บทที่ 529 คุณชายกระบี่พิณ

หลี่มู่ตัดสินใจผสมโรงนั่งชมมหรสพเสียหน่อย ถ้าหากเทพกระบี่บัวเขียวคนนั่นมาจากดาวโลกจริงๆ ก็คงจะต้อง ปกป้องลัทธิมารนี่เสียหน่อยแล้ว สิ่งที่ชาวโลกสืบสานเอาไว้ จะมาถูก คนอื่นทําลายลงได้อย่างไร ขณะที่พูดคุยกันอยู่ ได้มีเสียงรอยเท้าตึงตังเดินขึ้นมายังชั้นบน ชาวยุทธจักรกลิ่นอายเหี้ยมหาญสิบกว่าคน สวมเสื้อสีฟ้า เหมือนกัน ก้าวเท้ายาวขึ้นมายังชั้นสอง กวาดตาดูรอบด้าน จากนั้น มายังโต๊ะข้างๆ ของหลี่มู่ ไล่พ่อค้าที่กําลังกินข้าวอยู่สองคนออกไป อาวุธในมือฟาดลงกับโต๊ะ ตะโกนสั่งขึ้นเสียงดังให้ทางร้านรีบยกสุรากับ อาหารออกมา ทําตัวเหมือนรอบข้างไม่มีคนอยู่ “คนจากเมืองธารเหมันต์แห่งพันธมิตรสี่เมือง” ติงอี้พูดเสียงต�า หลี่มู่เหมือนคิดอะไรอยู่ เมื่อเป็นเช่นนี้ จอมยุทธน้อยเสื้อฟ้าที่เจอที่รอบนอกเขามังกรแห่ง บาปคนนั้น ก็มาจากเมืองธารเหมันต์นี่เอง ดูจากธาตุแท้ของคนเมืองธารเหมันต์ทั้งสองกลุ่มนี่แล้ว ที่เรียกว่าพันธมิตรสี่เมืองแห่งความ ถูกต้อง ดูท่าจะไม่ใช่เสียแล้ว “ฮ่าๆ แค่บุกโจมตีก็ตีแตกสํานักชําระดาบหนึ่งในสี่ขั้วลัทธิมารจน กระเจิงได้แล้ว พันธมิตรสี่เมืองของพวกเราครั้งนี้ ชื่อเสียงลืนลั่นทั่ว ยุทธจักรแล้วจริงๆ” ศิษย์คนหนึ่งจากเมืองธารเหมันต์ดื่มสุราอย่าง เพลิดเพลิน กระแทกแก้วสุราลงบนโต๊ะหนักๆ ทีหนึ่ง หัวเราะร่าเอ่ยขึ้น ว่า “ฮ่าๆ มีความสุขจริงๆ เมืองธารเหมันต์ของพวกเราครั้งนี้ก็ได้ยืด หน้ายืดตาเสียที ส่วนเทพธิดาเยี่ยอู๋เหินจากสํานักชําระดาบคนนั้น ไม่ใช่ ว่ากําเริบเสิบสานนักหรือ? เหอๆ ไม่ใช่ว่าถูกไล่ตามจนต้องหนีหัวซุกหัว ซุนไปทั่วเหมือนสุนัขไร้บ้านหรือไรกัน แล้วก็ไม่เห็นเจ้าหนุ่มรูปงามพวก นั้นมาช่วยนางเลย” ศิษย์เมืองธารเหมันต์อีกคนหัวเราะเอ่ยขึ้น “ครั้งนี้ เป็นการลงมือ ของพวกเราเมืองธารเหมันต์ เหอๆ คนที่พันธมิตรสี่เมืองจะสังหาร ใต้ หล้านี้ใครกันจะกล้ามาปกป้อง” “ฮ่าๆ มีความสุขเสียจริง ครั้งนี้จะต้องสังหารไปจนถึงเมืองไป๋ตี้บน ภูเขาสู่ หว่านแหรวบเจ้าพวกลัทธิมารให้เรียบ” “แล้วจะต้องแย่งชิงทรัพย์สมบัติของลัทธิเทพ สาวงามเงินทอง กลับไปยังเมืองธารเหมันต์ด้วยหรือไม่?” เสียงแปลกหน้าเสียงหนึ่งดึง แทรกขึ้นมาศิษย์เมืองธารเหมันต์ที่อ้าปากพูดคนแรก หัวเราะร่าตอบกลับ อย่างไม่ต้องคิด “ฮ่าๆ แน่นอนแน่นอน เมืองธารเหมันต์ของข้า…” พูดได้ครึ่งเดียว เขาก็คิดขึ้นมาได้ว่าไม่ถูกต้อง ลุกขึ้นยืนพรวด พราด มองไปยังทิศทางที่เสียงลอยมาก “เจ้าบ้าที่ไหนมาพูดเรื่อยเปื่ อย เมืองธารเหมันต์ของข้าเป็นฝ่ายธรรมมะ สังหารลัทธิมารก็เพื่อปกป้อง วิถีแห่งความถูกต้อง จะละโมภมักมายด้วยทรัพย์สินและสาวงามได้ อย่างไร?” ศิษย์เมืองธารเหมันต์ต่างลุกขึ้นยืน ดาบกระบี่อยู่ในมือ สายตา เดือดดาล เสียงนั้นดังขึ้นมาจากข้างหลังฉากกันด้านซ้ายมือของหลี่มู่ ฉากกันไม้สีแดงสร้างขึ้นอย่างประณีต ฉลุแกะลายรูปร้อยนกกับ พญาหงส์ แบ่งโถงใหญ่ชั้นสองกับห้องเล็กแยกจากกัน ห้องส่วนตัวด้านหลังฉากกั้นไม้สีแดง