บทที่ 13

เจ้านะหรือช่วยคน

"อาฉี อาฉี...พี่สาว พี่สาว เด็กตกน้ำที่จุดใดเจ้าคะ"

"ตรงนั้น ตรงนั้น"

เจียอีวิ่งหน้าตาตื่นมายังริมสะพานที่คนมุงดูกันหนาแน่น ผู้คนต่างชี้นิ้วแล้วก้มลงมองผืนน้ำเบื้องล่าง บริเวณที่คาดว่าเด็กจะตกลงไปน้ำยังกระเพื่อมเป็นวงกว้างให้เห็นร่องรอยอยู่ เจียอีไม่รอช้ากระโดดลงไปในน้ำทันที นางดำผุดดำว่ายอยู่อย่างนั้น ปากก็ร้องเรียกชื่ออันฉีไปด้วยจนเสียงแหบเสียงแห้ง มุดลงไปในน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่นานก็คลำเจอบางสิ่งใต้น้ำ เจียอีรีบดึงตัวเด็กชายอุ้มขึ้นจากน้ำ วางร่างนั้นนอนราบบนพื้นสะพาน ทว่าพอได้เห็นใบหน้าเด็กน้อยผู้นั้นถนัดตาปรากฏว่าเขาไม่ใช่อันฉี

แล้วอันฉีหายไปไหนนางคิดในใจ แต่ในสถานการณ์เร่งรีบเช่นนี้ควรช่วยชีวิตคนก่อนเป็นอันดับแรก เจียอีมองร่างที่นอนแน่นิ่งหมดสติ ในหัวก็คิดหาวิธีการช่วยเหลือ

"แม่นาง เด็กสิ้นใจไปแล้วหรือยัง"

"เขาไม่หายใจแล้ว ตอนนี้อาจจะยังช่วยได้ทัน"

เจียอีปาดหยดน้ำใต้คาง ก้มลงไปผายปอดให้เด็กน้อย ใช้ริมฝีปากตนเองประกบริมฝีปากเด็กชายเป่าลมเข้าปากสลับกับกดหน้าอก ในบางจังหวะก็ก้มลงไปใช้หูแนบฟังเสียงหายใจเป็นระยะ บรรดาผู้ที่มามุงดูต่างตกตะลึงอ้าปากค้างไปตาม ๆ กัน วิธีการแปลกประหลาดเช่นนี้ไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อน ชาวบ้านต่างหันหน้าเข้าหากันซุบซิบไปมาจนหนาหู บ้างก็ว่าวิธีการนี้จะช่วยเด็กได้อย่างไร บ้างก็ว่าวิธีการของนางนั้นแปลกประหลาดผิดจารีต คิดไม่ดีแม้กระทั่งกับเด็กน้อยตาดำ ๆ หากไม่ใช่ว่ากำลังต้องรีบช่วยเหลือคนนางคงโก่งคอถามออกไปว่าเอาสมองส่วนไหนคิด คนพวกนี้น่าถีบตกน้ำเสียให้หมดนัก

"นั่น ฟื้นแล้ว เด็กฟื้นแล้ว นางช่วยเขาได้จริง ๆ"

"ใช่ ๆ เด็กลืมตาแล้ว"

"ฟื้นแล้ว ๆ"

เด็กน้อยสำลักน้ำออกมาก่อนจะลืมตาขึ้นมาช้า ๆ แล้วก็หมดสติไปใหม่ เช่นนี้ก็ไม่อะไรให้เป็นห่วงแล้ว เจียอีเริ่มยิ้มออก ดีจริง ๆ ที่เขาไม่ตาย นางยืนขึ้นอย่างอ่อนแรงกวาดสายตามองหาอันฉีไปรอบ ๆ

"อาเฉิง อาเฉิง"

เสียงร้องของคนผู้หนึ่งดังแทรกออกมาจากกลุ่มคน เจียอีหันกลับไปมองพบว่าเสียงนั้นเป็นของพ่อค้าหล่างคุณ เขาวิ่งหน้าตาตื่นมากอดร่างเด็กชายไว้ด้วยความตกใจร้องโวยวายอย่างคนเสียสติ

"เขาปลอดภัยแล้วเจ้าค่ะ เขาแค่สลบไป"

หล่างคุนเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง พบว่าเป็นเจียอี หญิงสาวที่เพิ่งจะไปขอร้องให้เขารับสินค้านางไปเปิดตลาดทางใต้ เสื้อผ้าที่นางสวมใส่อยู่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ เท่านั้นเขาก็พอเดาออกได้ว่าคนที่กระโดดลงไปในน้ำอันเย็นเยียบเพื่อช่วยหลานของเขาขึ้นมาก็คือหลินเจียอีนั่นเอง

"เจ้าเป็นคนช่วยหลานข้าไว้หรือ"

"ใช่ แม่นางผู้นี้เป็นคนกระโดดลงน้ำไปช่วยหลานชายท่าน"

