บทที่ 14

เอาคืน

ในช่วงสายของวันถัดมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องทุกหย่อมหญ้า หยดน้ำค้างถูกไอแดดแผดเผาเริ่มแห้งเหือด เจียอี อันฉี และลู่เสียนกำลังช่วยกันทำแปลงผักกันอยู่หน้าบ้านที่มีเนื้อที่เพียง 2 หมู่ นางหวังนำเหม่งสุ้นไปแลกเมล็ดพันธุ์ผักมาจากข้างบ้านเพื่อมาให้เด็ก ๆ ทำการเพาะปลูก มีเมล็ดพันธุ์มันฝรั่ง หัวไช้เท้า ผักกาดขาว ดังนั้นจึงทำแปลงผักขึ้นทั้งหมดสามแปลง พอหย่อนเมล็ดพันธุ์ลงหลุมกลบดินแล้วก็นำฟางมากลบอีกชั้น จากนั้นรดน้ำจนชุ่ม เวลาล่วงเลยไปจนถึงปลายยามซื่อมีรถม้าคันหนึ่งวิ่งมาจอดที่หน้าบ้าน เจียอีวางจอบในมือลงรีบเดินไปดูพบว่าคนที่อยู่บนรถม้าคือหล่างคุณกับเด็กชายตัวน้อยที่นางได้ช่วยไว้เมื่อวานนี้

"คารวะเถ้าแก่หล่างคุน ข้าไม่คิดว่าท่านจะมาเลยไม่ได้เตรียมการต้อนรับ"

"ไม่ต้องต้อนรับให้ยุ่งยาก ข้าต่างหากที่มารบกวน"

"ไม่รบกวนเลยเจ้าค่ะ เชิญเถ้าแก่เข้ามาก่อนเถิดเจ้าค่ะ"

หล่างคุนเข้ามาในบ้านทักทายผู้เฒ่าทั้งสอง เขามองไปรอบ ๆ บ้านที่สะอาดและเป็นระเบียบด้วยสายตาพึงพอใจ แล้วยังหยุดมองห้องเก็บของที่ของข้างในถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แม้จะไม่มีการจ้างคนงาน เป็นกิจการเล็ก ๆ ที่ทำกันเองภายในครอบครัวแต่ก็ทำออกมาได้ดีจนน่าเหลือเชื่อ มีการจัดการที่ดีและกระบวนการทำที่สะอาดเหมือนที่เจียอีกล่าวไว้จริง

"เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ ข้าจะไปนำน้ำชามาต้อนรับ"

หล่างคุนพาหลานชายนั่งลงตรงชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้ ลู่เสียนเดินเข้ามาทักทายแล้วจึงนั่งลงที่เก้าอี้อีกฝั่ง

"เถ้าแก่หล่างคุน ยินดีที่ท่านมาเยี่ยมเยือนถึงบ้าน"

"เจ้าคงเป็นมารดาของหลินเจียอี"

"เจ้าค่ะ ข้ามีนามว่าลู่เสียน"

"ลูกสาวเจ้านางอายุเท่าใดแล้ว"

"ย่างเข้า 16 เจ้าค่ะ"

"อืม ดี เพิ่งย่างเข้า 16 แต่มีใจอยากทำการค้าแล้ว"

หล่างคุนยกยิ้มเล็กน้อย อาเฉิงหลานชายของหล่างคุนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังจ้องมองอันฉีด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่นานเจียอีก็เดินออกมาพร้อมกับกาน้ำชา นางวางกาน้ำชาลงที่โต๊ะรินชาครึ่งจอกส่งให้หล่างคุน แล้วกำลังจะรินให้ลู่เสียนอีกคนแต่ลู่เสียนห้ามไว้ก่อน

"เจ้านั่งคุยกับเถ้าแก่เถิด เถ้าแก่อยากจะคุยกับเจ้ามากกว่า ตามสบายนะเจ้าคะ ข้าขอตัว"

นางบอกหล่างคุนแล้วลุกขึ้นเดินจากไป เจียอีจึงนั่งลงที่เก้าอี้ไม้ตรงข้ามหล่างคุนแทน

"อาเฉิง...นี่อย่างไรเล่าพี่สาวที่ช่วยชีวิตเจ้าไว้เมื่อวาน"

"ข้าขอขอบคุณพี่สาวคนสวยที่ช่วยชีวิตข้า"

หลานชายของหล่างคุนคารวะแล้วก้มศีรษะลง เจียอีได้ยินคำเยินยอจากปากเด็กน้อยก็ยิ้มไม่หุบ นับว่าอาเฉิงน้อยผู้นี้ตาถึงมากทีเดียว

