บทที่ 588 วีรบุรุษวัยเยาว์!

ในตอนแรก ฟางเหยียนใช้กำลังภายในสยบจิตใจของศัตรู จากนั้นก็ค่อยลงมือฆ่า!

ไม่ใช่ว่าท่วงทำนองนี้ทรงพลังอย่างมาก แต่มันขึ้นอยู่กับว่าคนที่ใช้ท่วงทำนองนี้นั้นใช้กำลังภายในของตนหรือไม่ ประเทศประเทศหวาคนที่สามารถเล่นขลุ่ยไม้ไผ่ได้ดีมีใครบ้างที่ไม่ใช่ยอดฝีมือผู้ลึกลับสันโดษ มีใครบ้างที่ไม่ใช่คนละเว้นแล้วซึ่งชื่อเสียงเงินทอง เป็นผู้ยิ่งใหญ่ใช้ชีวิตราวกับภาพลวงตา

เพียงแต่ถ้าอยากเชี่ยวชาญเรื่องขลุ่ยไม้ไผ่ ก็ยังต้องฝึกฝนตัวเอง!

หากทำการศึกษามันเพื่อชื่อเสียงและความมั่งคั่ง แบบนั้นก็จะเกิดความขัดแย้ง นี่เป็นแนวคิดเดียวกันกับแพทย์แผนประเทศหวาของประเทศหวา

คนประเทศหวาให้ความสำคัญกับจิตใจ จิตใจกำหนดทุกสิ่ง กำหนดความสำเร็จล้มเหลวของเรื่องนั้นๆ ดังนั้นคนประเทศหวาจึงให้ความสำคัญกับการฝึกฝนจิตใจ

นี่ไม่ใช่เป็นการบอกว่าฟางเหยียนเป็นคนที่ฝึกฝนจิตใจเช่นกัน เขาเป็นฆาตกรเลือดเย็น เขาฆ่าคนได้อย่างเย็นชา บอกดูความเป็นตายได้อย่างเฉยชา

เหตุผลที่เขาสามารถเป่าขลุ่ยท่วงทำนองนี้ได้ ล้วนเป็นเพราะการดำรงอยู่ของเย่ชิงหยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะความรักของเย่ชิงหยู่ที่ทำให้เขายังคงมีจิตเมตตาเอาไว้ เกรงว่าเขาคงเป็นพวกวิปริตไปนานแล้ว!

ดังนั้น การดำรงอยู่ของเย่ชิงหยู่จึงเป็นดาบสองคมสำหรับฟางเหยียน

มันสามารถทำให้หัวใจของฟางเหยียนอ่อนลง และทำให้เขาแข็งแกร่งราวกับหินผาที่เจาะทะลุทุกสิ่งได้เช่นกัน!

หลังจากเสียงปรบมือของฉู่หยาง ทั้งงานก็ค่อยๆเกิดเสียงปรบมือดังขึ้น จากในตอนแรกที่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น แต่หลังจากแรงผลักดันจากคนเป็นสิบสู่คนเป็นร้อย ส่งผลให้ทุกคนล้วนลุกขึ้นยืนขึ้นมาและปรบมือให้ฟางเหยียนอย่างกึกก้องในที่สุด

"นี่อาจเป็นบทเพลงที่ดีที่สุดที่ฉันเคยได้ฟังมา ช่างซาบซึ้งอย่างยิ่ง ทำให้คนซาบซึ้งมากจริงๆ"

“เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่ามีเพียงภาพยนตร์เท่านั้นที่จะสามารถแสดงอารมณ์โศกเศร้าเช่นนี้ได้ จนกระทั่งมาในวันนี้ ฉันถึงค่อยพบว่าตนเองคิดผิดเกินไป ที่แท้ดนตรีต่างหากที่สามารถทำให้ผู้คนมึนเมาได้ที่สุด ฉันคิดถึงเธออีกครั้งแล้ว ฉันเสียใจจริงๆ ที่หย่ากับเธอ”

“ฉันก็ด้วย ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เขาสบายดีไหม! ดนตรีนั้นช่างยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง เหลือเชื่อจริงๆ”

“ฉันไม่ได้คาดคิดมาก่อนเลยจริงๆ ตนเองมีชีวิตจนเกือบครึ่งทางแล้ว ยังสามารถได้ยินเสียงดนตรีที่ราวกับทำนองของธรรมชาติได้อีก นี่ นี่ นี่แทบจะคือตำนานในวงการดนตรี เปียโนอะไรกัน เมื่ออยู่ตรงหน้าขลุ่ยไม้ไผ่แล้วก็เป็นแค่สุนัขผายลมเท่านั้น!"

"ความรุ่งโรจน์ของประเทศหวา!"

“...”

ฟางเหยียนสมควรได้รับการสรรเสริญว่าเป็นความรุ่งโรจน์ สมควรแก่การได้รับความชื่นชม

เมื่อครู่นี้ที่โต๊ะที่ฟางเหยียนนั่ง ใบหน้าของเสิ่นตานเต็มไปด้วยน้ำตา เธอถามเย่ชิงหยู่ว่า "เย่ชิงหยู่ สามีของเธอเป็นนักดนตรีหรือ? ฉันเองก็เป็นนักดนตรีมืออาชีพ ทำไมฉันถึงไม่รู้ว่าขลุ่ยไม้ไผ่สามารถเป่าออกมาเป็นบทเพลงที่โลดโผนขนาดนี้ได้”

“ใช่ นี่มันช่างเหลือเชื่ออย่างยิ่ง! บทเพลงแบบนี้จะทำให้หัวใจของผู้คนแตกสลายเอาไว้”

เฉินหยาพูดด้วยใบหน้าตื่นเต้น “ชิงหยู่ นี่มันเก่งกว่าติงห้าวไปตั้งเยอะใช่หรือไม่? เขาเก่งกาจมาก”

เย่ชิงหยู่ที่ก็เพิ่งจมเข้าสู่ภวังค์ไปเมื่อครู่ เมื่อเผชิญกับคำถามอันกะทันหันของเพื่อนร่วมชั้น เธอก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร

อันที่จริงนี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่าฟางเหยียนเล่นเครื่องดนตรีนี้เป็น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินฟางเหยียนเล่นขลุ่ยไม้ไผ่

เธอเติบโตมาพร้อมกับฟางเหยียนและไม่รู้จริงๆ ว่าฟางเหยียนจะเป็นสิ่งต่างๆมากมายขนาดนี้

ช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ เธอยิ่งไม่รู้ว่าฟางเหยียนผ่านประสบการณ์อะไรบ้างในภูมิภาคนี้ แต่หลังจากที่ฟางเหยียนกลับมาทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

“ฉัน ฉันเองก็ไม่รู้ แต่ฟังแล้วไม่เลว” เย่ชิงหยู่ตอบอย่างอ่อนแรง

คำตอบนี้ราวกับไม่ได้ตอบ ทำให้ทุกคนไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากถามอะไรต่อได้อีก

อย่างไรก็ตาม พวกเขาล้วนยังไม่ฟื้นคืนสติกลับมาจากท่วงทำนองบทเพลงของฟางเหยียนเมื่อครู่นี้