บทที่ 726 อู๋จี๋พ่ายแพ้อย่างย่อยยับ

การมีชีวิตอยู่มันไม่ดีกว่าเหรอ!

คำพูดประโยคนี้ฟังดูเหมือนฟ้าร้องที่ดังก้องในหัวของทุกคน ทุกคนอยู่ในอาการอกสั่นขวัญหายอย่างรุนแรง เหมือนภูเขาถล่มลงในทะเล

เมื่อทำให้เทพเจ้าแห่งสงครามโกรธทุกอย่างบนโลกจะเปลี่ยนไป!

ประโยคนั้นยังคงดังก้องอยู่ในใจของทุกคนช้ำๆ ราวกับว่าพวกเขาลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวัดเต๋าในเวลานี้

ที่ตกใจที่สุดคงจะเป็นอู๋จี๋!

เขาสะดุ้งตกใจ ร่างที่ดูป่วยเริ่มเข้าใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ เขาต้องการจะออกแรง แต่กลับรู้สึกว่าคอของเขาเย็นเฉียบ และดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างไหลออกมาจากร่างกายของเขาเหมือนกับที่เขาฆ่าคนอื่นในไม่กี่วินาที

ผู้มีฝีมือสูงเดินหมากรุก ทุกอย่างก็สูญสิ้นไปในพริบตา

และอู๋จี๋ก็รู้ว่าเขาพ่ายแพ้!

วิชาสิ้นลักษณะที่เขาภาคภูมิใจนั้นถูกฟางเหยียนทำลายจนสิ้นซาก ไม่เพียงนี้ แต่เขายังกลัวว่าวันนี้จะโชคร้ายมากกว่าโชคดี

ทันทีที่ฟางเหยียนอย่างเดินช้าๆ เข้ามา เขาได้เริ่มลงมือแล้ว การเคลื่อนไหวของเขาเบามาก แค่เหมือนกับการยกมือขึ้นลงเท่านั้น ด้วยท่วงท่าที่ไม่ได้เปิดตาอู๋จี๋จึงถูกโจมตี และเขาได้พบวิชาสิ้นลักษณะที่สำคัญที่สุดถูกทำลาย มันเป็นหินก้อนเล็กๆ และหินก้อนเล็กๆ ก้อนนั้นก็ตัดคอเขาทันที ส่งผลให้วิชาสิ้นลักษณะใช้ไม่ได้ผล และเขาก็สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปในทันที

ทุกอย่างเสร็จสิ้นในพริบตา!

ทันใดนั้นเขานึกถึงคำพูดที่ฟางเหยียนกล่าวว่า การมีชีวิตอยู่ไม่ดีกว่าเหรอ?

วิธีการแกล้งทำเป็นอ่อนแอของฟางเหยียนได้กลายเป็นความรู้ใหม่สำหรับอู๋จี๋!

ท่าทางแปลกประหลาดของอู๋จี๋ดึงดูดสายตาของผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดทันที

เมื่ออู๋จี๋หมดสิ้นความชั่วร้าย ทำให้ดูแปลกตาไปมาก!

สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็คือเลือดที่หยดจากคอของอู๋จี๋!

มันคือ!

สรุปเกิดอะไรขึ้น?

ใครก็ตามที่มีสายตาที่เฉียบแหลมจะรู้ว่าอู๋จี๋อาจจะแพ้ แต่ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่มีใครเห็นฟางเหยยีนเคลื่อนไหว เขาเพียงยกมือขึ้นไปมาเท่า เป็นไปได้ไหมว่าที่เขายกมือขึ้นไปมาคือการที่เขาเคลื่อนไหวแล้ว?

แต่ถ้าไม่ใช่เพราะคำอธิบายที่สมเหตุสมผลนี้ หรือจะเป็นเพราะอู๋จี๋ทำร้ายตัวเอง? เขาไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอกมั้ง!

อย่างที่ทุกคนรู้เทียนขุยไม่สามารถต่อสู้กับอู๋จี๋ได้ หรือมีบุคคลที่สามในวัดเต๋าแห่งนี้?

เป็นไปได้อย่างเดียวก็คือเป็นฝีมือของโผ้จวิน!

แต่ก็ไม่มีใครเห็นว่าเขาเคลื่อนไหวลงมือยังไง?

เร็ว เร็วเกินไป ทุกอย่างเสร็จสิ้นในพริบตา

มีเสียงของความอกสั่นขวัญหายดังมาจากองค์กรนินจาที่อยู่ตรงข้ามกับวัดเต๋า

“ดูเหมือนว่าอู๋จี๋พ่ายแพ้แล้ว เป็นการลงมือที่เร็วและโหดเหี้ยมมาก”

“ฉันเห็นแต่ก้อนหินเล็กๆ เจาะคอของอู๋จี๋ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาเดินหมากรุกยังไง?”

"…..."

ผู้อาวุโสชุดขาวพูดอย่างเคร่งขรึม “บางที เราควรต้องทำความรู้จักกับจอมพลโผ้จวินใหม่เสียแล้ว”

วัดเต๋า

“พ่อหนุ่ม ไม่พูดเรื่องคุณธรรมในการต่อสู้ก่อนเหรอ!” อู๋จี๋กุมคอไว้พร้อมกับส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง “แกแอบซุ่มโจมตี ฉันสะเพร่าเอง ฉันพลาดเอง!”

ฟางเหยียนยิ้มแล้วยิ้มอีก "ไม่พูดเรื่องคุณธรรมในการต่อสู้?"

“ใช่!” ยิ่งอู๋จี๋ตื่นเต้นมากเท่าไหร่ เลือดก็ยิ่งไหลออกจากคอของเขามากขึ้นเท่านั้น เขาแตะหน้าอกอย่างรวดเร็วสองสามครั้งก็พบว่าเลือดที่คอของเขายังไม่หยุดไหล ตรงกันข้ามมันไหลเร็วเหมือนกับน้ำพุ สิ่งที่ทำให้เขาตกใจมากที่สุดคือมีบางอย่างในร่างกายของเขาดูเหมือนจะรั้งเขาไว้ ป้องกันไม่ให้เขาใช้กำลังภายใน พอจะใช้เลือดจะไหลมากขึ้นเรื่อยๆ!

“คุณธรรมในการต่อสู้? ไม่คู่ควรกับแก! ในเมื่อเป็นศัตรู ยังต้องมีอะไรที่ต้องซับซ้อนอีก? ฆ่าให้ตายก็พอแล้ว” ฟางเหยียนพูดอย่างเย็นชา “สุดท้ายแล้ว ตอบคำถามสองข้อกับฉัน จะได้ถึงเวลาตายสักที "

สีหน้าของอู๋จี๋ซีดราวกับกระดาษ และฉากที่แปลกประหลาดที่สุดก็เกิดขึ้น

เดิมทีเขามีใบหน้าเหมือนกับชายวัยกลางคน ในพริบตากลับเหมือนใบไม้ตายตกลงมาจากต้นไม้ เขาเปลี่ยนเป็นชายชราในทันที เบ้าตาลึก ผิวหนังเหี่ยว เหมือนกับคนแก่โดยทั่วไป

ใช่แล้ว!

อู๋จี๋กำลังแก่ขึ้นด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!