คุณชายในชุดปราชญ์สีขาว คนหนึ่ง ผ้าคาดผมสีทอง หน้าผากห้อยหยก เอวคาดเข็มขัดหยก มือถือ พัดพับกระดูกหยกด้ามหนึ่ง ดูจากเบื้องหลังแล้ว ให้ความรู้สึกรักอิสระและองอาจด้านข้างคุณชายชุดขาวคนนี้ มีสาวใช้วัยแรกแย้มยืนขนาบข้างซ้ายขวาด้านละหนึ่งคน อายุราวสิบห้าสิบหกปี หน้าตาสะสวยน่ารักไร้เดียงสา อยู่ในชุด ‘กระโปรงจันทราทรงกลด’ สีขาวอ่อน ตัดเย็บรัดรูปคนหนึ่งมือถือพิณ อีกคนหนึ่งสองมือรองกระบี่ บนตัวสาวใช้ทั้งสองพกหยกประดับเงินด้วยเช่นกัน ดูค่อนข้างมีฐานะ ต่อให้เป็นลูกสาวของครอบครัวตระกูลใหญ่ จับมาแต่งตัวก็ไม่แน่ว่าจะเทียบกับสาวใช้สะสวยสองคนนี้ได้คุณชายชุดขาวคนนั้น ผมดําดุจน�าตกไหลประถึงเอว ไม่แม้แต่จะหันหน้า เอ่ยขึ้นเสียงเย็นชาว่ “พอไม่ระวัง ก็เอาความคิดอันโสมมพูดออกมาจนหมดสินะ? เหอๆ ไม่ต้องปิดบังหรอก พวกพันธมิตรสี่เมืองล้วนเป็นพวกหน้าเนื้อใจเสือ สุภาพบุรุษสวมมงกุฎจอมปลอมทั้งนั้น บนยุทธจักรนี้ใครบ้างที่ไม่รู้”บรรยากาศบนชั้นสองตึงเครียดขึ้นในพริบตาศิษย์คนหนึ่งของเมืองธารเหมันต์เดือดดาล “บังอาจ เจ้าเป็นใครกัน กล้ามาลบหลู่พันธมิตรสี่เมืองของพวกเรา? รนหาที่ตาย”ชิ้งๆเสียงกระบี่ถูกชักออกจากฝัก“จัดการเขาเสีย”“ไม่รู้จักตายเสียแล้ว กล้ามาลบหลู่พันธมิตรสี่เมืองของพวกเรา”“จะต้องเป็นพวกเดียวกับลัทธิมารแน่ๆ สังหารพวกเขาเสีย”เหล่าศิษย์เสื้อฟ้าจากเมืองธารเหมันต์กุมดาบกํากระบี่ พุ่งตรงเข้าไปยังฉากกั้นแขกที่กินกันอยู่บนชั้นสอง เมืองเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทยอยๆ กันลุกขึ้นถอยฉาก“เหอๆ แค่พวกปลาเหม็นกุ้งเน่าไม่กี่คน คิดจะเป็นศัตรูกับลัทธิเทพของข้าหรือ?”คุณชายเสื้อขาวไม่แม้แต่จะหันหน้า ยกมือดึงเอากระบี่ยาวที่สาวใช้ด้านซ้ายยื่นให้ พลิกมือแทงออกไป จากนั้นแสงกระบี่เก็บเข้าฝักทันทีคนทั้งหมดรู้สึกเหมือนพร่าลายศิษย์เสื้อฟ้าเมืองธารเหมันต์ทั้งเจ็ดแปดคนที่กําลังพุ่งเข้ามายังฉากกั้นนั้น ร่างค้างนิ่งแข็งอยู่กับที่อยู่ในท่าโบกกระบี่โถมโจมตีเข้ามา แต่กลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยพรึบฉากกั้นร้อยนกพญาหงส์ขาดออกจากกันแยกเป็นแปดชิ้นอย่างพอดิบพอดี ร่วงลงมาบนพื้นอย่างเป็นระเบียบเสียยิ่งกว่าเอาคนมาจัดเรียงเสียอีกพริบตาเมื่อสักครู่ มีเพียงแสงกระบี่สายหนึ่ง แต่คุณชายชุดขาวได้โบกกระบี่ไปถึงแปดครั้ง ไม่มีปราณแท้ไหลเวียน ใช้เพียงเพลงกระบี่อย่างเดียว ความยอดเยี่ยมและประณีตของเพลงกระบี่นี้ทําเอาคนชมเชยว่าดีที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาเลยทีเดียวหลี่มู่ที่อยู่อีกด้าน ก็อดพูดว่าเยี่ยมในใจไม่ได้เพลงกระบี่นี้อยู่ในระดับสูงส่ง มีท่วงทํานองแห่งเต๋าอยู่สามารถมองภาพทั้งหมดออกจากการสังเกตบางส่วน คุณชายชุดขาวคนนี้เป็นยอดฝีมือวิชากระบี่คนหนึ่ง ระดับความลึกซึ้งและการฝึกฝนวรยุทธ์ของเขาไม่ได้ด้อยกว่าเยี่ยอู๋เหินเลยโถงใหญ่ชั้นสองของโรงเตี๊ยม เงียบจนได้ยินเสียงหายใจคุณชายชุดขาวคนนั้นยืนขึ้น หมุนตัวกลับ ใบหน้าหล่อเหลาไร้