บทที่ 494 สังหารอย่างไม่ปรานี

หลี่มู่เหมือนกับถูกทําให้ตกใจจนบื้อไปแล้ว หันหลังกลับมามอง ดาบบิน จากนั้นเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “พวกแกเตรียมใช้วิธีนี้ มาคุยกับฉันสินะ?”

“ไอ้หนุ่ม ใครคิดจะคุยกับแกกัน?” นักพรตหน้าม้ายิ้มเย็นชาเอ่ย ขึ้น “ข้าจะมาสอบสวนแกต่างหาก”

หลี่มู่ก้มหน้าลงไม่พูดจา

จากที่ทุกคนเห็น เขาเหมือนกับแสดงความหวาดกลัวออกมา

สาวสวยปากแดงร้อนแรงจากตระกูลหลี่หัวเราะคิกคักพูดกับหลี่มู่ “หนุ่มน้อย ทางที่ดีอย่าพูดอะไรอย่าง ‘ตอนนี้สังคมมีขื่อมีแป ห้ามพวก แกพูดจาเลอะเทอะ ระวังฉันจะแจ้งตํารวจ’ เลยดีกว่า กฎหมายก็ทํา อะไรพวกเราไม่ได้ พี่สาวชอบตัวเธอมากนะ เธอบอกที่ซ่อนของคุณปู่ ออกมาอย่างว่าง่ายดีกว่า พี่สาวจะไม่ทําอะไรเธออย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้น พี่สาวก็ปกป้องอะไรเธอไม่ได้เหมือนกัน”

หลี่มู่เอ่ยต่อ “พวกแกกล้าสังหารคนจริงๆ หรือ?”

รอบๆ เกิดเสียงหัวเราะดังขึ้น

คนบางคนใช้สายตาเหมือนมองคนโง่จับจ้องมาที่หลี่มู่

นักพรตเต๋าหน้าม้ายิ้มเย็นชาเอ่ยต่อ “ไอ้หนุ่ม ไม่ต้องยื้อเวลาแล้ว บอกเอาไว้เลยว่าตอนนี้ในยุทธจักรจะสังหารคนสักคนสองคนก็ไม่ใช่ เรื่องใหญ่อะไร ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว วันนี้ไม่มีคนที่จะปกป้องแกได้ อีก”

หลี่มู่พยักหน้า “อย่างนี้นี่เอง”

นักพรตเต๋าหน้าม้าคํารามเสียงเย็น “ก็เป็นเช่นนี้ล่ะ ไอ้หนุ่ม รีบ บอกมา อย่ามาทดสอบความอดทนของข้า ไม่เช่นนั้น ดาบบินจะ…”

เสียงยังไม่ทันขาด

ฟิ้ ว!

ดาบบินที่ปักอยู่ในต้นไม้เล่มนั้น จู่ๆ ได้พุ่งกลับไปราวสายฟ้า ยังไม่ ทันมีใครรู้สึกตัว มันก็พุ่งเข้าไปปักที่ตาซ้ายของนักพรตเต๋าหน้าม้าแล้ว

“อ๊า….” นักพรตเต๋าหน้าม้ากรีดร้อง แรงเฉื่อยอันมหาศาลบนดาบ บินลากเอาร่างของเขาลอยหวือออกไป ตรงเข้าปักบนต้นไม้ใหญ่ขนาด สองคนโอบที่อยู่ด้านหลัง มือเท้าชักกระตุก ดูเหมือนไม่น่ารอดแล้ว

คนรอบด้านล้วนตกตะลึง

“ใครกัน?” “ใคร?” “ออกมานะ!” “ใครลอบกัด”

พวกเขายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ละคนจับจ้องพิจารณาไป รอบด้านด้วยสีหน้าระมัดระวัง ยังคิดว่าหลี่มู่มีผู้ช่วยหรือคนสนับสนุน ลงมือจากด้านนอก กวาดมองไปทั่วสี่ทิศแปดทาง

ท่าทีสองมือของสาวสวยตระกูลหลี่ไวมาก มือทั้งคู่กํา ‘ซูเปอร์เรด ฮอว์ค’ กระบอกนั้น ร่างไหววูบถอยเข้าไปอยู่ด้านข้างต้นไม้ข้างๆ เพื่อ หาที่กําบัง กวาดตามองรอบด้าน สามารถลงมือได้ทุกเวลา แต่กลับไม่ รู้สึกถึงตําแหน่งของศัตรูเลย

ตอนนี้เอง หลี่มู่ก็เหมือนจะคิดอะไรออก

“ที่แท้จากที่พวกแกเห็น การจะสังหารคนสักหน่อยก็ไม่ใช่เรื่อง ใหญ่สินะ เช่นนั้นฉันก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้วสิ…นี่เป็นสิ่งที่พวกแกเลือก เอง”

ดาบบินที่ปักอยู่กับร่างของนักพรตเต๋าหน้าม้า ราวกับถูกมือที่มอง ไม่เห็นดึงถอยออกมาทีละนิ้วๆ จนหลุดออกจากเบ้าตาซ้ายของเขา ร่าง

