บทที่ 39 แสงดาบที่ชวนให้ใหลหลง

บทที่ 39 แสงดาบที่ชวนให้ใหลหลง ProjectZyphon “ตัวประหลาด ตัวประหลาด…เจ้า…เจ้ามันตัวประหลาด” จ้าวหรงเฉิงวิญญาณหลุดลอย พึมพำเหมือนไม่เต็มเต็งไปแล้ว

เขาเป็นยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงเรื่องพละกำลังมหาศาล มีพลังเหนือมนุษย์แต่กำเนิด ย่อมต้องเข้าใจยิ่งกว่าว่าต้องใช้ความแข็งแกร่งทางกายระดับใดในการบีบแท่งเหล็กด้วยมือเปล่าเหมือนก้อนแป้ง นั่นคือความแข็งแกร่งที่มนุษย์ทั่วไปไม่มีทางครอบครองได้ เขารู้สึกสิ้นหวัง ชายรูปงามที่อยู่ตรงหน้าลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา เขาไม่มีโอกาสสู้ชนะสักนิด แม้แต่โอกาสจะหลบหนียังไม่มีด้วยซ้ำไป

สายตาที่หวาดเกรงจำนวนนับไม่ถ้วนมองไปที่ศิษย์พี่ใหญ่ต้วนสุ่ยหลิว

ยอดฝีมือ!

ยอดฝีมือที่แท้จริง!

ชายหนุ่มรูปงามคนนี้เป็นจอมยุทธ์ตัวจริงที่น่าหวาดหวั่นถึงที่สุด

เกรงว่าเขาไปถึงขั้นรวมจิตแล้วกระมัง?

มีบุคคลที่น่ากลัวเช่นนี้ปรากฏขึ้นในอำเภอขาวพิสุทธิ์ตั้งแต่เมื่อไหร่?

หัวใจของเหล่าชาวยุทธ์ในที่นี้ต่างบีบรัด

“รับไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียวงั้นหรือ ช่างเสียเวลาข้านัก ยังไม่ยอมรับอีกว่าตัวเองเป็นเศษขยะ…ดูเหมือนเจ้าคงไม่มีอะไรจะพูดแล้ว” ศิษย์พี่ใหญ่ต้วนสุ่ยหลิวมองไปที่จ้าวหรงเฉิง จากนั้นหันไปกล่าวกับเฝิงหยวนซิงว่า “ตามกฎหมายของจักรวรรดิ ความผิดของพรรคป่าไผ่จะลงโทษอย่างไร?”

“เข่นฆ่าผู้คน ขืนใจสตรี ให้ลงโทษด้วยการตอน สักใบหน้า…”

เฝิงหยวนซิงคืนสติแล้วรีบร้อนพูด

ถึงเวลานี้ ในสายตาที่เขามองศิษย์พี่ใหญ่ต้วนสุ่ยหลิวมีความยำเกรงอย่างลึกล้ำอยู่แล้ว

ไม่ทราบท่านขุนนางเมืองมาจากสำนักแบบใด เหตุใดในสำนักถึงมีศิษย์ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้

“ดี เอาดาบมา” ศิษย์พี่ใหญ่ต้วนสุ่ยหลิวยื่นมือมา

ทหารนายหนึ่งก้าวออกมาทันที ชักดาบยาวข้างเอวตนแล้วส่งให้

ศิษย์พี่ใหญ่ต้วนสุ่ยหลิวคว้าด้ามดาบยาว สะบัดจนเกิดเสียงดังชัด เกิดเป็นประกายดาบเย็นเยือก ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เถ้าแก่เนี้ยที่กอดบุตรสาวของนางซ่อนตัวอยู่ด้านข้าง ชายหนุ่มพูดขึ้นว่า “พาลูกสาวเจ้ากลับไปที่ห้องครัวก่อนเถอะ สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้อาจมีเลือดตกยางออกเล็กน้อย ไม่เหมาะจะให้เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เห็น”

