บทที่ 827 จางไห่เฟิง ตาย

“ไม่ ไม่ได้ทำพัง เรื่องราวอยู่ในแผนการของพวกเรา และ และอีกอย่าง....” หลิวเฟินขยับร่างกายของตัวเองอย่างยากลำบาก พร้อมชี้ไปยังรถเข็นที่อยู่ข้างหลัง และเอ่ยขึ้นด้วยความระมัดระวัง: “ใช่ แม้ว่าพวกเราจะไม่สามารถกำจัดฟางเหยียนได้ แต่พวกเราก็ยังไม่เสียโอกาสที่เหมาะสมไป ในมือเรายังกุมเส้นชีวิตของฟางเหยียนเอาไว้อยู่ นี่ นี่คือภรรยาของฟางเหยียน กุมตัวเธอไว้อยู่ ก็เหมือนกุมตัวฟางเหยียนอยู่ นี่คือโอ โอกาสของพวกเรา”

สิ้นเสียง หลิวเฟินก็มีสีหน้าซีดเซียวขึ้นมา ร่างกายก็เริ่มสั่นเทาไม่หยุด เมื่อเอ่ยประโยคนั้นจบ ราวกับว่าสูบพลังของเขาออกไปเสียหมด

“ทำเรื่องได้ไม่ดีแถมยังเพิ่มความวุ่นวายอีก ยังจะบอกว่ามีโอกาส?” หยินฮว่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าอย่างน่าประหลาด: “ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเรา แกคิดจริงๆ เหรอว่าแกจะสามารถออกไปจากจินโจวอย่างปลอดภัยได้? ยังคิดว่าจะใช้เย่ชิงหยู่มาช่วยชุบชีวิตงั้นเหรอ อยากจะถือโอกาสนี้ถีบตัวเองขึ้นงั้นเหรอ? จะประเมินตัวเองสูงไปหรือเปล่า? แกคิดจริงๆ เหรอว่านายน้อยโง่น่ะ? ไม่รู้นะว่าจางไห่เฟิงไอ้ขยะนั่นให้ยาเสน่ห์อะไรนายน้อยไป ถึงได้ให้เขาพลีชีพคนของเพลิงเสวนไปตั้งมากมายขนาดนี้ นี่มันขโมยไก่ไม่ได้ เสียข้าวสารอีกกำมือชัดๆ เลย!”

“ชีวิตนินจาระดับต้าชี่ร้อยกว่าคน แลกกับชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง แกบอกฉันว่าเป็นโอกาสเนี่ยนะ? คิดจริงๆ เหรอว่าคนของเพลิงเสวนเป็นพวกอ่อนหัด? ไม่ควรค่าขนาดนั้นเลย?”

“ฆ่าแกไปก็ยังน้อยไป ยังคิดจะมาฉวยโอกาสถีบตัวเองขึ้นสูงอีก? มันจะประเมินไอ้ขยะจางไห่เฟิงเกินไปแล้วมั้ง? คิดว่าเขาพูดอะไรใครๆ ก็ทำตามเกรงกลัวจริงๆ น่ะเหรอ? หรือว่าแกไม่รู้จักวิถีที่อยู่ในนั้นจริงๆ ? ไม่เกรงกลัวต่อความตาย!”

สิ้นเสียง หยินฮว่าก็ใช้มือควักหน้าอกของหลิวเฟินอย่างแรงแล้วดึงออก หลังจากที่เช็ดเลือดสดๆ ออกไปแล้ว ก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่เย็นชา: “ทำเรื่องได้ไม่ดีแถมยังเพิ่มความวุ่นวายอีก เศษขยะ!”

“หัวหน้า เหมือนจะมีคนมา พวกเรารีบไปกันเถอะ”

ทั้งห้าคนพาเย่ชิงหยู่หลบเข้าไปในป่าเขาอย่างรวดเร็ว

และในขณะที่พวกเขาเพิ่งไปได้ไม่นาน ทหารสวมชุดอาวุธครบเครื่องทีมหนึ่งก็ปรากฏออกมาทันที หลังจากที่พวกเขาตรวจสอบทั่วแล้ว ก็รีบรายงานหัวหน้าทันที

——

“พี่ใหญ่ ตามรายงานของลูกน้อง นอกเมืองจินโจว หลิวเฟินที่ปลอมตัวได้ถูกฆ่าเรียบร้อยแล้ว ตายอย่างน่าอนาถมาก และยังไม่ทราบที่อยู่ของคุณนาย เหล่าพวกพ้องกำลังตามหารอบด้าน คุณนายน่าจะไม่เป็นอะไรมาก”

ฟางเหยียนรู้สึกวิตกกังวล จางไห่เฟิงตายแล้ว แม้แต่หลิวเฟินก็ยังตายอีก ใช้นิ้วเท้าคิดก็รู้ว่าเป็นคนของเพลิงเสวนที่กระทำ

“เสวียนเย่ว่ายังไง?”

