ตอนที่ 826
บทที่ 826 หัวหน้าสำนักเพลิงเสวน
October 21, 2026
แน่นอนว่าหญิงสาวก็คือหยางเซินเซิน เลขาของเย่ชิงหยู่!
ทว่าเย่ชิงหยู่ไปที่ใดเสียแล้ว?
เทียนขุยยกจางไห่เฟิงขึ้นมา ราวกับถือลูกไก่อย่างไรอย่างนั้น พร้อมเอ่ยด้วยเสียงเย็นชาว่า: “บ้าเอ๊ย คุณนายอยู่ที่ไหน!”
จางไห่เฟิงหัวเราะหึหึ ไม่ได้ตอบกลับ ใบหน้าเผยรอยยิ้มอ่อนอยู่ตลอด
แควก!
นิ้วมือห้านิ้วถูกฉีกขาด จางไห่เฟิงเสียวสันหลัง เจ็บจนต้องกัดฟัน ทว่าเขาไม่ได้ร้องครวญครางออกมา ยังคงยิ้มพร้อมจ้องมองเทียนขุยอย่างเย็นชาอยู่อย่างนั้น
“ยังไม่พูดอีกเหรอ?”
แควก!
นิ้วมืออีกฝั่งก็ถูกหักไปตามกัน!
“บอกมา!”
จางไห่เฟิงยิ้มเย็นชา: “มีความสามารถแค่นี้น่ะเหรอ? คนสำนักเจ็ดพิฆาตก็มีน้ำยาแค่นี้แหละ!”
เทียนขุยฉุนเฉียวขึ้นมา จากนั้นจึงได้กระทำรุนแรงต่อแขนของเขา นอกจากสองขาที่ถูกหักเรียบร้อยตั้งแต่แรก แขนขาทั้งสี่ของจางไห่เฟิงก็ถูกหักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว กลายเป็นคนพิการไปโดยสิ้นเชิง!
เขาที่เจ็บปวดจนแทบจะตาย ครั้นก็มีชีวิตรอดคืนมาอีกครั้ง เกือบจะหมดสติไปหลายครั้ง ทว่าเทียนขุยจะให้เขาสมใจปรารถนาได้อย่างไร?
ทรมานเขาทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ต่อไป จนกระทั่งฟางเหยียนมายังชั้นบนสุด
จางไห่เฟิงในเวลานี้ซมซานดูไม่ได้ นอนกองอยู่กับพื้น พยายามเงยศีรษะที่เย่อหยิ่งของเขาขึ้นมา พร้อมเอ่ยด้วยเสียงเย็นชาว่า: “ฟางเหยียน นายมีความสามารถแค่นี้เหรอ? มีกองกำลังมากมายแล้วยังไง? แม้แต่ผู้หญิงของตัวเองก็ยังปกป้องไม่ได้เลย? นายยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า? ไม่ถูกสิ ไม่ควรจะพูดอย่างนี้ รสชาติที่ถูกเล่นสนุกด้วยมันดีไหม? เป็นถึงเทพแห่งสงครามผู้รุ่งโรจน์แห่งประเทศหวาผู้ยิ่งใหญ่แท้ๆ แต่กลับถูกผู้อื่นเล่นอยู่ในกำมือ ไม่รู้ว่าอารมณ์ในตอนนี้ของนายจะเป็นยังไงกันนะ ฮ่าฮ่าฮ่า...”
เพียะ!
เทียนขุยตบใบหน้าของเขาอย่างแรง: “พูดมากจริงนะ!”
“ถุย!” จางไห่เฟิงถุยเลือดออกมา แค่นหัวเราะพร้อมเอ่ยขึ้นอย่างไม่ชัด ว่า: “ฆ่าฉันเลยสิ ไม่กล้าล่ะสิ? หรือกลัวว่าเพลิงเสวนจะมาแก้แค้น? ก็จริงนะมีกองกำลังมากมายก็ช่วยผู้หญิงคนเดียวเอาไว้ไม่ได้ แค่คิดๆ ดูก็รู้แล้วว่าเป็นคนโง่ที่ไร้น้ำยาขนาดไหน คนตั้งมากมายแบบนั้นก็ไม่ได้สังเกตเลยว่าฉันแอบทำอะไรอยู่ลับหลัง ช่างน่าเวทนาเสียจริง! เศษขยะแบบนี้จะสู้กับเพลิงเสวนได้อย่างไร? ถูกคนอื่นจูงจมูกเดินไป ตกอยู่ในกำมือของเพลิงเสวนทุกรอบด้าน พวกแกจะเอาอะไรไปสู้กับเขาล่ะ!”
ก่อนที่จะตายยังอวดดีขนาดนี้ บอกได้เลยว่าจางไห่เฟิงนั้นมีข้อบกพร่องมากมาย แต่ปล่อยไปตามยถากรรม!
นับตั้งแต่ที่พบว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฟางเหยียน เขาก็ทราบจุดจบของตัวเองแล้ว ทว่าท้ายที่สุดเขาก็ไม่อยากที่จะปล่อยเย่ชิงหยู่และฟางเหยียนไป ถึงได้ให้หลิวเฟินพาเย่ชิงหยู่ไป ซึ่งเป็นการหยุดฟางเหยียนโดยสิ้นเชิง ทำให้เขาจบปวดรวดร้าว!