เถ้าแก่เนี้ยราวกับตื่นขึ้นมาจากความฝัน รีบพาบุตรสาวหนีไปยังห้องครัวด้านหลัง

ในเวลานี้ จ้าวหรงเฉิงประมุขพรรคป่าไผ่รู้ชะตากรรมของตนเองแล้ว ความดุร้ายปรากฏบนใบหน้าที่มีรอยบาก เขาฝืนลุกขึ้นยืนโดยไม่สนความเจ็บ คิดจะจับสองแม่ลูกเป็นตัวประกัน…

ทว่ามีคมดาบสายหนึ่งวาบผ่านไป

ร่างของเขาพลันหยุดนิ่ง แข็งทื่ออยู่กับที่

ความคิดเองก็สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้

ชั่วเวลานั้น ทุกคนในหอโบตั๋นเคลิบเคลิ้มลุ่มหลงราวกับตกอยู่ในความฝัน แสงดาบที่ปรากฏเพียงพริบตานั้นช่างงดงามดุจแสงจันทร์ในฤดูใบไม้ร่วง มีสีสันเหมือนความฝันที่มอมเมาจิตวิญญาณ ช่างสวยงามนัก คล้ายล่อลวงสติและจิตใจของพวกเขาไปแล้ว

นี่คือแสงจากคมดาบแบบใดกัน

เป็นวิชาดาบประเภทใด

เปรียบดั่งอสุนีฟาดผ่า

ผู้คนที่เห็นประกายของดาบล้วนถูกมอมเมาจนยากจะถอนตัว

ใบหน้าของศิษย์พี่ใหญ่ต้วนสุ่ยหลิวปรากฏแววประหลาดใจ ราวกับเขาก็ไม่คาดคิดว่าดาบจะมีพลังขนาดนี้

บนดาบทหารมือปราบที่แสนจะธรรมดาเล่มนี้ไม่มีแม้แต่รอยเลือด

ไม่มีร่องรอยดาบ เลือดสักหยดก็ไม่มี

“ฮ่าๆๆ วิชาดาบดี เมื่อมีดาบอยู่ในมือ ข้าจะใช้มันตัดความอยุติธรรมทั้งหมด…” ศิษย์พี่ใหญ่ต้วนสุ่ยหลิวย้อนนึกถึงความรู้สึกช่วงที่ลงดาบนี้ ท้ายที่สุดจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะงอนิ้วดีดตัวดาบเบาๆ

เสียงสั่นไหวจากโลหะดังขึ้น ปลุกคนที่จิตใจถูกมอมเมาให้ตื่นขึ้นจากภวังค์ของแสงดาบสายนั้น

“วิชาดาบนั่น…”

“เหมือนข้าเห็นแสงดาวตกวิ่งผ่านไป…”

“เหมือนสายฟ้า”

คนส่วนหนึ่งอุทานโดยไม่ได้ตั้งใจ

ส่วนจ้าวหรงเฉิงยังคงแข็งทื่ออยู่กับที่เหมือนโดนสกัดจุด ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

“คนชั่วพรรคป่าไผ่ที่เหลือ พวกเจ้ามีใครยังอยากจะขัดขืนอีกหรือไม่?” ศิษย์พี่ใหญ่ต้วนสุ่ยหลิวเลื่อนสายตามามองสมาชิกพรรคคนอื่นๆ

‘บุรุษจอมยุทธ์’ ที่เคยอหังการทะนงตนมาจนถึงเมื่อครู่ ในเวลานี้ตกใจหวาดกลัวจนไม่กล้าก้าวออกไป ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น และไม่กล้าสบตากับต้วนสุ่ยหลิว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องขัดขืนต่อสู้เลย ภาพนิ้วทั้งสอง การสะบัดมือ รวมถึงดาบอันน่าสะพรึงปรากฏวนเวียนในห้วงความคิดของพวกเขา ท้ายที่สุดทั้งหมดทรุดตัวลงคุกเข่า ยอมให้จับแต่โดยดี

ฉึบ!

ศิษย์พี่ใหญ่ต้วนสุ่ยหลิวพลิกมือซัดไปโดยไม่หันมอง

ดาบยาวเหมือนสายอสุนีมีชีวิต พุ่งกลับไปยังฝักดาบในมือของทหารคนนั้นในพริบตา