นักพรตเต๋าหน้าม้าหล่นลงมากองที่พื้นเหมือนสุนัขตาย หายใจเข้าแรง แต่ผ่อนออกมาน้อย

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คน ดาบบินเล่มนั้นบินกลับมาลอย อยู่ข้างกายหลี่มู่

“พวกแกทุกคน เหลือโอกาสตอบคําถามอีกเพียงแค่ครั้งเดียว” หลี่มู่มองพวกเขา เอ่ยต่อว่า “โอกาสของเขาหมดไปแล้ว หวังว่าพวกแก จะไม่เอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่น”

หลี่มู่ในตอนนี้ เหมือนกับสัตว์ป่าที่แยกเขี้ยวออกมาอย่างกะทันหัน

ยอดฝีมือแต่ละฝ่ายในตอนนี้พึ่งจะรู้สึกตัวกลับมา “พลังจิตควบคุมสิ่งของ?” “พลังพิเศษจากต่างแดน?” “เจ้าหนุ่มคนนี้มันของแข็งชัดๆ” “มองพลาดไปเสียแล้ว” เสียงตระหนกดังขึ้นทั่ว

“กล้าสังหารคนของอารามเมฆาเคลื่อนของข้า เจ้าเด็กน้อย ข้าจะ ทําให้เจ้าตายทั้งเป็น”

ประตูวัดหรานเติง นักพรตเต๋าเฒ่าผมขาวคนหนึ่ง พุ่งออกมาจาก กลุ่มคน ร่างไหวราวเหยี่ยวยักษ์สยายปีก พุ่งคว้ากรงเล็บเข้าหาหลี่มู่ ห้า นิ้วกางออกราวกับกรงเล็บเหยี่ยว พลังปราณห้าสายคมกริบอย่างมาก

วิชากรงเล็บเหยี่ยว!

“เจ้าอารามเพลามือหน่อย”

“ต้องจับเป็นนะ”

มีคนจากด้านหลังเตือนขึ้นมา กลัวว่านักพรตเฒ่าจากอารามเมฆา เคลื่อนจะโมโหสังหารหลี่มู่จนตาย ถึงอย่างไรยังต้องเก็บเอาไว้สอบสวน ด้วย

ส่วนหลี่มู่จะทานได้หรือไม่นั้น?

เป็นไปไม่ได้

ในต่างประเทศก็มีพลังพิเศษที่เกี่ยวข้องกับจิตวิญญาณ แต่พลัง พิเศษเหล่านี้สําหรับคนในยุทธจักรล้วนสู้ไม่ได้แม้แต่น้อย เมื่อครู่เป็น การลอบโจมตี บวกกับคนทั้งหมดดูถูกหลี่มู่ ดังนั้นนักพรตเต๋าหน้าม้าจึง ต้องตายอย่างเอนถอนาถ

หลี่มู่เอ่ยขึ้น “นักพรตเต๋าจากอารามเมฆาเคลื่อน? เจ้ากลุ่มมังกร ทะยานจากเมืองอวี้เหมินเกี่ยวข้องกับพวกแกด้วยสินะ เดิมทีคิดว่าจะ

ไปหาพวกแกถึงที่เสียหน่อย ไม่คิดเลยว่านักพรตอย่างพวกแกจะเข้ามา หาเอง”

ระหว่างที่พูด เขายกมือขึ้น ใช้นิ้วทั้งห้ารับมือวิชากรงเล็บของ นักพรตเต๋าเฒ่า

พริบตาที่ทั้งสองมือปะทะกัน เพียงคว้าเบาๆ ก็ได้ยินเสียงเหมือน เครื่องเคลือบแตกเป็นชิ้นๆ ดังขึ้น จากนั้นจึงเป็นเสียงกรีดร้องของ นักพรตเต๋าเฒ่า ‘กรงเล็บเหยี่ยว’ ที่สามารถพังอิฐทลายหินได้ ถูกหลี่มู่ บิดจนเละเทะ

“อ๊า มือของข้า มือของข้า….” นักพรตเต๋าเฒ่ากรีดร้องด้วยความ เจ็บปวด

แสงดาบสว่างขึ้นวูบหนึ่ง

นักพรตเต๋าเฒ่าล้มลงกับพื้น

ดาบบินที่ลอยอยู่ข้างกายหลี่มู่ พุ่งทะลุคอหอยของเขาและบิน กลับมา

“เดิมทีไม่คิดจะสังหารใคร น่าเสียดายที่บนโลกมีพวกมารผจญ อย่างพวกแกมากเหลือเกิน ถ้าไม่ละศีลห้ามสังหารสัตว์ตัดชีวิต ก็จัดการ ฝุ่นควันเหล่านี้จนสะอาดไม่ได้”

หลี่มู่สังหารติดกันสองคน สีหน้าเรียบสงบจนเหมือนกับบี้มดทิ้งไป สองตัวอย่างไรอย่างนั้น