บทที่ 853 ส่งมอบสมบัติล้ำค่า!

“โผ้จวิน ระมัดระวังรอบด้านแล้ว ก็ยังหลงกลนังปีศาจคนนี้อยู่ดี!” เทียนขุยโมโหขึ้นมายกใหญ่ จากนั้นเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว: “ตอนนี้ผมถือว่าเข้าใจแล้ว ไอ้เสวียนเย่คนนั้นก็คือหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่มองภายนอกเหมือนคนดี เรื่องที่ตัวเองจัดการไม่ได้ ก็เลยให้ชิงตี้นังปีศาจนั่นมาแสร้งทำเป็นน่าสงสาร ร้องขอความเห็นใจ จากนั้นก็หลอกใช้พวกเราต่อไป!”

“โผ้จวิน พวกเราตกหลุมพรางนังปีศาจชิงตี้เข้าจนได้ ตอนนั้นพวกเราควรที่จะฆ่าพวกมันไปซะ ตัดต้นตอปัญหา! ตอนนี้สร้างปัญหาใหญ่ให้พวกเราขนาดนี้ แถมยังเกือบจะโทษสำนักกุ่ยกู๋ผิด แค้นนี้ผมจะต้องจดบัญชีเอาไว้!”

เทียนขุยยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห แทบที่จะไปฆ่าเสวียนเย่และชิงตี้ตอนนี้!

ฟางเหยียนเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นจึงได้มองกู่ผินแล้วเอ่ยขึ้น: “ในคำพูดของนายมีความจริงความเท็จมากน้อยแค่ไหน!”

กู่ผินตอบโดยแทบจะไม่ลังเล น้ำเสียงทุ้มต่ำ: “จอมพล ที่กระผมพูดไปทั้งหมดมีความจริงความเท็จครึ่งๆ เพราะว่าผมก็ว่าไปตามการคาดเดาของรองผู้นำเทียนขุย แล้วทำการคาดคะเนเอาเองเท่านั้น เป็นจริงหรือเท็จแล้วอย่างไรต่อ? จอมพลเป็นผู้ฉลาดหลักแหลม จะต้องมองเรื่องเล็กน้อยชัดเจนแน่นอน”

ท่าทางของเขายังคงเหมือนคนเจ้าเล่ห์เหมือนเดิม ชายชราตาบอดผู้นี้ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด!

“ต่อให้การคาดเดาของนายจะมีหลักการ แล้วจะไม่ใช่กับดักที่นายและเพลิงเสวนวางไว้หรอกเหรอ?”

กู่ผินยิ้มอย่างถากถาง: “จอมพลไม่รู้อะไร พูดมาจนถึงตอนนี้คุณก็ยังไม่เชื่อสำนักกุ่ยกู๋ ก็ถูก ถึงยังไงคนเราต่างคนก็มีความคิดต่างกัน ไม่ว่าจะแก้ตัวอย่างไรก็พูดไม่ชัดเจน แต่ว่าจอมพล ถ้าสำนักกุ่ยกู๋มีความคิดที่จะเป็นกบฏตั้งนานแล้ว ถ้าเช่นนั้นทำไมผมต้องค้างดาบให้ท่านอย่างเปลืองแรงไม่เป็นผลดีต่อตัวเองเช่นนี้ด้วยล่ะ? นี่เป็นการหาเรื่องใส่ตัวเองไม่ใช่หรือ? จอมพลท่านคิดว่าอย่างไรล่ะ?“

ในขณะที่ค้างมีดนั้น กู่ผินได้เอ่ยประโยคหนึ่งไว้ ว่าในยามที่เพลิงเสวนล่มสลาย เขาจะมาเก็บบัญชี!

ดูเหมือนว่าจะสมเหตุสมผลเหมือนกัน!

“จอมพล ตอนที่กระผมค้างดาบนั้น สิ่งที่ต้องตาไม่ใช่ความอยากรู้อยากเห็นของคนคนนี้สูงแค่ไหน แต่เป็นโชคชะตา แน่นอนว่าสำหรับท่าน ทั้งเป็นโชคชะตาและมาจากความคิดส่วนตัว ตั้งแต่ที่ทราบว่าจอมพลเป็นศิษย์ของคนผู้นั้น ผมคิดที่จะคลี่คลายความแค้นในเรื่องนี้มาโดยตลอด เมื่อพูดถึงตรงนี้ จะไม่พูดถึงความแค้นที่ท่านอาจารย์ของท่านกระทำไว้ในตอนนั้นไม่ได้”

กู่ผินเล่าว่า ตอนนั้นอาจารย์ของเขาคือยอดอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดในสำนักกุ่ยกู๋ อายุยังน้อยก็บรรลุถึงขั้นสูงสุดแล้ว ไม่ใช่เพียงด้านของพละกำลังเท่านั้นที่ถึงระดับสุดยอด แม้กระทั่งวิทยายุทธของสำนักกุ่ยกู๋ก็ยังเรียนรู้ได้อย่างถ่องแท้ ถือได้ว่าเป็นตัวอย่างของคนที่เรียนรู้ด้วยตัวเอง

ทว่าสวรรค์กลั่นแกล้ง การหลอมรวมวรยุทธทุกอย่างเข้าด้วยกัน ทำให้สุดท้ายเขาเดินเส้นทางที่ผิด กลายเป็นคนเหี้ยมโหด เจ้าสำนักรุ่นก่อนได้เสี่ยงชีวิตในการสะกดเขาเอาไว้แล้ว กักขังเอาไว้หลายสิบปี อีกทั้งในสิบปีนี้ เขาก็อยู่ในความเคร่งขรึม สติเลอะเลือน นอกจากส่วนที่เขาถูกสะกดไว้แล้ว ความรุ่งโรจน์และแสงเปล่งประกายทั้งหมดของเขาก็ดับสลายไปในบัดนั้นด้วย

คนยังไม่ทันหมดอำนาจ ก็ไม่มีใครสนใจแล้ว ขณะที่เขาเสียพลังไป คนในครอบครัวก็ถูกข้องเกี่ยวไปด้วย เริ่มที่จะดับสูญไปเรื่อยๆ ภายใต้การดับสูญ ยังได้รับการทรมานและรังแกอีกด้วย

คนในครอบครัวหลายคนทนการถูกรังแกเช่นนี้ไม่ได้ จึงได้ฆ่าตัวตายตามๆ กัน ทำให้ญาติของเขาทั้งหลายตายกันไปหมด สุดท้ายก็สูญพันธุ์!