เทียนขุยส่ายหน้าเบาๆ : “ชิงตี้ส่งข่าวของเสวียนเย่แล้ว ก็ยังไม่อยากบอกที่อยู่ของส่วนกลางของเพลิงเสวนอยู่ดี อีกทั้งเรื่องที่คุณนายถูกลักพาตัวไป เขาไม่รู้เรื่องโดยสิ้นเชิง ไม่งั้นพวกเราก็คงไม่ต้องตกเป็นฝ่ายถูกกระทำขนาดนี้หรอก”

“มีเขาไว้มีประโยชน์อะไร!”

“โผ้จวิน ชิงตี้บอกว่าตอนนี้สถานการณ์ของเสวียนเย่ก็ย่ำแย่เหมือนกัน ตอนนี้เขาแทบจะถูกลอยแพไปแล้ว โดยเฉพาะหลังจากที่หลินซิงและคนอื่นๆ ตายไปครั้งที่แล้ว เสวียนเจิ้นก็มีการรับรู้ถึงภัยแล้ว คนที่ลักพาตัวคุณนาย นอกจากต้องการแก้แค้นให้หลินซิงและคนอื่นๆ ก็ต้องสืบสาวรายละเอียดยิ่งขึ้น ชิงตี้บอกก็มีเพียงเท่านี้แล้ว”

“เทียนขุย ไปบอกเสวียนเย่ ถ้าชิงหยู่เป็นอะไรแม้แต่ปลายผม ฉันจะให้มันได้รับผลอย่างสาสม!”

“เข้าใจแล้ว”

อารมณ์ของคนทั้งหกในสำนักเจ็ดพิฆาตหนักอึ้ง ต่างก็ก้มหัวไม่เอ่ยอันใด ไหนจะเรื่องราวซับซ้อนจัดการยาก แม้กระทั่งคุณนายก็ช่วยเหลือไว้ไม่ได้ นี่คือความผิดพลาดในหน้าที่ของพวกเขา!

ฟางเหยียนนิ่งเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง เอ่ยขึ้นว่า: “พวกนายกลับไปกันเถอะ ต้องปกป้องเขตแดนไว้เสมอ”

ทั้งห้าคนไม่ขยับ พวกเขาไม่มีแม้แต่หน้าที่จะขยับแม้แต่ก้าวเดียว!

ภายใต้ทหารนับล้าน ไม่นึกเลยว่าคุณนายจะถูกคนอื่นลักพาตัวไปได้!

ใครยังจะมีหน้าอยู่?

เทียนขุยครุ่นคิด พร้อมเอ่ยขึ้น: “ไปกันเถอะ มีฉันอยู่”

“พี่ใหญ่ ขอโทษด้วยนะ เรื่องแค่นี้ฉันก็ทำพังจนได้ ฉันเองที่กักเก็บอารมณ์ไว้ไม่ไหว ทำให้เรื่องนี้ต้องวุ่นวายพังไปหมด ฉันไม่มีหน้ากลับไปหรอก”

สิ้นเสียงเทียนกาง อีกสี่คนที่เหลือก็เอ่ยขอโทษกันตามๆ กัน

ฟางเหยียนมองไปยังเทียนกาง: “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาขอโทษ เพลิงเสวนไม่ถูกขจัดทิ้ง ประเทศหวาก็ไม่สงบสุข กลับไปกันให้หมด ฉันไม่อยากพูดเป็นครั้งที่สอง!”

ฟางเหยียนโมโหขึ้นมา ทุกคนต่างก็สะดุ้งตกใจ หลังจากที่พึมพำจบ ก็จากไปโดยจำยอม

หลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว ทหารนับล้านก็ถอยออกไป ทำให้บรรยากาศที่อึมครึมของจินโจวค่อยๆ หายไปตามๆ กัน

จางไห่เฟิงตายแล้ว ดั่งที่จางไห่เฟิงได้กล่าวไว้ ฟางเหยียนล้มเหลวจนได้ ช่วยเย่ชิงหยู่เอาไว้ไม่ได้ แถมยังถูกคนอื่นเล่นแง่ตบตาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย! ตั้งแต่เริ่มแรก ฟางเหยียนก็ตกอยู่ในฝ่ายที่ถูกกระทำโดยตลอด ถูกจางไห่เฟิงกดขี่เอาไว้อย่างดิ้นไม่หลุด มีอาวุธครบมือ ครั้นกลับไร้สถานที่ใช้อาวุธ!