บทที่ 612 ไม่ลงแรงแต่รอผลประโยชน์

สำนักใหญ่ทั้งห้า พังไปแล้วหนึ่ง สี่สำนักใหญ่ที่เหลือสามารถไขความลับของหินทิพย์ได้มั้ย?

“จอมพล ท่านฟังอยู่หรือเปล่า?”

เห็นฟางเหยียนไม่พูดไม่จา เต๋ายอดเซียนรู้สึกตัวเองพูดจนรู้สึกไม่ดีแล้ว

“อ๋อ” ฟางเหยียนได้สติกลับมาทันใด แล้วกล่าว “สำนักไร้หน้าถูกผมล้างบางไปแล้ว และขลุ่ยวิเศษของสำนักฉิวหลงอยู่ในมือผม เอาล่ะ ในเมื่อคุณก็ไม่สามารถรักษาอาการของผมได้ งั้นก็เท่านี้แล้วกัน!”

พูดจบ ฟางเหยียนยืนขึ้น พูดกับต่งยู่ว่า “เราไปกันเถอะ! ต่งยู่”

ต่งยู่ส่งเสียงหาออกมา ยืนขึ้นอย่างไม่ได้สติ

เต๋ายอดเซียนนิ่งสงบ ราวกับไปเป็นตามที่เขาคิดไว้ “จอมพล สิ่งที่ผมรู้มีเท่านั้นแหละครับ เพราะนี่เป็นหินทิพย์ของเมื่อเจ็ดหมื่นปีก่อน ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนธรรมดาอย่างผมจะไขว่คว้าได้”

“ผมทราบแล้วครับ! ขอบคุณ!” ฟางเหยียนตอบอย่างชิลล์ๆ

ภายใต้การนำทางของเต๋ายอดเซียน ฟางเหยียนได้เดินลงภูเขาพร้อมกับต่งยู่

อารามเต๋านี้ตั้งอยู่ในป่าลึก ถ้าไม่คุ้นเคยกับป่าลึกนี้มากๆ คนอื่นอยากหาก็หาที่แบบนี้ไม่เจอ

ตลอดการเดินลงเขา ฟางเหยียนเงียบสนิทไม่พูด

หลังจากที่บอกลาเต๋ายอดเซียนแล้ว สองคนคนหนึ่งด้านนำหน้าคนหนึ่งตามหลังเดินลงภูเขาไป

คำพังเพยพูดไว้ดี ลงเขาง่ายขึ้นเข้าง่าย เดินทางของตีนเขา ต่งยู่รู้สึกผ่อนคลายมาก ไม่รู้ว่าใช่สูดกลิ่นสมุนไพรของด้านในมั้ย เธอจึงสดชื่นขึ้นมาก เดินแล้วผ่อนคลายเป็นพิเศษ

เมื่อคืน ดอกหญ้าเหล่านั้นที่อยู่ข้างๆอารามเต๋า ล้วนเป็นสมุนไพรทั้งนั้น!

ตลอดทางเดิน ในใจของต่งยู่เงียบสงบไม่อยู่ เธอรู้ว่าตัวตนของฟางเหยียนค่อนข้างลึกลับ แต่กลับไม่คิดว่าจะทรงเกียรติลือเลื่องขนาดนี้ เมื่อนึกถึงพ่อของตนต่งโป๋เหวินยังให้เธอเป็นอนุภรรยา เธอก็หน้าแดงใจเต้นขึ้นมา

ฟางเหยียนกลับท่าทีชิลล์ๆ นอกจากลงจากภูเขาแล้ว ก็ไม่พูดอะไรอีก

เดินไปประมาณหนึ่งชั่วโมง ต่งยู่เริ่มข่มอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ด้วยเหตุนี้เองจึงได้ถามอย่างแปลกใจว่า “ฟางเหยียน คุณคือจอมพลอะไรนั่นจริงมั้ย?”

คำถามนี้ทำให้เธออึดอัดมาก อยากถามตั้งนานแล้ว

ฟางเหยียนส่งเสียงอืมออกมา แล้วกล่าว “ใช่ครับ!”

“มิน่าล่ะคุณกล้าฆ่าคนต่อหน้าคนมากมายขนาดนั้น!” ดูเหมือนต่งยู่กล่าวอย่างค่อนข้างลังเล

เธอยังไร้เดียงสาคิดว่าฟางเหยียนฆ่าคนพวกนั้นเพราะเธอ ตอนนี้ดูๆแล้ว เขาไม่สนใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย จอมพลคนหนึ่งอยากฆ่าโจรแบบนี้ แค่พูด และแสดงท่าทางก็ได้แล้ว

เฮ้อ! แต่ฟางเหยียนกลับไม่รู้ว่าการกระทำแบบนี้ ทำให้ต่งยู่ยิ่งไปจากเขาไม่ได้เข้าไปใหญ่

ฟางเหยียนไม่พูดอะไรอีก ทั้งสองตกอยู่ในภวังค์เห็นความเงียบ

ไม่นาน ฟางเหยียนรังเกียจที่ต่งยุ่เดินช้าอีกครั้ง ถึงแม้การลงจากเขานั้นง่าย แต่ยังไงผู้หญิงก็คือผู้หญิง