บทที่ 562 วิธีแห่งภูตบําเพ็ญ

หลี่มู่ครั้งนี้เป็นการจัดการรวบรัดอย่างรวดเร็ว

เขาแฝงตัวอยู่ในสํานักกระบี่ทะเลประจิมอยู่นาน สําหรับเรื่องราว ต่างๆ เกี่ยวกับเก้าสํานัก ไม่เพียงแต่เรื่องที่ได้ยินจากปากของผู้ใช้ แรงงานหรือคนในยุทธจักร กระทั่งยังได้เห็นเรื่องต่างๆ ด้วยตาตนเอง ฟังด้วยหูตนเองมามากมาย เกี่ยวกับเรื่องระดับสูงบางส่วนของเก้า สํานักก็เข้าใจมาไม่น้อย

เมื่อเทียบกับภูเขาสู่ เก้าสํานักก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นคนเลวไปเสีย ทั้งหมด ทว่าคนดีกลับมีไม่มากนัก

เก้าสํานักก็เหมือนกับกิ่งไม้เก้าสายที่แยกออกมาจากต้นไม้ที่กําลัง ป่วย แม้ว่ากิ่งก้านใบบางส่วนในนั้นยังฝืนบอกได้ว่าแข็งแรงสุขภาพดี ทว่ารากต้นมันเน่าไปแล้ว กิ่งก้านใบเหล่านี้จะดีได้อีกนานสักแค่ไหน?

มิหนําซ�า เก้าสํานักตั้งแต่แรกเริ่มก็เป็นขั้วอํานาจที่ผู้ฝึกฝนนอก พิภพตั้งขึ้นมาเพื่อล้อมปราบลัทธิภูเขาสู่ที่หลี่ไป๋สร้างขึ้นมา สํานักใหญ่ ฝ่ายธรรมะที่ได้รับการสืบทอดมาอย่างยาวนานที่แท้จริงของดาว ทุรกันดารในอดีต ก็ถูกเหล่าผู้ฝึกฝนนอกพิภพกัดเซาะ แทรกซึม กวาด ล้างไปนานแล้ว เก้าสํานักในปัจจุบันนั้นเป็นเพียงเครื่องมือ สุนัขป่า

ที่มาครอบครองดาวทุรกันดาร สังหารไปทั่วสารทิศ กลับดําเป็นขาว ชี้ กวางบอกว่าม้า ใช้กําลังเข้าแย่งชิง ยึดเอาทรัพยากร เป็นเพียงกลุ่มตัว มอดเท่านั้น

หลี่มู่จึงใช้วิธีอัสนีบาตรขุดรากถอนโคนมอดเหล่านี้ กวาดเอา หมอกมืดที่ปกคลุมอยู่บนดาวทุรกันดารกว่าร้อยปีนี้ให้หมดไป

แสงดาบสว่างวาบ

เพียงแค่เป็นผู้แข็งแกร่งของเก้าสํานักที่ถูกหลี่มู่หมายหัวไว้ ต่อให้ จะหนีออกไปในทันที ก็ยากที่จะรอดชีวิตไปได้

แสงดาบอันกว้างไกลฟาดผ่านแผ่นฟ้า แวบเดียวก็ยาวถึงหลายสิบ ลี้

หลังจากที่แสงดาบฟาดฟันผู้แข็งแกร่งของเก้าสํานักไป ก็ยัง สามารถหลบหนีไปได้อีกหลายลี้ จากนั้นก็กลายเป็นฝุ่นบ้าง กลายเป็น เม็ดฝนบ้าง กลายเป็นสายลมบ้าง กลายเป็นน�าค้างแข็งบ้าง กลายเป็น เกล็ดหิมะบ้าง กลายเป็นไอระเหยบ้าง….

ทยอยสลายหายไปจากฟ้าดิน กลับเป็นพลังงานดั้งเดิม หวนกลับสู่ ฟ้าดิน

“หลี่มู่ ข้าจะสังหารเจ้าให้ได้ เพื่อแก้แค้นให้บิดาข้า”

คุณชายเมืองตะวันลับฟ้าลอยหนีออกไปร้อยลี้ คิดว่าตนเองหนีมา จนถึงสถานที่ปลอดภัยแล้ว หันหลังกลับมองมายังทิศของเวทีลอยฟ้า ดวงตาเปล่งประกายความแค้น เงยหน้าขึ้นลั่นคําสาบาน

ฟิ้ ว!

