บทที่ 852 ถูกหลอกอีกแล้ว!

ที่เทียนขุยเอ่ยมานั้นถูกต้องทุกประการ อย่าว่าแต่ฟางเหยียนจะไม่ปล่อยกู่ปิ่งไปง่ายๆ ก็แม้แต่กู่ผินที่ได้ยินข่าวคราวแล้วรีบบึ่งมาก็ยังโมโหจนถึงที่สุด เคราตั้งขึ้นมาแล้ว โมโหจนเกือบจะตาย! ไปมีเรื่องบาดหมางกับใครไม่ไป? ดันไปหาเรื่องเทพสงครามแห่งประเทศหวา? นายมีชีวิตเยอะเท่าไรที่จะฆ่าได้!

ใช่!

ไม่ยอมรับไม่ได้เลยว่า แค้นที่ฝังลึกนั้นจำต้องแก้แค้นให้ได้ มีกลิ่นอายของคนผู้นั้น มั่นใจแล้วว่าเป็นลูกศิษย์ของเขาแล้วจะอย่างไร? นายแก้แค้นได้หรือ? หากจะพูดถึงสถานะของฟางเหยียน กู่ผินได้สืบสาวชัดเจนแล้ว เขามั่นใจว่าเป็นศิษย์ของคนผู้นั้น ทว่าเขาก็เป็นเทพแห่งสงครามผู้รุ่งโรจน์ของประเทศหวาด้วย เขาพยายามประนีประนอมคลี่คลายความแค้นข้างในมาโดยตลอด ต่อให้จะเป็นความแค้นระดับโลก เขาก็ไม่มีเวลาไปสนใจดูแล

เพราะว่าเขาเป็นผู้ที่รู้จักสัมมาคารวะ ความแค้นของสำนักไม่ควรที่จะใช้ฟางเหยียนมาแทนที่ อีกอย่าง ต่อให้จะนำเรื่องมากองไว้ที่ฟางเหยียน สำนักกุ่ยกู๋ก็ยังจะกล้าทำอะไรมั่วๆ หรือ? ความสามารถของเขามีมากจนไม่อาจคาดเดาได้ บวกกับฟางเหยียนไม่ใช่วายร้ายผู้เจ้าคิดเจ้าแค้น เขาเป็นเทพแห่งสงครามที่แยกแยะบุญคุณและความแค้นออกได้อย่างชัดเจนผู้หนึ่ง สำนักกุ่ยกู๋จะกล้าปฏิบัติไม่ดีต่อเขาได้อย่างไร?

และอีกอย่าง ต่อให้นำพลังทั้งหมดของสำนักกุ่ยกู๋ออกมา ก็เกรงว่าคงไม่สามารถที่จะทำร้ายฟางเหยียนจนบาดเจ็บได้แม้แต่นิดเดียว ฟางเหยียนเป็นชายหนุ่มคนแรกที่กู่ผินคาดเดาไม่ได้ จนกระทั่งได้เห็นเขาที่ร่างกายป่วยหนัก ทว่ากลับสามารถทำร้ายนักรบเบญจธาตุเกราะทองให้บาดเจ็บหนักได้ ก็ทำให้กู่ผินรู้สึกว่า การแก้แค้นนั้นไม่มีความหวังแล้ว!

หรือว่า กู่ผินคือคนบาปที่หักหลังสำนักออกจากทางธรรม ที่รังแกผู้อ่อนแอกว่าแต่กลัวคนที่แข็งแรงกว่าเช่นนั้นหรือ?

กรรมเกิดจากเหตุ มีเหตุจึงมีผลตามมา ไม่ใช่เรื่องที่ฟางเหยียนก่อ เหตุใดจึงต้องบังคับเอามาไว้กับตัวเขาด้วย!

นี่คือหลักการที่กู่ผินยึดมั่น!

นอกจากเรื่องนี้แล้ว เขาเฝ้าสังเกตเป็นเวลานาน พบว่าฟางเหยียนมิใช่ผู้ที่บ้าเลือด ซึ่งมีความแตกต่างจากอาจารย์ของเขาเป็นอย่างยิ่ง! สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ฟางเหยียนเป็นผู้ที่กล้าประจันหน้ากับเพลิงเสวนเพียงหนึ่งเดียว!

เพียงประเด็นนี้ ต่อให้จะมีความแค้นฝังลึกแล้วจะอย่างไร?

