บทที่ 552 ดาบแตกดับ

“หากรู้อย่างนี้แต่แรก ตอนนั้นก็ไม่ควรช่วยเจ้า ควรปล่อยให้เจ้า เป็นไปตามยถากรรม” ท่านย่าสํานักชําระดาบโมโหเล็กน้อย สีหน้าขุ่น เคือง ตอนนั้น ‘ดาบวายุเมฆาอันดับหนึ่ง’ ม่อหานประหนึ่งดวงอาทิตย์ แรงกล้าเจิดจ้ากลางท้องฟ้า เจิดจรัสโดดเด่น เพราะเปล่งประกายเจิด จ้าเกินจึงทําให้บางคนในเก้าสํานักอิจฉา แอบใช้แผนชั่ววางอุบาย จน เขาเกือบตาย ท่ามกลางความสิ้นหวัง ได้รับการช่วยเหลือจากท่านย่า สํานักชําระดาบ นับจากนั้นจึงเข้าร่วมสํานักชําระดาบ กลายเป็นผู้รับใช้ ดาบคนสนิทของนาง เพียงแค่ชั่วพริบตาเวลาหลายสิบปีก็ผ่านไป ในดวงตาของผู้รับใช้ดาบฉายประกายประหลาด เขาถอดหน้ากากสีขาวลงอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วย แผลเป็นตอนนั้น หนึ่งในคนที่วางแผนเขามีคนหนึ่งเป็นสตรีของหนึ่งในเก้า สํานัก แอบรักม่อหานแต่ความรักไม่สมหวัง จึงใช้วิธีเฉพาะกรีดใบหน้า ของเขาสามสิบหกที ทําลายรูปโฉมของเขา ในยามที่เขาบาดเจ็บสาหัส และหลายปีนี้ เขาก็ไม่คิดจะฟื้ นฟูใบหน้าของเขา เพราะเขารู้ว่า ตัวเองรักผู้หญิงที่ไม่อาจได้มาครอบครอง จะรูปงามหรืออัปลักษณ์ก็ไม่ มีความหมายอะไรแล้ว และตอนนั้นท่านย่าแห่งสํานักชําระดาบเป็นสาวงามชื่อเลื่องลือ เทียบกับธิดาเทพสํานักชําระดาบเยี่ยอู๋เหินในปัจจุบันก็ไม่ด้อยไปกว่า เลยแม้แต่น้อย น่าเสียดายที่ท่านย่าสํานักชําระดาบในตอนนั้น แต่งงานเป็น ภรรยาของผู้อื่นไปแล้ว ภายหลัง สํานักชําระดาบถูกฝ่ายธรรมะจู่โจม หมู่บ้านภูเขาชําระ ดาบบาดเจ็บล้มตายสาหัส ลูกชายและลูกสะใภ้ของเยี่ยเฮิ่นตายในศึก ใหญ่ครั้งนั้น สามีของนางคุ้มกันให้นางอุ้มหลานสาวหนี ก็รบตาย เช่นกัน เยี่ยเฮิ่นผมหงอกขาวเพียงชั่วข้ามคืน สาบานว่าจะล้างแค้น นับตั้งแต่นั้นไม่ใช้วิชาหยุดวัย ปรากฏต่อหน้าผู้คนด้วยภาพลักษณ์ของ หญิงชรา ในใจสิ้นหวัง ไม่อาลัยอาวรณ์กับความรักใดๆ ใจทั้งใจวางไว้ที่การฟื้ นฟูสํานักชําระดาบและฝึกฝนสั่งสอนเยี่ยอู๋เหินสองเรื่องใหญ่นี้ เท่านั้น ความรักลึกซึ้งของอู๋หมิงเกิดขึ้นตามอารมณ์แต่หยุดตามสมควร เยี่ยเฮิ่นปิดตายประตูหัวใจ หนึ่งบ่าวหนึ่งนาย ใช้วิธีที่คนอื่นไม่รู้อยู่ด้วยกันเงียบๆ ระหว่างทั้ง สองพูดกันน้อยมาก ไม่พูดถึงความรักระหว่างชายหญิง แต่อยู่เหนือ ความรักระหว่างชายหญิง ท่านย่าสํานักชําระดาบวันนี้อุตส่าห์เอ่ยปากขึ้นเอง โน้มน้าวให้อู๋ หมิงไปจากเมืองไป๋ตี้ก็เพราะนางมีลังสังหรณ์ไม่ดี ศึกใหญ่วันพรุ่งนี้จะ โหดร้ายสาหัสมากแน่ๆ “ข้าออกไปสู้มากครั้งหนึ่ง เจ้าก็ออกไปสู้น้อยครั้งหนึ่ง หากข้าชนะ ติดกันเก้าครั้ง เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องออกไปสู้แล้ว” อู๋หมิงกอดดาบวายุ เมฆาของตนเอาไว้ เอ่ยด้วยใบหน้าแต้มรอยยิ้ม ในเสี้ยวขณะนี้ เหมือนกลับไปยังช่วงเวลาหนึ่งดาบฟาดฟันโลก ทุรกันดาร