"คราวหลังเจ้าต้องระวังตัวให้มากรู้ไหมอาเฉิง"

"ขอรับพี่สาว"

เขาฉีกยิ้มมองเห็นฟันหลอหนึ่งซี่ด้านหน้า แล้วหันไปมองหาอันฉีต่อ

"เจ้าอยากไปเล่นกับอาฉีก็ไปเถิด"

"ขอรับ"

ได้ยินคำอนุญาตอาเฉิงก็วิ่งลงจากบ้านไปที่สวนผักโดยทันที หล่างคุนนำของที่เตรียมมาด้วยยื่นให้หลินเจียอี เป็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ลงนามหัวกระดาษว่าสัญญาซื้อขาย นางทำสีหน้าประหลาดใจรับกระดาษจากหล่างคุนมาอ่านดู เมื่ออ่านจบก็รีบถามทันที

"สิ่งนี้คือสัญญาค้าขาย เถ้าแก่ยอมรับสินค้าของข้าแล้วหรือเจ้าคะ"

"ถูกแล้ว ข้าได้ตรวจสอบดูสินค้าตัวอย่างที่เจ้ามอบให้ข้าวันนั้นดูใหม่ ของเจ้ามีคุณภาพ ยิ่งมาเห็นวิธีจัดการของเจ้าข้าก็มั่นใจว่ามันมีคุณภาพจริง ๆ ที่ข้ารับไม่ใช่เพราะเจ้าช่วยหลานชายข้า แต่เป็นเพราะข้าเชื่อว่าสินค้าเจ้านั้นดีจริง"

"ขอบคุณเถ้าแก่มากเจ้าค่ะ แต่ข้าอยากแก้ไขสิ่งที่ค้างคาใจข้อหนึ่ง เรื่องเงินสินบน 30 ตำลึงเงิน ข้าไม่เคยบอกแม่นางจินเยว่ให้ทำแบบนั้นนะเจ้าคะ"

"เป็นเช่นนี้นี่เอง...น่าประหลาดนักที่แม่นางจินเยว่พูดได้อย่างเต็มปาก หรือนางอยากกลั่นแกล้งเจ้าหลินเจียอี"

"ตัวข้าไม่เคยทำอะไรให้นาง ข้าไม่รู้สาเหตุที่นางกลั่นแกล้งข้า...แต่ข้ามีวิธีจัดการนางเจ้าค่ะ"

"หืม เจ้านี่ดูท่าจะไม่ยอมคนง่าย ๆ"

"ข้าเป็นคนประเภทหากผู้ใดยื่นลูกท้อมาข้ายื่นสาลี่ตอบแทน ดีมาดีตอบ หากร้ายมาก็จะไม่นิ่งอยู่เฉย ฉะนั้นข้าอยากให้เถ้าแก่ร่วมมือกับข้าเอาคืนนางด้วยนะเจ้าคะ"

"อย่างไร"

เช้าวันรุ่งขึ้นที่ท่าเรือ ข่าวเรื่องหล่างคุนโมโหหนักเพราะเจียอีติดสินบนกระจายไปทั่ว ข่าวว่าหล่างคุนจะเรียกหลินเจียอีมาประจานในช่วงปลายยามซื่อ สาวใช้วิ่งมารายงานจินเยว่ที่บ้านตระกูลโม่ พอได้ทราบเรื่องนางก็แสยะยิ้มพอใจที่แผนการตนเองสำเร็จ เหตุการณ์สำคัญอย่างนี้จะไม่ไปดูให้เห็นกับตาตนเองได้อย่างไรกัน คิดได้แล้วจินเยว่ก็ลุกขึ้นแต่งหน้าแต่งตัวนั่งรถม้าออกไปที่ท่าเรือ เมื่อมาถึงผู้คนต่างยืนมุงกันเต็มอยู่ที่หน้าเรือของหล่างคุน เขามีท่าทีหัวเสียยืนตำหนิต่อว่าหลินเจียอีอยู่ แล้วชี้ไม้ชี้มือมาทางจินเยว่ที่เพิ่งจะมาถึง

"ข้าทำการค้ามายี่สิบห้าปี ยึดถือคุณภาพเป็นหัวใจหลัก แม่นางเจียอี วิธีการของเจ้านั้นไม่สมควรอย่างยิ่ง เจ้ากล้าขอร้องให้แม่นางจินเยว่เอาสินบนมาให้ข้าเชียวหรือ"

พูดจบหล่างคุนก็ชี้นิ้วมาที่จินเยว่ จินเยว่ก้าวออกมาข้างหน้า ตีหน้านิ่งเอ่ยปากพูดด้วยกิริยาเรียบร้อยอ่อนหวาน

"ข้าคือจินเยว่เจ้าค่ะ"