บทที่ 12

ให้ติดรถม้าไปด้วย

"ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านแม่อย่าห่วง"

เจียอีขยับมือออกแล้วเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายกุมมือให้ลู่เสียนแทน ลู่เสียนส่งยิ้มให้กำลังใจลูกสาว อันฉีก็เอามือเล็ก ๆ ของตนเองมาวางบนมือของพี่สาวและมารดาด้วยอีกคน

"กลับบ้านเรากันเถอะขอรับ"

"อื้ม กลับบ้านของเรากัน"

นางพยักหน้าพลางฉีกยิ้มกว้างเตรียมตัวออกจากโรงเตี๊ยม ในจังหวะที่กำลังจะพ้นจากบริเวณนั้นเจอกับจางหย่งเข้าพอดี น่าแปลกที่ปกติจางหย่งจะมีลู่จิวตามติดทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เขามาเพียงลำพัง ทันทีที่เห็นหน้าเจียอีเขาก็หยุดยิ้มทักทาย เมื่อรู้ตัวว่าจ้องมองใบหน้างามนั้นเนิ่นนานเกินไปจึงรีบละสายตาไปที่ลู่เสียน

"ยินดีที่ได้เจอแม่นางเจียอี คารวะท่านน้าลู่เสียน"

"คารวะคุณชายจางหย่ง"

ลู่เสียนรับการคารวะพร้อมถามไถ่จางหย่ง

"คุณชายจางหย่งเอาหนังสัตว์มาลงเรือหรือเจ้าคะ"

"ถูกแล้ว ข้าเอาหนังสัตว์มาลงเรือแทนท่านพ่อแต่เรียบร้อยแล้วล่ะ ตั้งใจว่าจะแวะมาดื่มชาสักหน่อยแล้วจึงจะกลับ"

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เช่นนั้นข้ากับลูกต้องขอตัวลา ไปเถอะเจียเอ๋อร์ ฉีเอ๋อร์"

ลู่เสียนบอกพลางดันหลังลูกทั้งสองให้เดินไปข้างหน้าเบา ๆ ทว่าเมื่อออกมาที่ลานจอดรถม้าจึงคิดอะไรบางอย่างออก

"ตายจริง แม่ลืมเสียสนิทว่าลุงขับรถม้าขอกลับก่อนเพราะมีธุระ บอกให้เราเดินไปเช่ารถม้าที่ท้ายตลาดกลับกันเอง"

"เช่นนั้นข้าเดินไปเช่ารถม้าเองเจ้าค่ะ ท่านแม่กับอาฉีรอตรงนี้เดี๋ยวข้าพารถม้ามารับ"

"กลับด้วยกันกับข้าไหม"

เจียอีกำลังจะปลีกตัวออกมาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น นั่นคือเสียงของจางหย่ง แรกเริ่มเดิมทีจางหย่งตั้งใจจะเข้าไปดื่มน้ำชาในโรงเตี๊ยม เมื่อเห็นเจียอีเขาเกิดเปลี่ยนความตั้งใจกะทันหัน เลือกที่จะเดินตามทั้งสามคนมายังลานจอดรถม้าแทน

"ข้ามีรถม้า หากทั้งสามไม่รังเกียจก็กลับพร้อมกันเถิด อยู่หมู่บ้านเดียวกันไปทางเดียวกันได้"

ใครหนอจะกล้ารังเกียจคุณชายตระกูลหยวน ลู่เสียนทำหน้าลังเลหันไปสบตาลูกสาวเพื่อถามความคิดเห็น เมื่อเจียอีพยักหน้าเห็นด้วยนางจึงตอบตกลง บนรถม้าของจางหย่ง อันฉีนั่งหลับเอนตัวมาซบอกลู่เสียน ส่วนเจียอีนั่งเงียบ ๆ พร้อมทั้งแหวกม่านออกมองด้านนอกรถม้าเป็นระยะดูว่าถึงไหนแล้ว

"เห็นทีแม่นางเจียอีจะรีบมาก เอาแต่มองเส้นทางตลอดเวลา"

"...ไม่ใช่อย่างนั้นเจ้าค่ะ ข้าแค่อยากมองบรรยากาศข้างนอก"

"อย่างนั้นเองหรือ"

"เจ้าค่ะ ว่าแต่วันนี้แม่นางลู่จิวไม่มากับคุณชายจางหย่งด้วยหรือเจ้าคะ"

"ตอนข้าออกจากบ้านนางยังไม่ทันจะตื่นนอน"

เจียอีเผยรอยยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อย เพราะคิดได้ว่าสตรีอย่างลู่จิวอาจจะตื่นเช้าเหมือนคนอื่นไม่เป็น นางเป็นลูกคุณหนูที่แสนเอาแต่ใจ ถึงจะเป็นคุณหนูของตระกูลใหญ่ทว่าชีวิตกลับไม่ได้อยู่ในระเบียบเคร่งครัด มักจะทำอะไรตามอำเภอใจตนเองได้เสมอ นางประสงค์จะตื่นยามอู่ย่อมได้ นางประสงค์จะตื่นยามโหย่วก็ต้องได้เช่นกัน

"ข้าไม่เคยเอ่ยปากขอโทษเจ้าแทนน้องลู่จิวเลยสักครั้ง วันนี้ข้าขอโทษเจ้าอย่างเป็นทางการ หวังว่าเจ้าจะไม่ถือสานาง"

"ขอโทษอะไรเจ้าคะ วันนั้นท่านก็เห็นว่าข้า"

นางพูดไม่ทันจบประโยคก็ปิดปากลงเมื่อคิดขึ้นได้ว่าบนรถม้าคันนี้ยังมีลู่เสียนอีกคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่เจียอีเป็นคนถีบลู่จิวตกน้ำ หากเผลอหลุดปากเผยความลับนี้มีหวังอาจถูกลู่เสียนตำหนิจนหูชา

"วันนั้นท่านก็เห็นว่าข้าไม่เป็นอะไรเลย จริงไหมเจ้าคะ"

"อืม เจ้าไม่เป็นอะไรเลย จริงสิ วันนี้เจ้าไปท่าเรือทำไมหรือ"

"ข้าอยากส่งของแห้งไปขายทางใต้ แต่มันคงจบแล้วเจ้าค่ะ"

"จบ...หมายความว่า?"

"ข้าถูกปฏิเสธเจ้าค่ะ พ่อค้าไม่รับของจากข้า แต่ก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ โอกาสหน้าข้าต้องคิดหาวิธีใหม่ ไม่ได้ทางนี้ก็อาจจะเปลี่ยนเป็นทางอื่น โลกนี้กว้างใหญ่นัก ไปทางใต้ไม่ได้ก็ยังมีทางอื่นให้ไป"

"...ถูกปฏิเสธอย่างนั้นหรือ"