บทที่ 25

บทที่ 25

“โอ๊ย! นี่ฉันรู้ว่าคุณรวย แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน จะให้ฉันไปเอาของของคุณได้ไงเล่า อีกอย่างมันก็ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าด้วย ยังมีพรศักดิ์ สมปอง อรทัย แล้วก็รำไพพรรณด้วย หลายคืนแล้วที่ฉันไม่ได้นอนกอดน้องๆ ฉันนอนไม่หลับเลยคุณ ฉันอยากไปเอาของของฉัน ของพวกนั้นมันเป็นของของฉัน” เหตุผลของเธอทำให้เขาได้แต่ทำหน้าอ่อนอกอ่อนใจ ก่อนตอบ

“อืม งั้นฉันไปด้วย อย่างน้อยถ้าเกิดอะไรขึ้น เธอจะได้ไม่เจ็บตัวอีก แต่ขอแวะไปส่งจันทร์เจ้าที่บ้านก่อน” เขาสรุปให้เสร็จสรรพ ทำเอาคนที่นั่งข้างๆ ถึงกับหันมามองด้วยความซาบซึ้ง

“คุณดีกับฉันขนาดนี้ มันทำให้ฉันเคยตัวนะรู้ไหม เกิดวันหนึ่งฉันเสพติดความสบายจนเกาะคุณเป็นตังเมจะทำยังไง” เธอแสร้งขู่ ในขณะที่เขาก็ตอบกลับมาในทันที

“งั้นฉันจะเป็นคนแงะเธอออกมาเองยัยตังเม” เธอย่นจมูกพลางทำปากยื่นๆ แต่แล้วก็รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของเขา อา…! หรือเธอจะเสพติดเขาแล้วจริงๆ

คอนโด

“เข้าไปรอด้านในก่อน เดี๋ยวฉันเอารถไปจอดเสร็จแล้วจะรีบตามมา” เป็นเพราะวันหยุด ลูกบ้านในคอนโดจึงไม่ออกไปไหน ที่จอดรถก็พลอยไม่มีไปด้วย เขาจึงเลือกที่จะวนรถมาส่งเธอก่อน

ครั้นพอรถเคลื่อนออกไป มีนาที่กำลังจะเดินเข้าด้านในจำต้องชะงักตัวแข็งทื่อ เมื่อรู้สึกได้ถึงโลหะแข็งๆ ที่จ่ออยู่ด้านหลัง ใครจะคิดว่ากลางวันแสกๆ มันจะกล้าทำเรื่องอุกอาจแบบนี้

“ถ้าไม่อยากถูกยิงไส้แตก อย่าตุกติก แล้วเดินไปดีๆ” ทันทีที่ได้ยินเสียง เธอก็จำได้ว่าเป็นตฤณ พี่เขยของตัวเอง แต่ถึงรู้ตอนนี้ก็ไม่ช่วยอะไร เมื่อเธอเป็นฝ่ายเสียเปรียบ และการบุกประชิดเข้าถึงตัวของมันในตอนนี้ก็ทำให้เธอขยะแขยงมากกว่ากลัวเสียอีก กระทั่งเธอถูกพามายังโซนด้านหลังที่มีรถของมันจอดอยู่ แน่นอนว่าถ้าเธอขึ้นรถไปกับมัน ชีวิตเธอก็คงจบสิ้นทันที ดังนั้นเธอจึงรีบขืนตัวแล้วหันไปเผชิญหน้ากับมันตรงๆ

“ไอ้ชาติชั่ว คนไม่เอาไหนอย่างแกก็คงทำเป็นอยู่แค่นี้สินะ นี่ถ้าไม่มีบารมีพ่อ แกมันก็ไร้ค่ายิ่งกว่าหมาข้างถนนซะอีก” มีนาด่ากราดในขณะที่สายตาก็พยายามสอดส่ายไปทั่ว เผื่อว่าจะมีคนผ่านมา

“ปากดีเหมือนเดิมเลยนี่ อยากรู้เหมือนกันว่าเวลาอยู่บนเตียงจะยังปากเก่งแบบนี้อยู่รึเปล่า ฉันชักจะอดใจรอไม่ไหวแล้วสิ ไป! ขึ้นรถ” ตฤณยกปืนขู่ให้เธอเดินไปยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกล แต่เมื่อเห็นว่าเธอยังคงอิดออดจึงขู่อีก

“อย่าหวังว่าจะมีใครมาช่วย เดินไปดีๆ ไม่งั้นกูยิงไส้แตก” อีกครั้งที่ตฤณเข้ามาประชิดถึงตัวพร้อมกับเอาปืนจ่อที่หลัง ทำให้มีนาจำต้องค่อยๆ ขยับทีละก้าวอย่างคนสิ้นหวัง พลางคิดในใจว่าจะขอตายอยู่ตรงนี้นี้กว่า แต่แล้วแสงแห่งความหวังของเธอก็สว่างจ้าขึ้นมาในบัดดลเพียงเพราะเสียงเสียงหนึ่ง