เขาจะใช้วิธีของตัวเองปกป้องเยี่ยเฮิ่นเยี่ยเฮิ่นส่ายหน้า “ไม่มีใครชนะได้เก้าครั้งติดต่อกัน เจ้าก็ทําไม่ได้ สํานักนอกพิภพไม่มีทางนิ่งเฉยแน่นอน หากเก้าสํานักแพ้เกินสี่ยก ก็จะต้องลงมือแน่ ถึงตอนนั้น…”ความหวังน้อยนิด“เช่นนั้นก็ชนะจนขยับไม่ได้ค่อยว่ากันก็แล้วกัน” อู๋หมิงเอ่ยราบเรียบ……วันที่สามศึกเวทีประลองศึกนี้ดําเนินไปแค่ครึ่งวันเท่านั้น อีกทั้งยังเป็นการบดขยี้อยู่ฝ่ายเดียว‘กระบี่ทะเลประจิม’ ถานหรูซวงผู้ออกมาประลองของเก้าสํานักสําแดงพลังที่เหนือกว่าปกติ แทบจะบดขยี้ผู้รับใช้ดาบอู๋หมิง“ฮ่าๆ คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะเป็นเจ้าที่ออกมาสู้อีก ในอดีตเจ้าก็นับว่าเป็นบุคคลชั้นยอดของโลกทุรกันดาร แต่กลับยินยอมตกต�าเข้าร่วมลัทธิมาร สู้สองยกติดๆ ท่าทาง ลัทธิมารก็แค่มองเจ้าเป็นเครื่องมือเอาไว้ใช้แค่นั้น น่าสงสาร น่าสมเพช”ถานหรูซวงหัวเราะเสียงเย็นพลางเสียดสีเขาสะบัดกระบี่ ทุกกระบี่ล้วนเกิดระลอกเลือด ทิ้งรอยไว้บนร่างของอู๋หมิงผู้รับใช้ดาบอู๋หมิงร่างอาบเลือด ไม่เหลือเป็นร่างคนแล้วเขาไม่พูดอะไร เพียงแต่หอบหายใจ สะสมพลัง สะบัดดาบ สะบัดดาบอีก เหมือนไม่เหน็ดเหนื่อยใครก็มองออกทั้งนั้นว่าถานหรูซวงจงใจทรมานอู๋หมิงแต่อู๋หมิงก็ยังฝืนยืนหยัดต่อไปอย่างยากลําบากตู้ม!สุดท้าย ‘กระบี่ทะเลประจิม’ ถานหรูซวงเตะอู๋หมิงกระเด็นออกไปนอกเวทีประลอง กลายเป็นรอยทางเลือด ร่วงบนกระสวยแสงเทพ ลมหายใจรวยรินดาบวายุเมฆาที่ชื่อสะท้านไปทั่วปฐพีก็หักเช่นกัน“ม่อหาน…” ท่านย่าสํานักชําระดาบเยี่ยเฮิ่นโศกเศร้าเป็นอย่างมาก ชิงพุ่งไปข้างหน้า กอดร่างของอู๋หมิงไว้ในอ้อมแขนเลือดย้อมชุดเขียวของเยี่ยเฮิ่นแดงฉานใบหน้าเต็มไปด้วยแผลเป็นของอู๋หมิงเพิ่มรอยแผลใหม่ไปอีกหลายรอย ดูแล้วเหี้ยมเกรียมและอัปลักษณ์เป็นอย่างยิ่ง แต่กลับศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์อย่างยากจะบรรยายเขาเอ่ยด้วยลมหายใจอ่อนล้า “เสี่ยวเยี่ยจื่อ ขอโทษ ข้า…พยายามแล้ว”คําสัญญาชนะเก้ายกรวดสุดท้ายแล้วก็ไม่อาจทําได้เขาโมโห และหวาดกลัวเขาไม่กลัวตาย สิ่งที่เขากลัวก็คือหากตัวเองแพ้ก็จะไม่มีใครปกป้องลมฝนให้กับสํานักชําระดาบ และผู้หญิงที่เขารักมากคนนี้ก็จะต้องลงมือเอง ขึ้นไปบนเวทีประลองลอยฟ้า พนันเป็นตายกับศัตรูโหดอํามหิต“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแล้ว…” เยี่ยเฮิ่นถ่ายทอดปรานแท้เข้าไปในร่าง คิดจะช่วยคนอู๋หมิงส่ายหน้า “ช่วยไม่ได้แล้ว รากฐานขาดแล้ว พวกเจ้า…ต้องระวัง…เก้าสํานักเล่นเล่ห์ ถานหรูซวงไม่มี…ไม่มีพลังเช่นนี้ ในปรานแท้ของเขา…มีพลังของความมืดนอกพิภพ…”ประโยคหนึ่งยังพูดไม่จบ อู๋หมิงก็ไม่อาจพูดต่อไปได้แล้วเขาใช้พลังเฮือกสุดท้ายเงยหน้ามองใบหน้าของเยี่ยเฮิ่นเสี้ยวขณะสุดท้ายของชีวิต ในที่สุดเขาก็สามารถมองใบหน้าที่สลัก