ใช่ ต่อให้จะเป็นคำฝากฝังที่ต้องปฏิบัติของบิดาก่อนตาย ความชั่วร้ายที่อาจารย์ของเขากระทำไว้ ก็ควรที่จะให้ฟางเหยียนรับผิดชอบผลร้ายที่จะตามมา!

กู่ผินยังคงทำเช่นนั้นไม่ได้!

แค้นระดับโลกและความถูกต้อง เขาเลือกความถูกต้อง!

เพลิงเสวนปรากฏตัว ทำร้ายราษฎรจำนวนมาก เป็นภัยต่ออีกฝ่าย ไร้บ้านแล้ว ยังจะคิดแก้แค้นอันใดอีก?

ฟางเหยียนเป็นคนที่สามารถต่อต้านพวกมันได้เพียงคนเดียว มีเพียงเขาที่จะต่อสู้กับเพลิงเสวนได้ ผู้กล้าที่มีคุณธรรมสูงส่งเช่นนี้ ใครจะไม่เคารพ? ใครไม่กล้าศรัทธา? ใครอยากกลายเป็นทาสรับใช้? ใครไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์อันสงบนิ่งและสงบสุข?

เพียงประเด็นนี้ กู่ผินรู้สึกว่า ประโยคที่ว่าคำฝากฝังก่อนตายของบิดาก็ต้องทำให้สำเร็จจนได้ ไม่ถูกต้อง!

!

ผู้ที่มีคุณธรรมสูงส่ง สำนักกุ่ยกู๋ไม่มีความจำเป็นที่จะใจแคบเช่นนี้!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ กู่ผินมองไปยังกู่ปิ่ง พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า: “ได้ทำความผิดที่ร้ายแรงไว้แล้ว ยกโทษให้ไม่ได้ นายสติเลอะเลือนจริงๆ เลยนะ เป็นถึงเจ้าสำนักของสำนักกุ่ยกู๋ผู้ทรงเกียรติ กลับถูกความแค้นควบคุมได้ ช่างเป็นคนอกตัญญูจริงๆ เลยนะ!”

กู่ปิ่งขมขื่นอย่างถึงที่สุด อยากจะร้องไห้ครั้นก็ร้องไม่ออก ที่ศิษย์พี่เอ่ยนั้นไม่มีผิด เขากระทำผิดต่อบรรพบุรุษของสำนักกุ่ยกู๋ เป็นถึงเจ้าสำนักของสำนักกุ่ยกู๋ผู้ทรงเกียรติ การที่มีจิตใจเจ้าคิดเจ้าแค้นนั้นไม่ผิด ทว่าใช้ชีวิตจมปลักอยู่กับความแค้นตลอดทั้งชีวิต ทั้งชาตินี้ก็แทบจะไร้ความหวังแล้ว เขาประทับใจอย่างยิ่ง กู่ผินแสดงจุดยืนครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่สนใจเรื่องนี้ ครั้นกลับเป็นการปกป้องที่ดีที่สุดสำหรับสำนักกุ่ยกู๋!

ตัวเองกระทำผิด ก็ต้องรับกรรมเอง ขอเพียงเขาตาย จึงจะสามารถช่วยเหลือทั้งสำนักกุ่ยกู๋ ปกป้องรากฐานสุดท้ายเอาไว้

“ศิษย์พี่ ผมไม่มีอะไรพูด เรื่องในวันนี้เป็นความผิดของผม ผมไม่ควรที่จะเอาแต่ใจตัวเองเกินไป ไม่ควรที่จะเอาแต่คิดแก้แค้น ฝังใจอยู่แต่การแก้แค้นแบบนี้ ผมมีตาแต่หามีแววไม่ ถูกความแค้นครอบงำสติ จึงได้ไม่สนเรื่องของการขัดต่อศีลธรรมเช่นนี้” กู่ปิ่งเอ่ยพร้อมสะอื้น จากนั้นเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางที่ซื่อสัตย์: “ผมหวังว่าหลังจากผมตายไปแล้วท่านจะดูแลเรื่องทุกอย่างของสำนักกุ่ยกู๋แทน กู่ปิ่งต้องขอบคุณด้วย!”

สิ้นเสียง กู่ปิ่งก็ยกมือขึ้นมาตบไปยังศีรษะของตัวเองทันที ความเร็วสูง ทำให้ทุกคนทำอะไรไม่ถูก!

เงียบสงัด!