บทที่ 763 ไม่ได้ทำผิดต่อใครทั้งนั้น

ระดับความลึกลับของที่นี่ ช่างน่ากลัวจนไม่มีที่ใดเทียบได้

เมื่อเข้ามาในกระท่อม ภายในกระท่อมมืดสนิท ไร้ซึ่งสิ่งที่จะใช้ส่องแสงสว่างใดๆ ยิ่งไปกว่านั้นคือไร้ซึ่งอุปกรณ์ไฟฟ้า แม้แต่เทียนของศาลบรรพบุรุษก็ไม่มี

ทุกสรรพสิ่งของโลกปัจจุบันล้วนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับที่นี่โดยสิ้นเชิง ราวกับเป็นโลกที่ปลีกตัวออกมาอยู่อีกโลกหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น

เขามองเห็นชายชราผมสีขาว ผิวมีรอยเหี่ยวย่นท่านหนึ่ง ซึ่งกำลังหันหลังให้กับประตูทางเข้า อีกทั้งบนลำตัวของเขาก็ยังมีเถาวัลย์พันอยู่ทั่วร่างกาย มองดูคล้ายกับไม่ได้ขยับร่างกายมานานแล้ว ราวกับคนที่กำเนิดขึ้นในต้นไม้อย่างไรอย่างนั้น!

มองดูแล้ว ราวกับว่าเฒ่าประหลาดไม่ได้ออกไปภายนอกเป็นเวลาเนิ่นนาน จึงส่งผลให้บนร่างกายเต็มไปด้วยเถาวัลย์เช่นนี้ บัดนี้เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเฒ่าประหลาดจึงบอกว่าเขาไม่สามารถที่จะออกมาต้อนรับได้ ที่แท้ก็ถูกเถาวัลย์พันยึดร่างเอาไว้

เฒ่าประหลาดตระกูลโจวแห่งดินแดนตะวันตกที่หันหลังให้ อยู่ๆ ก็กลับหลังหันมา พร้อมเอ่ยว่า: “จอมพล ต้องขออภัยอย่างยิ่ง กระท่อมเรียบง่ายไปหน่อย มีอุปสรรคมากมายหลากหลาย ทำให้จอมพลต้องขำแล้ว”

ภายใต้ผมอันขาวโพลน ซ่อนใบหน้าของชายชราที่ราวกับใบไม้ที่แห้งเหี่ยวเอาไว้ ผิวหนังอันแห้งเหือดไร้ซึ่งสีสันของเลือดฝาด ราวกับร่างศพที่ถูกลมพัดจนแห้งเหือด โดยเฉพาะท่าทางที่นั่งขัดสมาธิ ปิดตาสองข้างลง ราวกับพระที่มีสมณะศักดิ์สูงที่กำลังจะนั่งสมาธิจนสิ้นชีพไปอย่างไรอย่างนั้น

ฟางเหยียนไม่ชอบใจกับท่าทางอันสูงศักดิ์ของชายผู้นี้ จึงได้เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชายิ่ง “คุณน่ะเหรอเฒ่าประหลาดแห่งตระกูลโจวในดินแดนตะวันตกที่ชื่อเสียงอำนาจกระฉ่อนน่ะ?”

“ผมนี่แหละ”

“คุณคบค้าสมาคมกับเพลงเสวนเพื่ออะไร?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า...” ทันใดนั้นเองเฒ่าประหลาดก็หัวเราะขึ้นเสียงดัง: “จอมพลนี่ช่างตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อมจริงๆ เลยนะ”

ฟางเหยียนเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบ: “ทำไม? ไม่กล้าพูดงั้นเหรอ?”

“ได้ยินมาว่าฝีมือของจอมพลแข็งแกร่งกว่าใครอื่น ผมอยากจะอาจหาญขอให้ท่านช่วยชี้แนะให้สักอย่างสองอย่างหน่อย จอมพลได้โปรดทำให้ความปรารถนานี้เป็นจริงด้วยเถิด”

ฟางเหยียนหรี่ตาลง เจ้าหมอนี่ช่างเป็นคนที่ไม่สู้รบกันก่อน ก็จะไม่เอ่ยเรื่องอื่นโดยแท้จริง โจวปินคางพูดไว้ไม่มีผิด เจ้าคนผู้นี้ น่าจะเป็นผู้บ้าคลั่งในวรยุทธอย่างแท้จริง ทว่าคนอย่างฟางเหยียนจะไปเกรงกลัวต่อคำข่มขู่ได้อย่างไร?

“ฝีมือของฉันมีไว้ฆ่าคนเท่านั้น ไม่ได้มีไว้อวดอ้าง!”

ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ไม่ถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว!

ขณะที่เอ่ยประโยคนี้ ร่างของฟางเหยียนก็มีคลื่นพลังอันแข็งกล้าแผ่ซ่านออกมาในทันใด เต็มไปด้วยแรงอำมหิต เฒ่าประหลาดขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นจึงยิ้มขึ้นเจื่อนๆ : “พลังอำมหิตเหนือผู้ใด ทำให้ผู้คนต้องตกตะลึง อำนาจของจอมพล ไร้เทียมทานในโลกนี้”

“ตอนนี้จะบอกได้หรือยัง?”

เฒ่าประหลาดเงียบไปชั่วขณะ เอ่ยว่า: “จอมพล ท่านให้ผมบอกอะไรเหรอ?”

“ดีมาก!” ฟางเหยียนขยับร่างกาย พุ่งเข้าใส่เฒ่าประหลาดทันที

เฒ่าประหลาดชูฝ่ามือขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ไร้การเปลี่ยนแปลง ทั้งสองคนปะทะกัน หมัดกระทบเนื้อ เกิดเป็นเสียงดังสนั่นเสียดแก้วหู กระท่อมทั้งหลังสั่นสะเทือนตามมา ใบไม้ก็ร่วงหล่นตามมาเช่นกัน

หลังจากการปะทะหนึ่งครั้ง มุมปากของเฒ่าประหลาดก็เผยรอยยิ้มข่มขื่นขึ้นมา การปะทะเมื่อครู่นี้ เขาได้พ่ายแพ้ให้กับพละกำลังเขาแล้ว

“จอมพล ผมพำนักอยู่สถานที่แห่งนี้มาสองร้อยกว่าปี ไม่เคยออกไปไหนเลยแม้แต่ก้าวเดียว จอมพลคือผู้กล้าในฝูงชน เป็นคนโปรดของสวรรค์ อายุยังน้อยอยู่แท้ๆ ก็ยังแตกฉานเรื่องศาสตร์และศิลป์ได้ถึงเพียงนี้ ช่างเป็นเกียรติของประเทศหวาเสียจริง ประเทศหวามีท่านอยู่ ไม่มีผู้ใดกล้าล่วงล้ำเข้ามาโดยพลการ”

ฟางเหยียนขมวดคิ้วเข้าหากัน เฒ่าประหลาดปฏิเสธโดยตรงว่าเขาไม่ได้คบค้าสมาคมกับเพลงเสวนเช่นนั้นหรือ?

แถมยังเป็นผู้ที่มีชีวิตอยู่แล้วหลายร้อยปีอย่างนั้นหรือ!

หรือว่าจะเหมือนกับเต๋ายอดเซียนที่เป็นผู้บำเพ็ญตบะ!

เฒ่าประหลาดแค่นหัวเราะ: “ทำไมหรือ? ดูจากความหมายของจอมพล คงคิดว่าผมกำลังโกหกอยู่สินะ?”

“สำหรับคำพูดของคุณ ผมสงสัยมาก”