แสงดาบสายหนึ่งผ่าแยกฟ้าดินพุ่งตรงเข้ามาผ่านทะลุร่างใน พริบตา

“ไม่…” เขาตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัว รู้สึกถึงความร้อนอบ อ้าววูบหนึ่ง ราวกับเข้าสู่ช่วงแรกของฤดูร้อนในพริบตา อ้าปากพ่นไฟ เดือนเจ็ดอันร้อนแรงออกมา ท้ายสุดจึงสลายกลายเป็นฝุ่นหายไป ระหว่างฟ้าดิน

หลี่มู่ยืนอยู่ด้านบนเวทีลอยฟ้าประดุจเทพแห่งสวรรค์

ร่ายขึ้นในใจ แสงดาบหลายสายพุ่งออกไปสังหารนับร้อยลี้

คนที่ถูกจิตสํานึกของเขาหมายหัวเอาไว้ ไม่สามารถหนีพ้นจาก รัศมีของแสงดาบสังหารได้เลย

ฉัวะๆๆ!

เสียงแสงดาบแหวกอากาศคล้ายกับลมหายใจไหลเวียน

ผู้แข็งแกร่งเก้าสํานักสลายเป็นอากาศธาตุไปทีละคนๆ

การออกดาบของหลี่มู่ ค่อยๆ เกิดความเปลี่ยนแปลงอันน่า มหัศจรรย์ขึ้น

แสงดาบค่อยๆ ยั้งลง เหลือเพียงเสียงแหวกอากาศเล็กน้อย

ประดุจสายลมอ่อนพัดมา และคล้ายกับสายน�าไหล ราวกับความ หนาวเหน็บลอดออกมา ยังคล้ายกับความร้อนแล่นผ่าน คล้ายกับ น�าค้างแข็งร่วงหล่นกะทันหัน และยังเหมือนกับหิมะลอยล่อง…แสงดาบ ยิ่งจางลงเรื่อยๆ ทว่าพลานุภาพกลับแข็งแกร่งมากขึ้น

ในใจหลี่มู่เกิดการเข้าใจชัดแจ้ง

จิตดาบวิถีดาบของเขา มาจากจิตดาบฟ้าประทานไร้รูปร่างเป็น พื้นฐาน และนําเอาจิตดาบ ‘จริยะวีรบุรุษ’ ของหลี่ไป๋ผสมผสานเข้าไป และพัฒนาเปลี่ยนแปลงมาบนพื้นฐานธาตุทั้งห้าของ ‘คัมภีร์ห้า จักรพรรดิอมตะ’

แนวคิดปรัชญาของจีนสมัยโบราณ โดยเฉพาะทฤษฎีลัทธิเต๋าที่มี เล่าจื้อเป็นตัวแทน จะพิถีพิถันด้านหยินหยาง ธาตุทั้งห้า เต๋าให้กําเนิด หนึ่ง หนึ่งให้กําเนิดสอง สองให้กําเนิดสาม สามให้กําเนิดสรรพสิ่ง หยิน หยางห้าธาตุเป็นพื้นฐานหลักของสรรพสิ่ง ด้วยเหตุนี้จึงให้กําเนิดมนุษย์ และทุกสรรพสิ่งทั้งหมดในฟ้าดินออกมา

สามารถพูดได้ว่า หยินหยางธาตุทั้งห้าเป็นต้นกําเนิดแห่งมรรคาอัน ยิ่งใหญ่

และเป็นอภินิหารมากมายของลัทธิเต๋า เป็นต้นกําเนิดการ เปลี่ยนแปลงแก่นแท้จํานวนนับไม่ถ้วน

‘คัมภีร์ห้าจักรพรรดิอมตะ’ ได้อนุมานออกมาบนพื้นฐานทฤษฎีนี้ ของลัทธิเต๋า

หลี่มู่ฝึกฝน ‘คัมภีร์ห้าจักรพรรดิอมตะ’ สําเร็จ ‘ห้าธาตุรวมเป็น หนึ่ง’ ทะลวงขั้นเหนือมนุษย์ บนมูลฐานมรรคาอันยิ่งใหญ่ ดังนั้นพลัง บําเพ็ญปราณแท้ของหลี่มู่จึงเดินอยู่บนเส้นทางห้าธาตุพัฒนา เปลี่ยนแปลงเป็นสรรพสิ่ง

