บทที่ 851 พลังระดับเจ็ด

เสียงนี้ราวกับออกมาจากโลงศพอย่างไรอย่างนั้น เสียงของคนชราแหบพร่า ไร้พลัง ราวกับพูดประโยคนี้จบแล้วก็จะเสียชีวิตทันที

แต่ที่น่าสงสัยก็คือ หลังจากเสียงนี้สิ้นสุดแล้ว นักรบเบญจธาตุเกราะทอง ก็เริ่มล่องหน มันที่มีแสงสีทองเปล่งประกาย แสงของดวงดาวค่อยๆ จางหายไป ขาดสีสันดับลงในทันที! กลายเป็นโปร่งแสงทีละน้อยตามความเร็วของสายตาที่มองเห็น!

ผ่านไปหนึ่งนาที! นักรบเกราะทองที่แข็งแกร่งไร้เทียมทานก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อนอย่างไรอย่างนั้น!

หายตัวไปแล้ว?

ช่างน่าประหลาดใจเกินไปแล้ว!

เพียงหนึ่งเสียงก็ทำให้ นักรบเกราะทอง สลายไปได้อย่างนั้นหรือ?

หรือว่าคนผู้นี้จะเป็นระดับยอดดาวเหนือ?

สามารถกำราบนักรบเกราะทองอันแข็งแกร่งได้โดยเสี้ยววินาที คนผู้นี้เกรงว่าจะไม่ใช่มิตร! สิ่งที่สามารถกระจ่างแจ้งได้หนึ่งเดียวก็คือ คนที่พูดคนนี้รู้จักสถานะของฟางเหยียนอย่างลึกซึ้ง ท่าทีของการพูดจาก็ยังถือว่าเคารพนอบน้อม!

ยังไม่เคยได้เจอคนผู้นี้ เมื่อได้ยินน้ำเสียงนี้ก่อน อย่างน้อยก็คงเป็นผู้สูงศักดิ์แห่งนินจาเป็นแน่!

ฟางเหยียนขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อกวาดสายตามองรอบๆ ก็ไม่เห็นว่าคนผู้นี้อยู่ที่ใด?

หรือว่าจะเป็น...บรรพบุรุษของสำนักกุ่ยกู๋?

เรื่องราวเหมือนจะเริ่มยุ่งยากขึ้นเล็กน้อยแล้ว!

หลังจากที่นักรบเกราะทองหายไปจนหมดสิ้น เทียนขุยก็พุ่งเข้าหาฟางเหยียนทันที ครั้งนี้ไม่มีสิ่งใดกำบังเขา มาอยู่ด้านหลังของฟางเหยียนอย่างรวดเร็ว เขาเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ: “โผ้จวิน ยังไหวใช่ไหม?”

ฟางเหยียนโบกไม้โบกมือเบาๆ กำลังต้องการจะเอ่ยอันใด กลับพบว่าท่านผู้ชราทั้งห้าก็มีคนคนหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังแล้ว คนผู้นี้ปรากฏตัวขึ้นอย่างลึกลับ ราวกับปรากฏตัวขึ้นมากลางอากาศอย่างไรอย่างนั้น! คนผู้นี้หันหลังให้กับเขา มองไม่ชัดว่าคนผู้นี้เป็นใครโดยสิ้นเชิง ทว่าจากรูปร่างคร่าวๆ สามารถมองออกว่าเป็นผู้อาวุโส รูปร่างผอมบาง ไหล่ทั้งสองข้างสูงไม่เท่ากัน

ทว่าฟางเหยียนกลับเหมือนกับถูกไฟฟ้าโจมตี เกินอารมณ์สั่นเทาขึ้นมา การแต่งกายชนิดชุดนักพรตเช่นนี้ เขารู้ดีกว่าใคร!

เทียนขุยจ้องมองผู้อาวุโสที่หันหลังให้พวกเขาด้วยสายตาที่กระวนกระวาย เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า: “โผ้ โผ้จวิน นี่เป็นคนที่บังคับให้เราค้างดาบตั้งแต่แรกคนนั้นใช่ไหม?”

ฟางเหยียนขาดความมั่นใจ เขาคาดการณ์เหมือนกับเทียนขุย ผู้อาวุโสที่อยู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมากะทันหันนี้จะเป็นคนที่ค้างดาบให้เขาเมื่อตอนนั้นหรือไม่! เทียนขุยขมขื่นที่สุด ชายชราที่ค้างดาบถือได้ว่าบังคับขู่เข็นให้ซื้อขาย ท่าทีแข็งกร้าวเป็นอย่างยิ่ง โอหังที่สุด โดยเฉพาะความสามารถระดับสูงของเขานี้ เทียนขุยเคยลิ้มรสในเนื้อมือของชายชรามาก่อนแล้ว เรียกได้ว่าเป็นผู้ที่มีความสามารถแข็งแกร่งผู้หนึ่งเลยจริงๆ !

