บทที่ 493 สามคําถาม

ตอนที่หลี่มู่กลับมาถึงห้องในโรงแรมว่านฝู หวางเจิ้นได้ฟื้ นขึ้น มาแล้วตามคาด ยิ่งไปกว่านั้นกําลังวังชายังดูไม่เลวอีกด้วย ด้วยการ ประคองของไป๋หรูตอนนี้สามารถลงจากเตียงมาเดินได้แล้ว

ส่วนที่ยืนอยู่อีกด้านคือหวางซืออู่ที่กําลังตกอยู่ในความตกตะลึง ยินดีปรีดาอย่างเหลือคนา

ตอนนี้อารมณ์ของหวางเจิ้นและหวางซืออู่ได้สงบลงพอควรแล้ว

ทั้งครอบครัวกําลังเฝ้ารอหลี่มู่อย่างร้อนรน เมื่อได้ยินเสียงเคาะ ประตู ไป๋หรูจึงเปิดประตูทันที “อ๋า เสี่ยวมู่ เธอกลับมาแล้ว”

หลี่มู่หิ้วเอากล่องซุปปลาและซุปไก่เข้ามา มองผาดหนึ่งแล้วเอ่ย ขึ้นว่า “กลับมาแล้วครับ ดูเหมือนลุงหวางจะฟื้ นฟูได้ไม่เลวเลย กิน อาหารบํารุงกันเสียก่อน…พวกเราค่อยมานั่งคุยกัน”

“เซียนเทพหลี่…ขอบคุณเซียนเทพหลี่มาก ที่ช่วยชีวิตบิดาผม เอาไว้ ผม…” หวางซืออู่พุ่งเข้ามาอย่างซาบซึ้งที่สุด เสียงตุบดังขึ้น คุกเข่าลงกับพื้นเพื่อคํานับ

“เอ๋? เดี๋ยวก่อน อย่าๆๆ ผมรับไม่ไหวหรอก…” หลี่มู่ยกมือ พลังอัน อ่อนโยนวูบหนึ่งหลั่งไหล ประคองตัวของหวางซืออู่ขึ้นมา เอ่ยต่อว่า “ผมกับเสียวอวี่เป็นเพื่อนกัน ถ้าเขารู้ว่าพี่มาคุกเข่าให้ผม กลับไปคงได้ โดนดึงจนหูฉีกแน่”

ให้ตายเถอะ คนนี้อาจจะเป็นพี่เขยในอนาคตก็ได้นะ ใครจะกล้าให้ เขาคํานับกัน

หวางซืออู่มองหลี่มู่ด้วยความซาบซึ้งในใจ

เขาเป็นคนหนึ่งที่เชื่อว่าไม่มีเทพยดาเซียนอะไรอยู่ แต่พลังเมื่อครู่ ที่ประคองตัวเขาขึ้น เป็นพลังที่คนธรรมดาไม่สามารถทําได้จริงๆ เหมือนกับพวกมายากลอย่างไรอย่างนั้น

“ฉันรู้จักเธอ เธอคือหลี่มู่จากหมู่บ้านวัดหรานเติงสินะ” หวางเจิ้น ยืนมั่นคง หายใจหอบอยู่บ้างแต่กําลังวังชาดีอยู่

เขาตอนนั้นก็เป็นอาจารย์อยู่ในโรงเรียนหลี่มู่ ถึงแม้จะไม่เคย สอนหลี่มู่แต่ก็รู้จักเด็กคนนี้ หลี่มู่ในตอนนั้นก็เป็นนักเรียนยอดเยี่ยมของ ชั้นปี และเนื่องจากเป็นเด็กกําพร้าไม่มีบิดามารดา ดังนั้นอาจารย์หลาย คนในโรงเรียนจึงล้วนดูแลเอาใจใส่เด็กคนนี้

“อาจารย์หวาง ได้พบกันอีกแล้ว ตอนนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง ครับ?” หลี่มู่นําเอาซุปไก่ซุปปลาส่งให้ไป๋หรู ถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“ดีขึ้นมากเลยล่ะ ไม่ใช่แค่ฟื้ นฟูกลับมา แต่ยังรู้สึกว่าตัวเองหนุ่ม ขึ้นหลายสิบปีเลยทีเดียว” นิสัยใจคอของหวางเจิ้นดีมาก ทรงภูมิและร่า เริง ตอนนี้ไม่เหลืออาการทอดถอนของคนที่พึ่งผ่านภัยพิบัติมาเลย แม้แต่น้อย

หลี่มู่เอ่ยขึ้น “ผมรู้ว่าท่านลุงท่านป้าและพี่เสียวอู่ อยากจะรู้ สถานการณ์ของเสียวอวี่ ดังนั้นขอเริ่มพูดจากเรื่องนี้ก่อนก็แล้วกัน จริงๆ แล้วในปีนั้น ตอนที่เสียวอวี่มาหาผมที่วัดหรานเติง พวกเราสองคนเข้า ไปเดินเล่นในภูเขาเซ่าจู่ จู่ๆ ก็พบกับรอยแยกมิติลึกลับ และถูกดูดเข้า ไปด้านใน…”

