บทที่ 586 ระห่ำาพอหรือยัง?

กับผีน่ะสิ

ยังจะมาบอกว่าเรียกศิษย์พี่สองแล้ว ก็จะเป็นศิษย์พี่สองตลอดชีวิต อีก!

หลี่มู่พูดไม่ออกกับเจ้าภูตหมูตนนี้จริงๆ

“นี่ต่างหากที่เป็นเจ้านายเจ้า” หลี่มู่ชี้ไปยังเจ้าของแผงชุดดํา เอ่ย ต่อว่า “เขาเก็บเจ้าหินต้นกําเนิดก้อนนี้เอาไว้ เก็บเจ้าเอาไว้ตลอด มี บุญคุณต่อเจ้า เจ้ารีบไปติดตามเขาเลย”

“ค่อกๆ สกุลจูอย่างข้ามีหรือจะไปติดตามคนธรรมดาที่สกัดแค่หิน ต้นกําเนิดก็ยังไม่ได้” ภูตหมูทําเสียงค่อกๆ ดูถูกเจ้าของแผงชุดดําเป็น อย่างมาก จากนั้นหันศีรษะกลับมาประจบสอพลอหลี่มู่ต่อ “เชื่อข้า เถอะ พวกเรามีวาสนาต่อกัน”

เจ้าของแผงชุดดําพูดไม่ออก

แต่ว่า ในใจเขาก็ไม่ได้โกรธเคือง

สิ่งที่ถูกสกัดแยกออกมาจากหินต้นกําเนิดเทพจะต้องเป็นสิ่งที่ไม่ ธรรมดา ภูตหมูตนนี้ดูแล้วเหมือนจะไม่ค่อยได้เรื่อง แต่ใครจะรับประกัน ได้ว่าเขากําลังเก็บงําฝีมือไว้หรือเปล่า?

ถึงอย่างไรก็เป็นสิ่งที่กลายเป็นภูตไปแล้ว

แต่ว่าในใจหลี่มู่รําคาญนี่นา

“พวกเราทั้งสองไม่มีวาสนาต่อกัน” หลี่มู่เอ่ยขึ้น “ร่างกายเป็นชาย ดุจเหล็กกล้า ข้ากับผู้ชายเดิมทีก็ไม่มีวาสนาอะไรต่อกันอยู่แล้ว…”

ภูตหมูร้องค่อกๆ ด้วยความเคยชิน เอ่ยว่า “ชายดุจเหล็กกล้า? นั่น มันอะไรกัน? หรือว่าเจ้าจะเป็นเหล็กกล้าที่กลายมาเป็นภูต? ไม่เป็นไร หรอก ถ้าเจ้าชื่นชอบความสวยความงาม ข้าก็เติมเต็มให้เจ้าได้”

พูดพลาง เขาก็แปลงร่างกลายเป็นสาวน้อยหน้าตาแฉล้มยั่วยวน ในชุดวับแวม เอ่ยขึ้นด้วยเสียงออดอ้อน “นายท่าน ทาสคนนี้สวย ไหม?”

ให้ตายเถอะ

หลี่มู่แทบพ่นพรวด

“ขยะแขยงจริง” เขาเอ่ยขึ้น “ตอนเจ้าแปลงร่างก็ช่วยเก็บเจ้าพุง พลุ้ยของเจ้าเสียหน่อยได้ไหม”

ภูตหมูก้มลงมอง ที่แท้พุงอันใหญ่โตของตนเองก็ไม่ได้เก็บเข้ามา จนดูเหมือนสาวท้องแก่อย่างไรอย่างนั้น รีบร้อนยิ้มประจบเอ่ยขึ้นว่า “ค่อกๆ ไม่ได้แปลงมาหลายปี สะเพร่าไปหน่อย”

เขาใช้มือบีบ พุงก็ถูกยัดเข้าไปจนเรียบรื่น สะดือบนท้องน้อยแบน ราบ แต่ไม่รู้เพราะอะไรจมูกหมูกลับปรากฏออกมาชัดเจน เจ้า จินตนาการถึงใบหน้าของสาวงามที่จมูกจู่ๆ กลายเป็นหมูออกไหม?

หลี่มู่เอ่ยขึ้น “เจ้ากลับไปหาพี่ใหญ่เจ้ากับอาจารย์เจ้าเถอะ ข้าไม่ กล้ารับเจ้ามาจริงๆ”

ติงอี้ที่อยู่อีกด้านกลับมองจนใบหน้าเปล่งประกาย

“จ้าวลัทธิ รับเขาไว้ได้น่า ให้เขาแปลงร่างเป็นม้าให้เจ้าขี่ไง” ติงอี้ เสนอความคิดส่งเดชขึ้น

ภูตหมูรีบตะโกนขึ้นทันที “นั่นไม่ได้หรอกนะ ข้าสกุลจูก็มีศักดิ์ศรี เหมือนกัน เจ้าขึ้นข้าได้ แต่เจ้าขี่ข้าไม่ได้…”

หลี่มู่ “…”

ติงอี้ “…”