"ใช่ ข้านึกว่าเขาจะตายไปแล้ว แม่นางผู้นี้เก่งจริง นางสามารถกู้ชีพจรหลานท่านกลับคืนมาได้ด้วย"

"ข้าเห็นด้วย นางเก่งมาก ๆ"

ถึงนางไม่เอ่ยปากชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ก็พร้อมที่จะตอบแทนอย่างชื่นชม หล่างคุนซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก เขาคลายอ้อมกอดจากเด็กน้อยลุกขึ้นยืนหันหน้าเขาหาหญิงสาว

"แม่นางโปรดรับคำขอบคุณจากข้า ข้าขอคารวะแม่นางด้วยใจจริง ขอแม่นางรับการคารวะจากข้าด้วย"

"เถ้าแก่หล่างคุน อย่าเลย อย่าเจ้าค่ะ"

เมื่อห้ามเขาไว้ไม่ทันแล้วเจียอีจึงรีบรับการคารวะจากเขาแทน ตอนแรกนางคิดว่าเป็นน้องชายของนางที่ตกน้ำก็จริง แต่เมื่อมารู้ตอนหลังว่าไม่ใช่อันฉีนางก็ยังคงพยายามช่วยชีวิตอย่างสุดกำลัง จนในที่สุดเจียอีก็สามารถยื้อชีวิตของหลานชายหล่างคุนสำเร็จ

"การช่วยคนสำคัญกว่า เป็นเรื่องดีที่เขารอดปลอดภัยกลับมา ข้าไม่ได้ต้องการสิ่งตอบแทน"

"อาเฉิงช่างอาภัพนัก พ่อแม่ตกตายตั้งแต่เขายังเด็ก ขาดคนรับเลี้ยงดูแล ข้าซึ่งมีศักดิ์เป็นน้ารับเลี้ยงเขามาตั้งแต่อายุ 3 หนาว เขาออกเรือกับข้ามาตลอด ตัวข้าเองเพิ่งจะสอนเขาว่ายน้ำไม่ทันจะเป็นด้วยซ้ำเขายังมาพลัดตกลงไปในน้ำซะได้"

"อาเฉิงช่างน่าสงสารยิ่งนัก แต่เขายังโชคดีที่มีเถ้าแก่หล่างคุนที่รักและเป็นห่วงเขามากมายขนาดนี้ ข้าว่าท่านรีบพาเขากลับไปทำให้ตัวอุ่นก่อนเถิดเจ้าค่ะ น้ำในแม่น้ำเย็นยะเยือกเดี๋ยวเขาจะไม่สบาย"

"ได้ ข้าจะพาเขาไปเดี๋ยวนี้"

หล่างคุนอุ้มเด็กน้อยจากไปแล้ว เจียอีก็ตั้งใจจะเดินตามหาอันฉีต่อ ทว่ายังออกเดินได้ไม่ถึงห้าก้าวร่างของอันฉีก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ไกล เขาจ้องมองนางอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ยืนทำตาปริบ ๆ ไม่รู้ตัวเลยว่านางเป็นห่วงเขามากเพียงใด ในเมื่อเจอตัวแล้วเจียอีก็รีบวิ่งเข้าหาจับแขนทั้งสองข้างของน้องชายเขย่าถาม ทั้งโมโหทั้งเป็นห่วงอย่างสุดหัวใจ

"เจ้าไปไหนมา ทำไม ทำไมไปไหนไม่บอกกล่าว พี่จะตีเจ้า พี่จะตีเจ้าเดี๋ยวนี้ ไม้เรียวอยู่ไหนไปหาไม้มา!"

เจียอีโมโหหนักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อันฉีตกใจกลัวจนขอบตาแดง กลืนก้อนสะอื้นลงคอ ค่อย ๆ ตอบคำถามเจียอีด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"ทะ ท่านพี่ ท่านพี่ข้าขอโทษ ข้าแค่เดินไปโรงเตี๊ยมไม่ไกล ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้เลยยามอู่ไปหรือยัง เมื่อเช้านี้ท่านพี่ก็ยังไม่ได้กินอะไร ฮื่อ ขะ ข้ากลัวท่านพี่จะหิวขอรับ"

ว่าแล้วอันฉีก็เอามือน้อย ๆ ล้วงเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบหมั่นโถว

ออกมายื่นให้เจียอี นางมองหมั่นโถวในมือน้องชายรู้สึกตื้นตันจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะทำโทษเขาก็ตัดใจทำไม่ลงจึงได้แต่คว้าตัวเด็กชายมาสวมกอดไว้

"ข้าขอโทษขอรับ ถ้าท่านพี่จะตีข้าก็กินหมั่นโถวก่อนเถิด จะได้มีแรง"

"นี่เจ้า...เจ้าเป็นเช่นนี้แล้วข้าจะตีเจ้าลงได้อย่างไร เด็กโง่"