เขาดัดแปลงเรื่องราวเล็กน้อย และเล่าเรื่องที่พบเจอในปีนั้น ออกมาเสียรอบหนึ่ง

ตอนที่พูดถึงหวางซืออวี่ถูกปาเซียนอ๋องรับไปเป็นธิดาบุญธรรมจน กลายเป็นจวิ้นจู่ของจักรวรรดิใหญ่ไป ครอบครัวหวางเจิ้นก็ถอนใจโล่ง ออกมา ไป๋หรูกุมมือของหวางเจิ้นเอาไว้แน่น ส่วนหวางซืออู่ที่เป็นชาย ชาตรีก็ยังอดตารื้นขึ้นมาไม่ได้

หลายปีมานี้ ฝันร้ายในจิตใจของครอบครัวที่ใหญ่ที่สุดก็คือหวางซื ออวี่

ความระทมและทรมานจากการที่ไม่ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร ให้ทั้ง ความหวัง และทั้งมองไม่เห็นความหวัง สู้รู้ข่าวว่าหวางซืออวี่ไม่อยู่แล้ว และสิ้นหวังไปเลยยังดีเสียกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่ฝันเห็นว่า หวางซืออวี่อาจจะกําลังได้รับความทรมานและการเหยียดหยามอยู่ในที่ ใดที่หนึ่งบนโลก รสชาติเช่นนั้นมันเพียงพอที่จะทําให้คนที่แข็งแกร่งยัง พังทลายลงมาได้

ทว่าตอนนี้ พวกเขาในที่สุดก็โล่งใจเสียที

อภินิหารที่หลี่มู่แสดงออกมาก่อนหน้า ทําให้พวกเขาเชื่อถึงเรื่องที่ ฟังแล้วเหมือนเทพนิยายโกหกไร้สาระอย่างสนิทใจ

“เสียวอวี่ตอนนี้กําลังอยู่ในช่วงสําคัญของการบําเพ็ญวิชา ไม่ สามารถปลีกตัวออกมาได้ ดังนั้นจึงฝากผมให้เอาสมบัติจากโลกเซียน มากมายมาให้ รอเธอฝึกบําเพ็ญจนสําเร็จและออกจากด่าน ก็จะ สามารถกลับมาหาท่านลุงท่านป้ากับพี่เสียวอู่ได้”

หลี่มู่พูดไป พร้อมกับหยิบเอาของขวัญที่หวางซืออวี่เตรียมไว้ให้ ออกมาจากช่องว่างมิติจนหมด

นอกจากโอสถเทพ ยาลูกกลอน อัญมณีบางส่วน ยังมีพวก เครื่องเงินเครื่องทองอีกมากมาย รวมไปถึงยันต์และตราหยกที่ผ่านการ

เล่นแร่แปรธาตุอย่างง่ายๆ บางส่วน เมื่อพกติดตัวไว้ สามารถทําให้ ร่างกายแข็งแรงขจัดโรคภัยได้

ด้วยฐานะของหวางซืออวี่ในซ่งเหนือ การหาสิ่งของเหล่านี้ ไม่ได้ เหลือบ่ากว่าแรงอะไรเลย

หวางเจิ้นทั้งสามคน มองหลี่มู่หยิบสิ่งของออกมาจากอากาศจน ตาลาย

ในนั้น ยังมีจดหมายฉบับหนึ่งที่หวางซืออวี่เขียนให้กับทุกคน

ขณะที่มองเห็นลายมือบนจดหมายฉบับนี้ ไป๋หรูในที่สุดก็กลั้น น�าตาไว้ไม่ไหว ลายมือนี้มันช่างคุ้นเคยเสียเหลือเกิน ห้าปีเต็มแล้ว ใน ที่สุดนางก็ได้เห็นลายมือของลูกสาวตนเองเสียที

หวางเจิ้นก็มีน�าตาคลอเบ้าเช่นกัน

หลี่มู่ยิ้ม กระตุ้นตราหยกชิ้นหนึ่ง

“ในนี้ยังมีคําพูดส่วนหนึ่งที่หวางซืออวี่จะพูดกับพวกท่านด้วย”

ในตราหยกฉายภาพเคลื่อนไหวออกมา ร่างสวม ‘ชุดเซียนสีม่วง’ ราวกับเป็นภาพของเทพธิดาเก้าชั้นฟ้า ปรากฏขึ้นในภาพที่ฉาย เหมือนกับการใช้วิดิโอคอลอย่างไรอย่างนั้น แน่นอนว่าเนื้อหาคําพูด ได้ ถูกบันทึกเอาไว้เรียบร้อยตั้งแต่ในแผ่นดินใหญ่เสินโจวแล้ว

…

…

วัดหรานเติง

“เจ้าเด็กคนนั้นไม่ใช่หนีไปแล้วหรอกนะ?” นักพรตหน้าดําวัย กลางคนที่ยืนอยู่ใต้ต้นอู๋ถงหน้าประตูเริ่มหมดความอดทน มองลงไปที่ ทางเดินในหมู่บ้านตีนเขา