เจ้านี่ดูยังไงก็เป็นภูตหมูที่ไม่ได้ดูจริงจังเอาเสียเลย

หลี่มู่เดิมทีตัดสินใจว่าจะไม่รับเจ้าภูตหมูนี่มาเด็ดขาด แต่ก็ไม่รู้ เพราะอะไร ภูตหมูตนนี้ก็เอาแต่เกาะแกะอยู่ข้างกายหลี่มู่ตลอด ท้ายสุด ก็พุ่งตัวเข้ามากอดขาหลี่มู่ไว้อย่างไม่คิดจะปล่อยมือ

ในที่สุดหลี่มู่ก็หมดปัญญา

ภูตหมูตนนี้แรงเยอะเหลือเกิน หลี่มู่สะบัดไม่หลุด

“เด็กน้อย เจ้าก็รับเขาไว้เถอะ นับแต่โบราณมา ไม่ว่าจะเป็นใครก็ แล้วแต่ ทุกสรรพชีวิตที่อยู่ด้านในหินต้นกําเนิดก็ล้วนเป็ฯโอกาสทั้งสิ้น ในเมื่อเขายินดีที่จะติดตามเจ้า ไม่แน่ว่านี่อาจจะเป็นสิ่งที่ฟ้ากําหนดลง มาแล้วก็ได้” เจ้าของแผงชุดดําเอ่ยขึ้น

“ใช่เลยใช่เลย สวรรค์กําหนดมา สูงส่งสูงส่ง” ภูตหมูรีบร้อนพยัก หน้าหงึกหงักอย่างตั้งใจ

หลี่มู่คิดๆ ไอ้ครั้นจะมาเกาะแกะอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็คงไม่ใช่เรื่อง ดี

ตอนนี้ ข่าวสารคงจะส่งออกไปจากเมืองทองคําแล้วอย่างแน่นอน ตนเองก่อเรื่องใหญ่โตตามที่วางไว้แล้วเสียขนาดนี้ สังหารพวกของโจว ฉางฟ่า บวกกับสกัดแยกหินระดับเทพออกมาเป็นหมูตัวหนึ่ง แค่นี้ก็ สั่นสะเทือนเขตดาราเทพวีรชนได้แล้ว

หากยังเสียเวลาอยู่ น่ากลัวว่าพวกที่ไล่สังหาร นักล่าเงินรางวัลคง ไล่ตามกลิ่นคาวเลือดมาเหมือนฉลามเป็นแน่

ได้เวลาหนีแล้ว

“ก็ได้” หลี่มู่ทําได้เพียงรับปาก

ภูตหมูดีใจขึ้นทันที

หลี่มู่เดินออกไป ยกมือตวัดดาบลง สังหารพ่อค้าอ้วนเตี้ยที่กําลัง ดิ้นรนลงอย่างไร้ความปราณี จากนั้นกวาดเอาสิ่งของจากมิติเก็บของ บนตัวเขามาจนหมด รวมไปถึงอุปกรณ์ชุดเกราะบนร่างของศิษย์สํานัก อาทิตย์ทองคนอื่นๆ จนเรียบ

ภูตหมูเมื่อเห็นฉากนี้ ก็รู้สึกตกตะลึงจนเนื้อเต้น

ดูเคยชินกับวิธีการเหลือเกิน แค่มองก็รู้ว่าเป็นคนที่สังหารคนมา ครั้งแล้วครั้งเล่าจนชิน

พอจัดการเรื่องทั้งหมดเสร็จ หลี่มู่คิดอีกครุ่หนึ่ง บนกําแพงหินก้อน หนึ่งที่ลานกว้างเล็กในตลาดนัด ใช้ดาบสงครามห่านฟ้าสลักตัวอักษร ขนาดใหญ่ขึ้น….

“ผู้สังหาร ‘ดาบคลั่ง’ นามหลี่มู่”

ตัวอักษรเหล่านี้จิตดาบไหลเวียน ไอสังหารคุกรุ่น ทําให้คนเมื่อ มองเห็นก็รู้สึกเหมือนมีดาบเทพเล่มหนึ่งฟาดเข้ามา

แค่นี้ชัดเจนพอหรือยังนะ?

หลี่มู่คิดๆ และได้เสริมโซฟาชั้นที่สองเข้าไปอีกประโยค….

“ไม่กลัวตายก็ไล่ตามข้ามา”

จากนั้นก็มีพื้นห้องชั้นที่สามตามมาอีกบรรทัด…

“ข้าว่าเจ้าพวกสํานักใหญ่ในเขตดาราเทพวีรชนก็ล้วนเป็นขยะ ทั้งนั้น”

หลังจากเขียนป้ายเทียบเชิญ โซฟา พื้นห้องเสร็จแล้ว หลี่มู่รู้สึกว่า ‘ป้าย’ ของตนเองป้ายนี้จะต้องโด่งดังแน่ๆ จึงเก็บดาบลงด้วยความพึง พอใจ

“เป็นอย่างไรบ้าง?” หลี่มู่หันหน้ากลับไปถามติงอี้ “ระห�าพอหรือ ยัง?”

ติงอี้กุมขมับอย่างพูดไม่ออก