เทียนขุยเอ่ยด้วยความรู้สึกเกรงกลัวจากเรื่องที่เกิดก่อนหน้า: “โผ้จวิน ทำไมผมถึงคิดว่าคนคนนั้นก็คือเขาล่ะ? คุณดูไหล่ที่สูงต่ำนั่นสิ รูปร่างที่นั่งยองๆก็แตกต่างจากคนปกติทั่วไป แค่มองดูก็รู้ว่าเป็นคนพิการ ไม่สิ ยังมีอีกนะ คุณลองดูสองมือเขาอย่างละเอียดดูสิ ราวกับไม่ราบรื่น ราวกับกำลังเสาะหาอะไรบางอย่าง น่าจะเป็นคนตาบอดด้วย!”

เทียนขุยเอ่ยอย่างติดๆ ขัดๆ เอ่ยสาธยายลักษณะเด่นของชายชราที่หันหลังให้กับเขาอย่างระมัดระวัง ภายในใจก็รู้สึกทุกข์ทรมานถึงขีดสุด ความน้อยเนื้อต่ำใจที่ชายชราค้างมีดทำให้เขารู้สึกในตอนแรกนั้นเขาประจักษ์ดี โดยเฉพาะพละกำลังที่ราวกับเทพผู้แข็งแกร่งนั่น ช่างทำให้เหนื่อยกายเหนื่อยใจเสียจริง เทียนขุยถูกเอาเปรียบในเนื้อมือของเขาไปยกใหญ่ หลังจากที่พบว่าคนผู้นั้นคือเจ้าค้างมีดแล้วนั้น ภายในใจของเขาก็ราวกับมีเงามืดมาปกคลุมในใจอย่างไรอย่างนั้น!

ที่เทียนขุยเอ่ยนั้นเป็นเรื่องจริง ชายชราที่หันหลังให้พวกเขาอยู่ ก็เป็นไปตามที่เขาเอ่ยทุกประการ เจ้าค้างมีด เดิมก็เป็นคนของสำนักกุ่ยกู๋ เครื่องแต่งกายของพวกเขาคล้ายกันโดยส่วนมาก ราวกับสามารถกลายเป็นเรื่องจริงได้อย่างไรอย่างนั้น! ตอนนี้เขาคร้านที่จะไปย้ำคิดย้ำทำว่าคนผู้นั้นเป็นใครกันแน่ เขาจ้องมองคนผู้นั้นที่หันหลังให้อย่างระแวดระวัง ในขณะที่ยังไม่ชัดเจนดีว่าคนผู้นั้นมีท่าทีอย่างไร เขาไม่สามารถที่จะผ่อนคลายลงได้!

ลองคิดดูสักหน่อย สามารถทำลายนักรบเกราะทองที่ทรงอำนาจแรงกล้าให้แหลกสลายได้อย่างง่ายดาย จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?

ในสายตาที่ระแวดระวังของสองคน ชายชราที่หันหลังให้อยู่นั้น ก็ได้รักษาเสร็จสิ้น หันหน้ามาอย่างช้าๆ !

“แม่เจ้า! เขาจริงๆ ด้วย!” เทียนขุยอุทานขึ้นอย่างตกใจ ท่าทางนั้นราวกับเจอผีอย่างไรอย่างนั้น!

ฟางเหยียนขมวดคิ้วเข้าหากันช้าๆ สีหน้าไม่ได้แสดงออกใหญ่โตเหมือนกับเทียนขุย ทว่าเขาเองก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน เป็นเขาจริงๆ ด้วย!

ชายชราตาบอดที่บังคับให้ค้างมีดให้เขาในตอนแรก!

ไม่รอให้ฟางเหยียนเอ่ยขึ้นมา ชายชราตาบอดก็โค้งลำตัวเล็กน้อย ท่าทางลดต่ำลงอย่างมากในทันที ทำให้ผู้คนที่มองเห็นส่งเสียงฮือฮากันต่อเนื่อง อึ้งและทึ่งไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ที่ตกตะลึงที่สุดก็คือกู่ปิ่งทั้งห้าคน ลดคุณค่าตัวเองลง ต้อนรับเจ้าหนุ่มนี้ เขาเป็นใครกันแน่?

กู่ปิ่งแม้จะอายุมากแล้ว ทว่าสมองก็ยังคงไม่เลอะเลือน เขานึกถึงคำพูดที่เขารีบมาบอกประโยคนั้นทันที หวังว่าจอมพลจะเพลามือให้ด้วย!

หรือว่าเจ้าหมอนี่คือโผ้จวิน?

จอมพลโผ้จวิน? เทพแห่งสงครามผู้รุ่งโรจน์ที่ไม่เคยพ่ายแพ้สักครั้ง ความภาคภูมิใจของทั้งประเทศหวาผู้นั้น?

เป็นไปไม่ได้!