บทที่ 548 เจ้าลัทธิ

“น้องชาย เจ้าไม่สนใจดอกไม้งามดอกนี้แม้แต่น้อยเลยจริงๆ หรือ” ตาซ้ายของติงอี้ช�าเขียว เอ่ยสูดปาก หลี่มู่ถลึงตาใส่เขา “อย่านะ ข้าทําแบบนี้ก็เพื่อเจ้านะ ชายหนุ่มมีความสามารถสาว มากรูปโฉม ร้ายกาจเหมาะสมกัน…อย่างไรเสีย ก็บินเคียงคู่ไม่ห่างกัน จากการสํารวจของข้า เยี่ยอู๋เหินผู้นี้เป็นกายเสน่ห์ภายในหายาก ภายนอกเย็นชา ข้างในเร่าร้อน รวมกับ ‘ต้งเสวียนจื่อวิชาร่วมหอ สามสิบหกกระบวนท่า’ แล้ว ทําให้เจ้าได้เสพหญิงงามสุดยอดแน่นอน… ” ติงอี้พูดแล้วก็ท่าทางเบิกบานขึ้นมา หลี่มู่ซัดหมัดชกจนเขาตาขวาเขียวไปอีกข้าง “โอ๊ย…น้องชาย ทําไมเล่า เจ้าไม่ชอบผู้หญิงอย่างนั้นรึ?” ติงอี้กุม เบ้าตาตัวเอง เอ่ยอย่างยากจะเชื่อ หลี่มู่เอ่ย “ประเด็นหลักของปัญหามันอยู่ตรงนี้ไหม? ห๊ะ? อยู่ที่นี่ ไหม? ข้าไม่ใช่ผู้สืบทอดฝืนชะตา เจ้าเองก็รู้ดีไม่ใช่หรือไง?”ติงอี้เอ่ยหัวเราะคิกๆ “โอ๊ย ปัญหาใหญ่อะไรที่ไหน ข้าไม่พูด เจ้าไม่ พูด ใครจะไปรู้” หลี่มู่ตอบ “ไสหัวไปไกลๆ เลย…เรื่องนี้เจ้าก่อขึ้นมาเอง เข้าไป อธิบายกับทุกคนให้รู้เรื่อง” ติงอี้แบมือยักไหล่ “ตอนนี้น่ากลัวว่าจะอธิบายได้ไม่เข้าใจแล้ว อีก อย่าง หรือเจ้าไม่รู้ เยี่ยอู๋เหินมองเจ้า นั่นเหมือนตะพาบมองถั่วเขียว—— ตกหลุมรักแล้ว ต่อให้นางรู้ว่าเจ้าไม่ใช่ผู้สืบทอดฝืนชะตาก็จะยังตามตื๊อ เจ้าหัวปักหัวปําอยู่ดี ฮี่ๆ จากประสบการณ์ของข้า สตรีเช่นนี้เมื่อปะทุก็ เหมือนภูเขาไฟ ดังนั้นเจ้าจะใช่ผู้สืบทอดฝืนชะตาหรือไม่ ไม่สําคัญเลย” หลี่มู่จนคําพูด สิ่งที่ติงอี้พูดมาก็มีเหตุผล หลี่มู่ไม่ใช่ท่อนไม้ ไยจะไม่รู้ถึงจิตใจของเยี่ยอู๋เหิน แต่ปัญหาคือ… “น้องชาย อย่าได้ลังเลเลย ดอกไม้ผลิบานถึงแก่กาลควรหักกิ่ง อย่ารอจนดอกไม้ร่วงโรยราค่อยเด็ดดอม” ติงอี้เอ่ยยักคิ้วหลิ่วตา “วาสนาสาวงามระดับนี้ คนอื่นอิจฉาจะตาย ฮ่าๆๆ” หลี่มู่ทําท่าทางจะลงมืออีกรอย ติงอี้โซซัดโซเซกระโดดหนีทันทีหลี่มู่จนคําพูด คบสหายไม่ระวัง ดูจากการกระทําวันที่ทุบตนจนสลบแล้วโยนขึ้นเรือ ติงอี้คนนี้ก็ เป็นพวกพึ่งพาไม่ได้ วางแผนหลอกคนอื่นได้ตลอดเวลา แอ๊ด ประตูจู่ๆ พลันเปิดออกอีกครั้ง ติงอี้ยื่นหัวเข้ามา “ใช่แล้ว