บทที่ 815 ศักยภาพของจางไห่เฟิง

ค่ำคืนนี้ที่จินโจวถูกกำหนดให้เป็นค่ำคืนที่ไม่ธรรมดา!

บางครอบครัวกำลังมีความสุข บางครอบครัวกำลังอยู่ในความทุกข์!

โรงแรมเทียนเยว่กำลังร้อนรนราวกับมดที่อยู่ในหม้อน้ำร้อน พวกเขาใช้กำลังคนทั้งหมดเพื่อค้นหาเย่ชิงหยู่ แต่ตระกูลจางกลับนั่งรอรับผลประโยชน์จากเรื่องนี้ รอที่จะเอาตงข่ายกรุ๊ปกลับมาเป็นของตระกูลจางเหมือนเดิมด้วยมือของพวกเขาเอง การเปลี่ยนแปลงบุคลากรไม่ได้ทำให้เกิดความวุ่นวายมากมายเท่าไหร่ ถึงอย่างไรตงข่ายกรุ๊ปยังคงเป็นอุตสาหกรรมของตระกูลจาง

เมื่อใกล้รุ่งสางหลัวเทียนเยว่กลับมาที่บ้านตระกูลจางอีกครั้ง คราวนี้เหมือนมะเขือยาวที่ถูกทุบให้แบนยังไงยังงั้น เขาก้มหัวลงเหมือนสุนัขที่ไว้ทุกข์ จางฉี่เหาไม่ได้ไปพบหลัวเทียนเยว่ แต่คำรามใส่เขา ในที่สุดหลัวเทียนเยว่ก็ออกไปจากบ้านตระกูลจางอย่างสิ้นหวัง ในเวลานี้เขารู้ว่าเขาจบสิ้นทุกอย่างแล้ว ธุรกิจครอบครัวที่เขาสะสมมาก็จบลงแล้ว

เขาหมดสิ้นความหวังนึกถึงแต่ความตาย เมื่อนึกถึงชายคนนั้น ความตายยังง่ายสำหรับเขามากกว่า

ไม่มีใครคิดว่าในชั่วข้ามคืนหลัวเทียนเยว่ซึ่งเดิมอยู่อย่างสูงส่ง จะเดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมายด้วยความหมดสิ้นความหวัง ไม่มีใครสงสารเขา และไม่มีใครรู้จักเขา บางคนก็เห็นใจเขาอยู่บ้าง ในเมืองเล็กๆ อย่างจินโจวมีคนมากมายที่นึกถึงสวรรค์และนรก

—

ณ โรงพยาบาลร้าง

หลิวเฟิงพูดไปยิ้มไป "พี่เฟิง เป็นไปตามคาดหมายทุกอย่างจริงๆ ตอนนี้ตระกูลจางได้เข้ายึดตงข่ายกรุ๊ปแล้ว และ หลัวเทียนเยว่แห่งโรงแรมเทียนเยว่ตอนนี้สิ้นหวังเหมือนสุนัขตกอับ กลยุทธ์นี้ของพี่ทำให้ข้าน้อยชื่นชมจริงๆ"

“แม้ว่านายจะเป็นคนประจบสอพลอ ชอบเลียแข้งเลียขา แต่ฉันก็ยังชอบฟังสิ่งที่นายพูด!”

“อิอิ……” หลิวเฟิงยิ้ม “พี่เฟิงชอบก็ดีแล้ว”

“ว่าแต่ ตอนนี้คนเลวนั่นเป็นยังไงบ้าง?”

“พี่เฟิง นังคนนั้นถูกขังไว้ทั้งคืน เกรงว่าตอนนี้อาจจะอกสั่นขวัญหายไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเลขาของเธอก็กลัวจนเป็นลมไปหลายครั้งแล้ว พี่เฟิง ฉันยังมีสิ่งหนึ่งที่ไม่เข้าใจก็คือนังคนนั้นและเลขาของเธอก็หน้าตาดี ทำไมพี่ถึงไม่ปล่อยให้พวกสหายของเราได้มีความสุขบ้างล่ะ ในเมื่อพวกเธอก็จะตายอยู่แล้ว”

จางไห่เฟิงยิ้ม "ใครบอกว่าจะไม่ปล่อยให้พวกนายได้มีความสุขกับมัน ตอนนี้เรามีสหายกี่คนแล้ว?"

