ตอนที่ 25

นางหลับตาลงทันที เพ่งจิตรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่พลังจิตนำมาสู่กายและใจ

ไม่รู้ว่าล่วงเลยไปเนิ่นนานเพียงใด นางจึงค่อยคืนสติ ญาณจิตแจ่มกระจ่าง ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายดั่งเปลวเพลิง

นางแผ่ญาณจิตออกไป จนสามารถครอบคลุมได้กว่าครึ่งยอดเขาแล้ว

ไม่จำเป็นต้องกินยารวบรวมพลังวิญญาณอีก นางรู้สึกได้ว่าพลังจิตของตนบัดนี้ถึงขีดสุดแล้ว อีกทั้งเรี่ยวแรงยังเพิ่มพูนขึ้นเป็นทวีคูณเกินนับพ้น

เพียงแต่เรือนกายยังร้อนรุ่มเป็นพัก ๆ ราวกับตกอยู่กลางทะเลเพลิง หรือมีเปลวอัคคีลุกโชนอยู่ภายในใคร่จะพุ่งทะยานออกมา ไฉนจึงร้อนถึงเพียงนี้เล่า?

เหงื่อผุดพร่าง ทะลักออกมาไม่หยุด...

ล่วงเลยไปอีกนาน ความร้อนรุ่มก็มลายลง กู้เหมยตั่วจึงลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

นางก้าวเดินอย่างสบายเพียงไม่กี่ก้าว ฝีเท้าเบาดั่งขนนก…