ตอนที่ 23

การจะปลูกเรือนหลังใหญ่ในบ้านนั้น มีเรื่องต้องจัดการมากมาย หากหวังพึ่งแต่ท่านพ่อกับลูกชายไม่กี่คน ก็คงไม่พอ ต้องหาคนมาช่วยอีกอยู่ดี

เพียงแต่ว่า คนพวกนี้หาไม่ง่ายนัก พอเรือนสร้างเสร็จ ก็ต้องเริ่มหาเงิน ซึ่งก็ยังต้องใช้คนอีก จะจ้างอยู่ร่ำไปก็ไม่ไหว เช่นนั้นก็ซื้อคนมาเถิด

ซื้อคนน่ะ ในโลกนี้ถือว่าเป็นสิ่งที่ยอมรับกันได้

ครั้นรุ่งเช้า ต่างคนต่างก็จับจองหน้าที่ของตนเอง

กู้เหมยตั่วเข้าตัวอำเภอไปหาติงเผิง

หมีหนึ่งตัว โสมหนึ่งราก ขายได้รวมทั้งสิ้นสามร้อยยี่สิบตำลึง

กู้เหมยตั่วเอ่ยถามติงเผิงว่า “ภายหน้าเจ้าคิดไว้เช่นไรบ้าง?”

ติงเผิงชะงักไปเล็กน้อย มิคาดว่า กู้เหมยตั่วจะเอ่ยถามเขาด้วยคำถามเช่นนี้

นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า “คนเช่นข้า จะไปทำอันใดได้เล่า? อยู่ไปวัน ๆ ก็เท่านั้นแหละ”