ตอนที่ 891
บทที่ 891 แกกำลังขู่ให้กลัวงั้นเหรอ
October 21, 2026
ณ ห้องหนังสือภายในตำหนัก ภูเขาเสินเจี้ย
เสวียนเจิ้นกำลังเปิดอ่านหนังสือโบราณอยู่ที่โต๊ะด้วยสีหน้าจริงจัง และตำแหน่งที่เคยเป็นของไอ้ชุดเผ่าดำก่อนหน้าได้ว่างเปล่าไปแล้ว
“ท่านราชา มีรายงานครับ พวกเราได้รับชัยชนะอย่างยิ่งใหญ่ด้วยความราบรื่นจากศึกแรกครับ!” ผู้อาวุโสจางเดินไปพลางพูดไปพลางด้วยความตื่นเต้นดีใจ : “ยังดีที่ไม่ได้ฟังคำพูดของไอ้ชุดเผ่าดำ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงย่ำอยู่ที่เดิม ไม่มีความคืบหน้า เมื่อคำบัญชาเพลิงเสวนออกมา ตระกูลขุนนางเหล่านั้นก็เคลื่อนไหวกันทันที ยอมศิโรราบกลับมาอยู่ใต้อาณัติของเพลิงเสวน!”
เสวียนเจิ้นยังคงสงบนิ่ง นี่เป็นเรื่องที่อยู่ในความคาดหมายของเขาอยู่แล้ว จากนั้นได้วางหนังสือโบราณลงแล้วเอ่ยถาม : “นอกจากนี้ล่ะ?”
ผู้อาวุโสจางรอยยิ้มแข็งทื่อไปทันที ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม : “ยังมีบางตระกูลที่ดื้อดึงต่อต้านอยู่ครับ หนึ่งในนั้นคือตระกูลฟางที่เป็นตระกูลอันดับต้นของประเทศหวาเป็นตัวแทน ตระกูลมากมายถูกบังคับให้เข้าร่วมกับตระกูลฟาง ค่อนข้างมีปัญหาอยู่เล็กน้อยครับ แต่ท่านราชา วางใจได้ อุปสรรคพวกนี้ไม่นานก็สามารถกำจัดได้ครับ ไม่มีใครสามารถขัดขวางความก้าวหน้าของเพลิงเสวนได้หรอก!”
เสวียนเจิ้นมองตำแหน่งที่เคยเป็นที่ตั้งของไอ้ชุดเผ่าดำครู่หนึ่ง แล้วแสยะยิ้มเยาะเย้ยตัวเองออกมา
ความหมายของเขานั้นชัดเจนมาก ไอ้เผ่าชุดดำผิดแล้ว ผิดอย่างมหันต์เลยล่ะ!
อะไรคือยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม สำนักเจ็ดพิฆาตกับโหยวฟางพวกนั้นกำลังจับจ้องอยู่ สุดท้ายก็พ่ายแพ้ตั้งแต่ศึกแรกไม่ใช่หรือไง?
ผลลัพธ์ของการระแวดระวังมาโดยตลอดเป็นยังไงล่ะ? ผลลัพธ์คือเพลิงเสวนยังย่ำอยู่กับที่ ไม่พัฒนาก้าวหน้าขึ้นเลย！
เป็นเขาที่ระแวดระวังมากเกินไป หัวโบราณเกินไป ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ไม่รู้จักปรับเปลี่ยนความคิดของตัวเอง ทำให้เพลิงเสวนไม่ก้าวหน้าอยู่เป็นเวลานานมาก!
ดังนั้น ไอ้ชุดเผ่าดำผิดแล้วล่ะ!
เขาเองก็ผิดด้วยเช่นกัน!
เขาผิดตรงที่ฟังคำพูดของไอ้ชุดเผ่าดำมากเกินไป!
ใจเย็นเกินไป!
เพราะคำว่าใจเย็นสองคำนี้แหละ ที่ทำให้เสวียนเจิ้นสร้างความเสียหายไปมากมาย!
ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม!
นั่นเป็นคำพูดจอมปลอม!
ผลลัพธ์ตอนนี้ล่ะ?
เหอะเหอะ!
เงียบอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยถามว่า : “แกบอกว่าทุกอย่างราบรื่น เล่ารายละเอียดหน่อยสิ”
สีหน้าที่เคร่งขรึมของผู้อาวุโสจางเปลี่ยนไป กลายเป็นพูดด้วยสีหน้าประจบสอพลอแทน : “ที่บอกว่าราบรื่นคือ การเคลื่อนไหวของพวกเรานั้นรวดเร็วมาก สามารถควบคุมตระกูลที่เดิมทีมีใจอยากเข้าร่วมกับเพลิงเสวนอยู่แล้วได้อย่างรวดเร็วมาก เมื่อพวกเราจัดการเรียบร้อยแล้ว สำนักเจ็ดพิฆาตเพิ่งจะมาถึง ราบรื่นมากจริง ๆ!”
เสวียนเจิ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย : “สำนักเจ็ดพิฆาตมาช้าเหรอ?”
ผู้อาวุโสจางมองออกว่าเสวียนเจิ้นประหลาดใจ จึงได้ไตร่ตรองให้ดี แล้วพูดอย่างระมัดระวังว่า : “ท่านราชา มีอะไรไม่เหมาะสมหรือครับ?”
“พูดมา!”
เสียงไม่ดัง แต่เย็นชาอย่างถึงที่สุด ทำให้ผู้อาวุโสจางเงียบไปทันที อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทา!
ผู้อาวุโสจางเอ่ยพูดด้วยความหวาดระแวง : “ท่านราชา เมื่อพวกเรารวบรวมตระกูลกับสำนักเล็ก ๆ จำนวนหนึ่งได้ สำนักเจ็ดพิฆาตถึงเพิ่งรู้ตัวแล้วตามมาทีหลัง ตอนที่พวกเขามาถึง พวกเราได้กลับกันแล้ว แน่นอนว่า จากที่ตระกูลขุนนางกับสำนักต่าง ๆ รายงานมา สำนักเจ็ดพิฆาตต้องพบกับความล้มเหลวไปทุกที่ ไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปเลย อีกทั้งยังต้องขอโทษเหล่าตระกูลขุนนางกับสำนักต่าง ๆ ที่เข้ามาบุกรุกด้วย ยังไงพวกเขาก็เป็นคนของพวกเรา จะทรยศหักหลังตัวเองได้ยังไง?”
ตรรกะชัดเจน มีเหตุผล!
แต่เสวียนเจิ้นที่มีนิสัยขี้ระแวงรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล เพียงแต่พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเท่านั้น!
เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเสวียนเจิ้นค่อย ๆ กลับเป็นปกติ ผู้อาวุโสจางถึงได้โล่งใจขึ้นมาราวกับยกภูเขาออกจากอก ตอนนี้เองถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าหลังของตัวเองเปียกชุ่มไปหมดแล้ว เขาเพิ่งรู้ว่า ที่ที่ตัวเองพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อปีนขึ้นมา เป็นที่ที่อันตรายขนาดนี้ ต้องร้อนรนกระวนกระวายใจเหมือนเสือติดจั่น อึดอัดทรมานเป็นอย่างมาก ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจขึ้นมาเล็กน้อย ยังไงการที่เป็นคนรับใช้อยู่ข้างกายราชา นอกจากรองรับอารมณ์ที่ขึ้น ๆ ลง ๆ ก็เหมือนขาข้างหนึ่งได้ก้าวเข้าสู่ประตูนรกไปแล้ว!
ยิ่งสูงยิ่งหนาว นั่นเป็นเพราะคุณยังไม่เคยได้สัมผัสความหนาวเหน็บบนที่สูง!
ตอนนี้ ผู้อาวุโสจางได้สัมผัสอย่างลึกซึ้งแล้ว!
ระหว่างที่อารมณ์ขึ้นลง ก็เหมือนวนเวียนอยู่ระหว่างความเป็นกับความตาย!
ประจบประแจง ทำตัวสอพลอต่อหน้าผู้ที่อยู่เหนือกว่าอย่างแท้จริง เป็นเพียงแค่เรื่องตลกเท่านั้น!
อยากมีชีวิตอยู่ให้นาน ต้องระมัดระวังคำพูด ต้องรู้จักสังเกตสีหน้าและคำพูด ตอบรับด้วยความระมัดระวัง!
อย่างเมื่อครู่นี้ ผู้อาวุโสจางรู้ดีว่า ขาของตัวเองได้ก้าวเข้าสู่ประตูนรกไปข้างหนึ่งแล้ว ส่วนอีกเท้าที่อยู่ใกล้ประตู ก็เดินมาถึงสุดทางแล้ว!
เขานิ่งเงียบ เตรียมเลือกใช้ถ้อยคำด้วยความระมัดระวัง
“ท่านราชาครับ มีอะไรไม่เหมาะสมหรือครับ?”