จะบอกว่าจางไห่เฟิงแก้แค้นแล้วอย่างนั้นหรือ?
ตามหลักการแล้ว เขาแก้แค้นแล้ว เย่ชิงหยู่ถูกเขาทรมานจนสภาพดูไม่ได้ ประกอบกับอยู่ในมือของเพลิงเสวนอยู่ตลอด การทรมานที่รุนแรงเธอไม่ได้ถูกเอ่ยถึง สำหรับความมุ่งมาดที่ต้องการมาแก้แค้นในตอนแรกของเขา ได้เกิดเป็นประโยคคำถามเต็มหน้า สิ่งที่เขาเป็นกังวลเพียงหนึ่งเดียวก็คือตระกูลจาง ถึงอย่างไรฟางเหยียนก็ไม่สามารถฆ่าได้! ก็ไม่เป็นอันใดแล้ว ขอเพียงเพลิงเสวนห้ามปรามฟางเหยียนได้ ตระกูลจางก็จะไม่เป็นอะไรชั่วคราว
ความปรารถนาของเขาได้สำเร็จแล้ว แม้แต่ว่าเสียดายเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ถึงขั้นที่มาเสียเที่ยว!
เทียนขุยตบหน้าไปอีกครั้ง ครั้งนี้ ใบหน้าของจางไห่เฟิงบวมราวกับหัวหมู “ถ้ายังกล้าพูดมากอีก ฉันจะทำให้แกพูดไม่ออกเลย! คุณนายอยู่ที่ไหน ฉันจะถามแกอีกครั้ง!”
“ถุย!” จางไห่เฟิงทำท่าทางไม่เกรงกลัวต่อความตาย: “มีความสามารถแค่นี้เองเหรอ? ฆ่าฉันเลยสิ ฮ่าฮ่าฮ่า...”
เพียะ!
อีกฝ่ามือหนึ่งตบเข้าไปอีกครั้ง ฟันร่วงหล่นลงตามๆ กัน เขากลายเป็น ‘คนใบ้’ ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่
“โผ้จวิน ไอ้หมอนี่ทำยังไงก็ไม่ปริปาก ควรจะทำยังไงดี?”
ฟางเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม: “รีบเรียกคนมาค้นหาให้ฉัน ต่อให้ต้องพลิกผืนดินหา ก็จะต้องตามหาชิงหยู่กลับมาให้ได้!”
จางไห่เฟิงยิ้มอย่างชั่วร้าย พร้อมเอ่ยว่า: “ฟางเหยียน รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงยังไม่ไป? ฉันกำลังถ่วงเวลาอยู่ ฉันเชื่อว่าตอนนี้หลิวเฟินพาชิงหยู่ออกไปจากจินโจวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ที่ทำไปก็เพื่อที่จะถ่วงเวลา ตอนนี้ฉันทำภารกิจสำเร็จแล้ว ตายตาหลับได้แล้ว ไม่ถูกสิ มีความเสียดาย สิ่งเดียวที่เสียดายนั่นคือไม่ได้ฆ่าแกให้ตาย!”
“แต่ว่ามันไม่สำคัญแล้วละ เพราะว่าเป้าหมายของฉันได้สำเร็จแล้ว ท่าทางโมโหในตอนนี้ของแก ก็คือผลลัพธ์ที่ฉันต้องการเห็น แม้ว่าจะตายตาหลับ แต่ก็ขอร้องแกอย่าเพิ่งใจวายไปเสียก่อนล่ะ ไม่งั้นสะพานดวงวิญญาณผ่านก็คงต้องมีผีเพิ่มมาอีกตัวแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า...”
“จางไห่เฟิง แกสมควรตาย!”
“ฟางเหยียน อย่าเพิ่งเกรี้ยวกราดเร็วขนาดนั้นสิ ก็จริงนะ คนไร้น้ำยาที่แม้แต่เมียตัวเองก็ยังปกป้องเอาไว้ไม่ได้ ก็สมควรที่จะเกรี้ยวกราดอยู่หรอก ไม่อย่างนั้นจะทำอะไรได้อีกล่ะ? พูดตามจริงนะ ฟางเหยียน ต่อให้แกจะเป็นเทพแห่งสงครามผู้รุ่งโรจน์แห่งประเทศหวา แต่ต่อหน้าฉันก็ยังเป็นเศษขยะอยู่ดีนั่นแหละ ถึงอย่างไรแกก็เป็นแค่ลูกเขยแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง เป็นแค่ลูกเขยที่เกาะผู้หญิงกินคนหนึ่ง มีมือมีเท้าไม่ไปทำอะไรที่ดีกว่านี้ ดันไปเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านผู้หญิง ฉันสามารถเหยียบแกอยู่ใต้เท้าได้ครั้งหนึ่ง ก็สามารถเหยียบอยู่ใต้เท้าได้ครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะว่าแกก็คือเศษขยะ ฮ่าฮ่าฮ่า...”