หลิวเฟิงมีความยินดีอย่างยิ่ง ความหิวกระหายของเขาเปิดเผยออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน และเขาก็รีบตอบไปว่า “พี่เฟิง เรามีนินจาระดับสูงสามสิบคน บวกกับนินจาระดับต้าชี่หกสิบคน!”

"ร้อยคน?" จางไห่เฟิงหัวเราะเยาะ "ดูเหมือนว่าพวกเขาจะดูแลฉันดีนะ แต่นี่มันก็เยอะเกินไปแล้วล่ะ แค่จัดการกับฟางเหยียนจำเป็นต้องใช้นินจาเป็นร้อยเหรอ? แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก พวกเขาเต็มใจที่จะให้ ดังนั้นเราก็แค่รับไว้ บอกสหายของเราว่าฆ่าฟางเหยียนให้ได้ก่อน หลังจากนั้นจะมีความสุขกับผู้หญิงสองคนยังไงก็ได้!”

สีหน้าแห่งความหิวกระหายของหลิวเฟิงเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ และเขาแทบรอไม่ไหวที่จะเข้าไปมีความสุขกับมัน

เขาเป็นนินจา แต่เขาก็เป็นผู้ชายด้วย ผู้หญิงอย่างเย่ชิงหยู่นับว่าเป็นของดี ถ้าได้ลิ้มลองสักครั้งคงเหมือนขึ้นสวรรค์ เขารู้สึกว่าเป็นทางเลือกที่ฉลาดจริงๆ ที่มาติดตามจางไห่เฟิง!

“พี่เฟิง ข้าน้อยขอขอบคุณพี่ก่อนแล้วกัน ฉันเชื่อว่าสหายของจะลงแรงลงกายมากขึ้น ผู้หญิงสองคนนั้นนับว่าเป็นของดีที่สุด ฉันรู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อจินตนาการถึงเรื่องนี้ ไม่ได้ล่ะ ฉันขอตัวไปปลดปล่อยก่อนนะ”

จางไห่เฟิงเรียกหลิวเฟิงไว้ แล้วพูดอย่างเย็นชา "อย่าเพิ่งรีบร้อน ไปทำให้ผู้หญิงเลวได้รู้ความรู้สึกหวาดกลัวของฉันในตอนนั้น แล้วฉันจะค่อยๆ ปรากฏตัวออกมาเพื่อให้เธอรู้สึกว่าความสิ้นหวังที่แท้จริงเป็นยังไง !"

หลิวเฟิงเลิกคิ้ว ยกนิ้วโป้ง แล้วพูดอย่างตื่นเต้น“พี่เฟิง ฉันน่าจะมาติดตามพี่ให้เร็วกว่านี้”

เย่ชิงหยู่และหยางเซินเซินเหนื่อยล้าจากความทรมานทั้งคืน ไม่ว่าจะเป็นความตื่นกลัวทางร่างกายหรือการกดขี่ทางจิตใจ มันเป็นเรื่องหนักหนามากสำหรับผู้หญิงทั้งคู่ต่างก็อยู่ในวัยเบ่งบาน แถมพวกเธอเนื้อตัวยังสกปรกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ดังนั้นพวกเธอจึงปรารถนาที่จะออกไปจากที่นี่และรู้สึกโหยหาแสงอาทิตย์มากขึ้น

แต่ตอนนี้เพียงใบหญ้าพัดปลิวเล็กน้อยก็ทำให้ผู้หญิงสองคนตื่นตระหนก

ไม่สิ ทั้งสองกอดกันทันทีและมองออกไปข้างนอกอย่างเกรงกลัว

ถูกความกลัวครอบงำในตลอดเวลาคืนหนึ่ง เป็นเรื่องยากที่จะเห็นแสงสว่างในตอนนี้ แต่ทั้งสองคนรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอต่อไป!

มีอะไรอีกนอกจากความตาย?

ไม่ใช่สิ ก่อนตายต้องโดนข่มขืนก่อน!

เมื่อเทียบกับการโดนข่มขืน พวกเธออยากตายมากกว่า!