“หนีไม่รอดหรอก ทางเข้าออกทั่วเมืองเป่าจีถูกปิดเอาไว้หมดแล้ว คนจากตระกูลใหญ่ทั้งสามแห่งตะวันตกเฉียงเหนือก็มากันหมด ไหนจะ ยังมีอารามเมฆาเคลื่อนของพวกเรา แล้วยังมีวัดลาปู้เหลิงจากเซี่ยเหอ คนจากเขาคงต้ง กระทั่งสํานักชมดาราหนึ่งในเจ็ดสํานักก็ยังส่งคนมา… ทั่วทั้งเมืองเป่าจีตอนนี้เป็นเหมือนกับตาข่ายผืนใหญ่ไปแล้ว ต่อให้มีปีก ก็หนีไม่รอด แล้วเจ้าเด็กคนนั้นจะหนีไปได้อย่างไร”

นักพรตหน้าม้าเอ่ยขึ้นข้างๆ อย่างเชื่อมั่น

คนจากอารามเมฆาเคลื่อน หลังจากออกมาจากเขาไม่จี นั่งรถมา หนึ่งชั่วโมง เดินทางมาด้วยความเร็วสูง ในที่สุดช่วงกลางวันจึงมาถึงยัง วัดหรานเติง

แต่ว่า พวกเขาพบกับกลุ่มคนชุดดําสะพายดาบและสาวสวย ร้อนแรงที่มาถึงที่นี่ก่อนแล้ว หลังจากคุมเชิงอยู่พักหนึ่งจึงได้มีข้อตกลง ร่วมกัน

ตาข่ายไร้รูปร่างขนาดใหญ่ผืนหนึ่ง ได้กางออกภายในเมืองเป่าจีนี้ แล้ว

จับตัวหลี่มู่มาก่อน จากนั้นค่อยไต่สวน ข้อมูลที่ได้มาค่อยแบ่งกัน

“จริงด้วย สาวสวยปากแดงร้อนแรงเมื่อครู่คนนั้น น่าหลงใหลจริงๆ ของชั้นเยี่ยมเลย” นักพรตหน้าดําวัยกลางคนเปลี่ยนหัวข้อสนทนา จุ๊ ปากเอ่ยขึ้น

นักพรตหน้าม้าหน้าเปลี่ยนสี เอ่ยว่า “อยากตายหรือไงกัน? นั่น เป็นคนจากตระกูลหลี่แห่งฮว๋าซานเลยนะ มานินทาลับหลังแบบนี้ เดี๋ยว ก็ไม่ได้ตายดีหรอก”

นักพรตหน้าดําวัยกลางคนทําหน้าเหยเก เอ่ยต่อว่า “อารามเมฆา เคลื่อนของพวกเราจะไปกลัวตระกูลหลี่ทําไม? ศิษย์น้อง เจ้าก็ระวังตัว เกินไปแล้ว ข้าได้ยินมาว่าแม่หม้ายดําตระกูลหลี่คนนี้ มีหนุ่มคอย ปรนเปรอตั้งมากมาย…” พูดยังไม่ทันขาดคํา ปัง เสียงปืนดังขึ้น หัวเข่า ของนักพรตหน้าดําถูกยิงไปหนึ่งนัด คุกเข่าลงกรีดร้องออกมา

ห่างออกไปสิบเมตร สาวสวยปากแดงร้อนแรงเป่าควันจากปาก กระบอกปืนลูกโม่ ‘ซูเปอร์เรดฮอว์ค’ เบาๆ ยิ้มไปทางนักพรตทั้งสอง “ขอโทษด้วย ปืนมันลั่น…”

ปืนลูกโม่ซูเปอร์เรดฮอว์คเป็นปืนที่มีอานุภาพแรงที่สุดในโลกถูกจัด ไว้อันดับที่สี่ กระสุนนัดนี้แทบจะระเบิดเอาขาซ้ายของนักพรตหน้าดํา ตั้งแต่หัวเข่าลงมา เหลือไว้เพียงเนื้อหนังที่ยังติดกันอยู่ นักพรตหน้าม้า ข้างๆ ตกใจจนแทบจะเป็นบ้าไปเลย

เสียงปืนทําให้คนทั้งหมดทั้งในและนอกวัดหรานเติงตกใจ

เสียงฝีเท้ามากมายดังขึ้น

…

…

“ต่อจากนี้เจอเรื่องอะไร สามารถมาหาผมได้ตลอดเวลา เบอร์ โทรศัพท์ของผมคือ…” หลี่มู่ทิ้งเบอร์โทรศัพท์มือถือของตนเอาไว้และ ปลีกตัวออกมา

ส่วนพวกของหวางเจิ้งทั้งสามคน ตั้งแต่เดินไปส่งหลี่มู่จนกลับเข้า มา ก็ยังคงตกอยู่ในความยินดีปรีดา

พวกเขาตอนนี้ในที่สุดก็ยืนยันได้ ว่าหวางซืออวี่ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ และยังมีความหวังที่จะกลับมาอีกด้วย

เรื่องทั้งหมดนี้ ราวกับฝันไป