ในขณะที่ญาติของเขาตายไปคนแล้วคนเล่านี้เอง ในที่สุดเขาก็ได้ทราบเรื่องจริง ช่วงเวลานั้น ภายในเขตต้องห้ามของสำนักกุ่ยกู๋เขาเงยหน้ามองฟ้าแล้วสบถ: “คนไปแล้วไฟดับ โลกไร้น้ำใจต่อกัน! ทุกสรรพสิ่งเป็นทาสรับใช้ เข่นฆ่าราษฎร!”

วันนั้น เขตต้องห้ามของสำนักกุ่ยกู๋ก็มีแสงไฟพุ่งขึ้นฟ้า เป็นคลื่นพลังภายในอันแรงกล้า และในวันนั้นเอง ก็เป็นวันเริ่มต้นของฝันร้ายของสำนักกุ่ยกู๋!

เขาเข่นฆ่าทั่วสารทิศ จนบ้าเลือด ไม่ว่าจะเป็นใคร ราวกับเทพลงมาโลกมนุษย์ ใครเข้ามาขวางก็ฆ่าผู้นั้นทิ้งทันที!

ผู้โชคดีที่รอดชีวิตเมื่อนึกถึงช่วงวิกฤตเวลานั้น ก็ยังจดจำฝังใจมาจนถึงบัดนี้ เมื่อนึกถึงก็ถึงขั้นหน้าเปลี่ยนสี ช่างน่าทึ่งเกินกว่าจะรับไหว

หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น เขาก็หายตัวไป สำนักกุ่ยกู๋ได้ส่งคนออกไปตามหาที่อยู่ของเขามาโดยตลอด ตามฆ่ามาโดยตลอด ไม่มีใครทราบว่าช่วงเวลาสุดท้ายของเขา หยุดการเข่นฆ่าได้อย่างไร

สิ้นเสียง กู่ผินก็ยิ้มเยาะขึ้นมา: “จอมพล นี่ก็คือความแค้นที่สำนักกุ่ยกู๋มีต่ออาจารย์ของท่าน อันที่จริงพูดเข้าจริง ก็เป็นปัญหาของจิตใจคน อาจารย์ของท่านไม่ได้ติดค้างสำนักกุ่ยกู๋ ถึงอย่างไรยุคสมัยก็เปลี่ยนไปมาก คนยังไม่ทันหมดอำนาจ ก็ไม่มีใครสนใจแล้ว!”

ฟางเหยียนนิ่งเงียบ อยู่ๆ เขาก็นึกถึงประโยคที่อาจารย์เคยเอ่ยไว้ว่า จิตใจของมนุษย์เป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกใบนี้!

เทียนขุยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ: “โผ้จวิน อาจารย์ของคุณโหดร้ายเกินไปหรือเปล่า ใครเข้ามาขวางก็ฆ่าคนนั้น โหดร้ายจริงๆ !”

“จอมพล ในเมื่อเข้าใจความแค้นนี้แล้ว และไม่ว่าจะเป็นความแค้นหรือไม่ ความผิดที่อยู่ระหว่างนั้น พวกเราไม่จำเป็นต้องเก็บมาย้ำคิดย้ำทำ สำนักกุ่ยกู๋ผิด อาจารย์ของท่านก็ผิดเหมือนกัน ผมก็แค่หวังว่าเราจะสามารถคลี่คลายความแค้นอันนี้ลงได้ ถือเสียว่าเป็นการจบสิ้นเรื่องเก่า ทำให้ทุกคนได้มีความสุขกัน”

ฟางเหยียนเข้าใจในทันที การที่กู่ผินค้างมีดให้เขา นอกจากการแสดงจุดยืนของตัวเองแล้ว ก็ยังต้องการช่วยเหลือประนีประนอมความแค้นระหว่างเขาและคนรุ่นก่อนอีกด้วย

“คนไหนทำก็ต้องคนนั้นไปแก้ ฉันไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้” ฟางเหยียนเอ่ยอย่างมั่นใจหนักแน่น: “ความแค้นนี้ฉันรับไว้ได้ แต่เกลี้ยกล่อมคนอื่น ฉันไม่ทำ”

กู่ผินใบหน้าแดงก่ำ ยิ้มอย่างเคอะเขิน เขามีความคิดนี้อยู่จริงๆ โดยเฉพาะหลังจากที่ทราบตัวตนของฟางเหยียน เขารู้สึกว่าฟางเหยียนถึงจะเป็นคนที่เหมาะสมที่สุด ทว่าที่เขาคิดไม่ถึงก็คือ ศิษย์สองคนจะมีหลักการอย่างมาก ไม่หาเรื่องเอาไว้กับตัว ทำหน้าที่ของตัวเองก็พอแล้ว!

ไม่บังคับฝืนใจให้คนอื่นลำบากใจ โดยเฉพาะการฝืนไปเป็นผู้นำของฟางเหยียน กู่ผินยังไม่ถึงระดับในตอนนี้เลย!