ด้วยเหตุนี้จิตดาบวิถีดาบและพื้นฐานการยึดเหนี่ยวผูกพันจึงอยู่ บนธาตุทั้งห้า

จิตกระบี่ ‘จริยะบุรุษ’ มีทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบ ห้าอักษรคือหนึ่ง ประโยค สิบอักษรเป็นหนึ่งบรรทัด ยี่สิบอักษรเป็นหนึ่งบท เขียนได้ สวยงามสมบูรณ์แบบ แฝงไว้ด้วยแก่นแท้จิตกระบี่ที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่หลี่ ไป๋สร้างขึ้นมาชั่วชีวิต หลี่มู่นําเอาจิตกระบี่นี้มาแยกทีละชิ้น พัฒนาเป็น ธาตุทั้งห้าและผสมผสานเข้ากับวิถียุทธ์ของตนเอง

การพัฒนาเปลี่ยนแปลงของธาตุทั้งห้า หากจะรวมเข้ากับหนึ่งร้อย ยี่สิบอักษรของ ‘จริยะบุรุษ’ จําเป็นต้องหาขั้นจิตที่สมบูรณ์เพื่อฝากฝัง ไว้

หลี่มู่คิดถึงฤดูลักษณ์ทั้งยี่สิบสี่บนดาวโลก

เริ่มใบไม้ผลิ สายฝนโปรย ตื่นจากจําศีล ฤดูใบไม้ผลิ แจ่มใสพร้อม ฝนธัญพืช ฤดูร้อน เมล็ดพันธุ์อุดมจงหว่านเพาะ ฤดูร้อนเล็กใหญ่ เชื่อมต่อกัน

ฤดูใบไม้ร่วง สิ้นสุดร้อนน�าค้างขาว คืนวันฤดูใบไม้ร่วง น�าค้าง หนาวน�าค้างแข็งเริ่มโรยรา ฤดูหนาว หิมะเล็กใหญ่ ฤดูหนาวเล็กใหญ่ อันยาวนาน

นี่คือบทเพลงยี่สิบสี่ฤดูลักษณ์ที่คนจีนบนดาวโลกฟังจนคุ้นหู ฤดู ลักษณ์หมายถึงเวลาและสภาพอากาศ

เหล่าปรัชญาเมธีลัทธิเต๋าของจีนโบราณ เข้าใจว่าการพัฒนา เปลี่ยนแปลงของฤดูกาลทั้งสี่ในหนึ่งปีมีความเกี่ยวข้องใกล้ชิดกับการ เปลี่ยนแปลงของหยินหยางไร้รูปร่างอย่างมาก การปรากฏของปราณ ทองไม้น�าไฟดินธาตุทั้งห้าในฤดูลักษณ์ที่แตกต่างกัน จะสะท้อนออก มาถึงความแข็งแกร่งความอ่อนแอที่แตกต่างกัน

ขณะที่ชัดแจ้งถึง ‘จิตกระบี่จริยะบุรุษ’ ขณะที่อยู่ในสระบัวคราม หลี่มู่ได้เข้าใจถึงเงื่อนงําบางอย่าง และขณะที่ได้ทําศึกกับเจ้าสํานักของ เก้าสํานัก ก็ได้กระจ่างชัดแจ้งขึ้นมาอีกมากมาย

ความหมายมรรคาแห่งดาบอันสดใหม่ ค่อยๆ เป็นรูปร่าง

แสงดาบยิ่งจางลง จิตแฝงแห่งฤดูลักษณ์ก็ยิ่งลึกยิ่งใกล้มากขึ้น

เมื่อมาถึงท้ายสุด ขณะที่หลี่มู่ร่ายแสดงวิถีดาบ บนอากาศจะ มองเห็นเพียงสายสีขาวเลือนราง มองไม่เห็นแสงดาบแล้ว ทว่า อานุภาพของมันแข็งแกร่งมากขึ้น ราวกับสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลง อย่างไรอย่างนั้น ไม่เหลือร่องรอยให้ติดตาม และคล้ายกับวิถีสวรรค์มา เยือน ป้องกันไม่ได้ แทบจะกลายเป็นฟ้าประทานไร้รูปร่าง