ลืมเอา เจ้านี่ให้เจ้าไปเสียได้” เขาโยนตําราที่ทําจากหยกเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่งเข้ามาแล้วก็หันหลัง โกยอ้าว หลี่มู่หยิบขึ้นมาดู ที่หน้าปกเขียนเอาไว้ว่า ‘ต้งเสวียนจื่อวิชาร่วม หอสามสิบหกกระบวนท่า’ ก็กระอักกระอ่วนขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ มีของพรรค์นี้อยู่จริงๆ หรือนี่ เดิมเขาคิดจะโยนมันทิ้ง แต่ไม่รู้ทําไมถึงไม่ได้โยนทิ้งไป แต่เก็บเข้า ไปในมิติเก็บของโยนเรื่องความรักชายหญิงพวกนี้ไปอีกทางหนึ่งก่อน หลี่มู่เพิ่งจะ เข้าห้องวางค่ายกลสกัดกั้นเอาไว้ เริ่มปรับสมดุล รักษาอาการบาดเจ็บ ภายใน จู่ๆ ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาอีก ก๊อกๆๆ หลี่มู่เดินไปเปิดประตู เอ่ยอย่างโมโห “เจ้านี่ไม่รู้จักจบจักสิ้นจริงๆ ต้งเสวียนจื่อสามสิบหกกระบวนท่านี่รีบๆ เอาไปเลย…เอ่อ แม่นางเยี่ย เจ้ามาได้อย่างไร?” เยี่ยอู๋เหินเปลี่ยนชุดกระโปรงสีเขียว สีหน้าดีขึ้นมากแล้ว จอนผมยาวสีเขียวอ่อนถักเป็นเปียเส้นเล็กสองเส้น ล้อมผมยาวเอาไว้ตรงกลางเป็นทรงผมที่สวยมาก เต็มไปด้วยกลิ่นอายแบบโลก ใบหน้างดงามเลิศล�าภายใต้การขับเน้นจากผมยาวสีเขียวก็ทําให้ดูงดงามสง่าเหมือนนางไม้ที่สมบูรณ์แบบที่เดินออกมาจากป่าลึกเดิมหลี่มู่คิดว่าติงอี้เล่นลูกไม้อะไรอยู่ข้างนอก คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเยี่ยอู๋เหินมาหาเองถึงที่น่ากระอักกระอ่วนเหลือเกิน“ศิษย์พี่ต้วน อะไรคือต้งเสวี่ยนจื่อสามสิบหกกระบวนท่าหรือ?” สีหน้าของเยี่ยอ๋ ูเหินอ่อนโยนลงไปมากบางทีอาจเป็นเพราะเย็นชาเหมือนน�าแข็งมานานหลายปี ดังนั้นดูแล้วก็ยังคงไม่ยิ้ม แต่สําหรับนางแล้ว ปฏิบัติกับเพศตรงข้ามด้วยสีหน้าท่าทางแบบนี้เป็นเรื่องสะท้านไปทั่วแดนแล้วหลี่มู่กระอักกระอ่วนไปในทันที “เอ่อเป็นวิชา เอ่อ…วิชาฝึกฝนลับเฉพาะของฝืนชะตาวิชาหนึ่ง ร้ายกาจมาก ใช่แล้ว แม่นางเยี่ยมาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ?”นิสัยของเยี่ยอู๋เหินเย็นชา ไม่มีนิสัยสงสัยใคร่รู้ และก็ไม่ซักไซ้ นางพยักหน้าแล้วเอ่ย “เจ้าสํานักทุกท่านกําชับมาให้ข้าพาศิษย์พี่ต้วนไป‘สระบัวมรกต’ สามารถยืมพลังจาก ‘สระบัวมรกต’ ฟื้ นฟูอาการบาดเจ็บได้ในเวลาที่สั้นที่สุด ”เอ๋?