดูด หนึ่งคือเมื่อคุณรู้ว่ามีคนดังอยู่บนเวที คุณก็จะตั้งใจฟังมัน มีแต่การตั้งใจฟังมันเท่านั้นที่จะทำให้คุณรู้สึกได้ถึงอารมณ์ข้างใน นี่คือความหมายที่แท้จริงของดนตรี

ยังมีอีกอย่างก็คือสถานการณ์ในตอนนี้ เขาใช้ดนตรีเพื่อปลุกระดมอารมณ์ของทุกคน แต่การปลุกระดมดังกล่าวจะต้องได้รับการยอมรับจากผู้ชม

ความน่าสะพรึงกลัวของฟางเหยียนก็คือ คนที่ด้านล่างเวทีไม่เห็นด้วยกับเขา แต่คนเหล่านั้นก็ยังเขาถูกขับเคลื่อนด้วยท่วงทำนองของดนตรี

ดึงดูดผีเสื้อ เริ่มจากหูเข้าสู่กลางหัวใจของผู้คน จากนั้นก็ค่อยๆ ส่งกลับไปสู่สมอง ส่วนที่บอบบางอ่อนแอที่สุดในหัวใจได้รับอิทธิพลแล้ว

มีบางคนเริ่มน้ำตาไหลลงมาจากหางตา

มีบางคนเริ่มหลับตาและเข้าสู่ภวังค์ ท่าทางเคร่งขรึม

มีบางคนเริ่มหวนคำนึงถึงความทรงจำบางอย่างที่ฝังอยู่ในใจขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ว่าจะชายหรือหญิง ตอนนี้ล้วนจมเข้าสู่ท่วงทำนองของบทเพลงนี้อย่างบ้าคลั่ง

สิ่งที่เปราะบางที่สุดในใจของทุกคนล้วนขับเคลื่อนผ่านบทเพลงนี้!

นี่เป็นเพียงเสียงที่ขลุ่ยไม้ไผ่ลำหนึ่งเป่าออกมา แต่กลับแซงหน้าเปียโนราคาแพงไปแล้วด้วยซ้ำ

ติงห้าวตกตะลึง เขาเริ่มเรียนดนตรีเมื่ออายุ 11 ขวบ เรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะในวงการเพลง อายุเพียง26ก็ประสบความสำเร็จอย่างเช่นทุกวันนี้ ดังนั้นจึงเรียกได้ว่าไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์

แต่วันนี้ เขานิ่งบื้อไปแล้ว เขามองดูชายหนุ่มตรงหน้าที่อายุเท่าเขา และรู้สึกว่าตนเองพ่ายแพ้แล้ว เปียโนสามารถบรรเลงทำนองที่สมบูรณ์แบบออกมาได้ไม่น้อย แต่มันกลับไม่สามารถเล่นเพลงที่เข้าถึงหัวใจของผู้คนได้