หลี่มู่ได้ยินก็แปลกใจเป็นอย่างยิ่งสระบัวมรกตอย่างนั้นหรือ?ถึงแม้จะไม่รู้ว่าคืออะไร แต่ฟังแล้วเท่ดี น่าจะเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์รักษาบาดแผลหลี่ไป๋ก่อตั้งลัทธิเทพภูเขาสู่ สร้างเมืองไป๋ตี้ น่าจะทิ้งคุณประโยชน์อะไรไว้บ้าง ก่อนหน้านี้กลิ่นอายสมบัติบัวมรกตทะลักไม่ขาดสาย น่ากลัวว่าจะเกี่ยวกับ ‘สระบัวมรกต’ ไปดูก็ดีเหมือนกัน ไม่แน่ว่าอาจจะช่วยตนทะลวงขั้นทะลวงสวรรค์ก็เป็นได้……“อะไร? นี่เรื่องจริงหรือ?”ในตําหนักหลักโถงเซียนโบยบินของลัทธิเทพภูเขาสู่ หลังจากฟังคําของท่านย่าสํานักชําระดาบจบ เจ้าสํานักสายแยกแต่ละคนก็ตื่นตะลึงเป็นอย่างยิ่ง“เป็นอู๋เหินที่บอก จะต้องเป็นเรื่องจริงแน่” ท่านย่าสํานักชําระดาบหน้าตามีเมตตา ผมเงินดก เห็นได้ว่าตอนสาวๆ งดงามเลิศล�าเพียงใด“ได้ยินอู๋เหินบอกว่าต้วนสุ่ยหลิวสังหารชวีอี้ เจ้าเมืองธารเหมันต์ แล้วยังทําร้ายผู้แข็งแกร่งขั้นทะลวงสวรรค์คนอื่นๆ ของทั้งเก้าสํานักบาดเจ็บสาหัส ข้าเองก็ตกใจเหมือนกัน แต่ว่านี่เป็นเรื่องดี ลัทธิเทพในที่สุดก็มีอัจฉริยะที่แท้จริงคนหนึ่งสักที”“ฮ่าๆ ต้วนสุ่ยหลิวคนนี้เพิ่มพลังให้กับลัทธิเทพได้มหาศาลจริงๆ ดีจริงๆ ดีจริงๆ” หัวหน้าเขาราชันมังกรลูบเคราสีม่วงของตัวเองอย่างเคยชิน ตบเข่าฉาดอย่างลิงโลด“สามารถสังหารชวีอี้ เจ้าเมืองธารเหมันต์ได้จะต้องอยู่เหนือทะลวงสวรรค์แน่นอน ไม่แน่ว่าอาจจะทะลวงขั้นสะพานเป็นตายไปแล้วก็ไม่แน่” ผู้อาวุโสสวมชุดสีเทาคนหนึ่งเอ่ย เขาใบหน้าผอม ลักษณะท่าทางทรงภูมิและสง่างาม เป็นโอวหยางฮ่วนอวี่ เจ้าศาลาเหนือฟ้านั่นเอง เขาเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นสุดยอดของโลกดาวทุรกันดารที่มีชื่อเสียงโด่งดังคนหนึ่ง“จะต้องเป็นขั้นสะพานเป็นตายแน่นอน หากเป็นแค่ขั้นทะลวงสวรรค์ล่ะก็ แม้จะเอาชนะชวีอี้ได้ แต่หากโดนล้อมจากคนมากมาย ทั้งยังสังหารชวีอี้ก็ยังไม่มีความสามารถแบบนั้น” หัวหน้าอีกคนหนึ่งของลัทธิเทพ อาจารย์สุ่ยเยวี่ยแห่งสํานักเงาจันทร์เอ่ยขึ้น เขาดูแล้วอายุสามสิบกว่าๆ แต่งตัวแบบบัณฑิต ใบหน้าสง่างาม สุภาพเรียบร้อย ยาม